Wiara czyni czuba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wiara czyni czuba
Religulous
Gatunek komedia dokumentalna
Rok produkcji 2008 w filmie
Data premiery Ziemia 6 września 2008
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 101 minut
Reżyseria Larry Charles
Scenariusz Bill Maher
Główne role Bill Maher
Zdjęcia Anthony Hardwick
Montaż Jeff Groth
Christian Kinnard
Jeffrey M. Werner
Produkcja Bill Maher
Jonah Smith
Palmer West
Wytwórnia Thousand Words
Dystrybucja Lionsgate
Budżet 2,5 mln USD[1]
Strona internetowa

Wiara czyni czuba (tytuł oryg. Religulous) – komedia dokumentalna produkcji amerykańskiej z 2008 w reżyserii Larry'ego Charlesa, którego scenariusz napisał i główną rolę zagrał amerykański komik Bill Maher. Angielski tytuł filmu jest kontaminacją słów religion (religia) i ridiculous (śmieszny). Film jest jednocześnie analizą i szyderstwem z wiary religijnej i religii zorganizowanej[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

W filmie w przeważnie satyrycznym tonie przedstawione są poglądy przedstawicieli różnych wyznań, sekt lub osób niereligijnych. Ekipa filmowa podróżuje między innymi do Jerozolimy, Watykanu i Salt Lake City. Bill Maher przeprowadza wywiady z chrześcijanami, muzułmanami, chasydami, byłym żydem nawróconym na chrześcijaństwo, byłymi mormonami[3] oraz wielebnym kościoła w Amsterdamie, w którym obiektem kultu są konopie indyjskie. Maher przybywa też do Speakers' Corner w Hyde Park w Londynie, gdzie w przebraniu "rozgłasza" dogmaty scjentologii[4].

W filmie pokazana jest również wycieczka po Muzeum Stworzenia, a Bill Maher omijając ochronę muzeum przeprowadza wywiad z jego założycielem, Kenem Hamem. Muzeum ukazuje powstanie świata i człowieka według Księgi Rodzaju, m.in. człowieka mieszkającego wraz z dinozaurami i osiodłanego triceratopsa.

Ukazane są także opinie na temat braku tolerancji homoseksualizmu przez religie, takie jak rozmowa w poradni usiłującej zmienić orientację klientów na heteroseksualną oraz wizyta w barze dla gejów muzułmańskich w Amsterdamie.

Pod koniec projekcji, ton filmu zmienia się w poważny. Maher podsumowuje film, stwierdzając, że "wiara czyni cnotę z bezmyślności", a osoby "głoszące wyższość wiary to okupanci intelektu, trzymający ludzkość w niewoli wymysłów, które spowodowały tyle nieszczęść i zniszczenia."[5].

Dochód[edytuj | edytuj kod]

Budżet filmu wyniósł 2,5 mln USD. Mimo ograniczenia dystrybucji do 568 kin, osiągnięto dochód 13 136 074 dolarów[1].

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Bill Maher wyraża w filmie pogląd, iż egipskie bóstwo Horus jest pierwowzorem postaci Jezusa w religii chrześcijańskiej. Pogląd ten bierze się z wydanej w 1907 roku książki autorstwa Geralda Masseya (1828-1907) pt. Ancient Egypt, the light of the world, a także książki The Pagan Christ amerykańskiego nauczyciela i pisarza Alvina Boyda Kuhna (1880-1963), oraz prac Godfreya Higginsa (1772-1833)[6]. Idea ta została później spopularyzowana przez film Duch epoki. Jak wskazał profesor Kenneth A. Kitchen z Uniwersytetu w Liverpoolu, żaden z tych trzech autorów nie jest wymieniony w książce M. L. Bierbriera Who Was Who in Egyptology, a ponadto w obszernej bibliografii poświęconej starożytnemu Egiptowi Idy B. Pratt nie widnieje żadna z ich prac[6]. Ron Leprohan, profesor egiptologii z Uniwersytetu w Toronto stwierdził, że choć sa znaczy w starożytnym egipskim „syn”, a iu oznacza „przyjść”, analiza językowa przeprowadzona przez Kuhna jest błędna, zaś słowo Iusa nie występuje w języku egipskim[6].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]