Wiatrakowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wiatrakowiec.jpg
Replika Ciervy C-6, pierwszego udanego wiatrakowca

Wiatrakowiec (autogiro, autożyro) – statek powietrzny cięższy od powietrza (aerodyna), z rodziny wiropłatów, wyposażony w wirnik nośny i śmigło typu pchającego bądź ciągnącego. Wirnik nie jest napędzany silnikiem. Obraca się dzięki wykorzystaniu zjawiska autorotacji, powstającego dzięki ruchowi postępowemu wiropłata względem powietrza, uzyskanego dzięki sile napędowej śmigła. Czasem jako napęd wiatrakowca może służyć holujący pojazd naziemny lub nawodny. Z powodu konieczności zapewnienia ciągłego nadmuchu powietrza na wirnik nośny, wiatrakowiec – w odróżnieniu od innych wiropłatów – nie może wykonywać zawisu. Wiatrakowce posiadają cechy krótkiego startu i lądowania (STOL).

Pierwszy udany wiatrakowiec został zbudowany w 1923 roku przez Juana de la Cierva. Wiatrakowce były szczególnie popularne w okresie międzywojennym. W trakcie II wojny światowej wykorzystywane między innymi do obserwacji artyleryjskiej i patrolowania (japoński Kayaba Ka-1); beznapędowych wiatrakowców (wiroszybowców) Focke-Achgelis Fa 330 używały w celach obserwacyjnych niemieckie U-Booty. Obecnie są domeną konstrukcji amatorskich.

Wiatrakowce posiadają wiele zalet: są lekkie, tanie oraz łatwiejsze w obsłudze niż śmigłowce. Potrafią osiągnąć prędkość sięgającą 150 kilometrów na godzinę i wnieść się na wysokość 1500 metrów. Ze względu na wymienione zalety, wiatrakowcami zainteresowane są jednostki Ochotniczych Straży Pożarnych w Polsce. Pierwszy egzemplarz maszyny posiada już Ochotnicza Straż Pożarna w Baranowie[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Ochotnicze Straże Pożarne będą latać. Wiatrakowcami (pol.). ZeŚwiata.pl. [dostęp 2012-12-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]