Wiborada

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święta
Wiborada
dziewica
Wiborada1430.jpg
Data urodzenia IX wiek
Turgowia
Data śmierci 2 maja 926
Sankt Gallen
Kościół/
wyznanie
Kościół rzymskokatolicki
Data kanonizacji styczeń 1047
przez papieża Klemensa II
Wspomnienie 2 maja
Atrybuty książka, habit, halabarda
Patronka bibliofilów

Święta Wiborada (ur. w IX wieku w Turgowii, zm. 2 maja 926 w opactwie św. Gallena) – święta katolicka, dziewica, męczennica.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodziła z arystokratycznej rodziny. Po odbyciu pielgrzymki do Rzymu wstąpiła do klasztoru benedyktynek przy kościele św. Magnusa w Sankt Gallen. W klasztorze pełniła funkcję wychowawczyni i doradczyni, a od roku 916 pędziła ascetyczny żywot pustelniczy, nie opuszczając swojej celi i poświęcając się modlitwie[1]. Przypisuje się jej dar jasnowidzenia, dzięki któremu, przepowiadając najazd Węgrów, ocaliła przed zniszczeniem bibliotekę opactwa św. Gallena. Zabita toporem w czasie najazdu Węgrów została uroczyście pochowana 8 maja 926 roku we własnej celi.

Jest pierwszą kanonizowaną kobietą, a oficjalnego potwierdzenia kultu przez wyniesienie na ołtarze dokonał Klemens II w 1047 roku.

Relikwie świętej przeniesiono w 946 roku do kościoła św. Magnusa.

W ikonografii przedstawiana jest w benedyktyńskim habicie z książką i halabardą symbolizującą jej męczeńską śmierć.

Jej wspomnienie obchodzone jest 2 maja.

Śmierć św. Wiborady

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Antonio Borrelli: Santa Viborada (o Wiborada) (wł.). [dostęp 12 maja 2009}].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons