Wici
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wici – starodawny sposób zwoływania wojowników i rycerzy na wyprawę wojenną.
Początkowo były to pęki łoziny lub powrozów rozsyłane przez króla do najważniejszych urzędników w regionie (wojewodów, starostów, kasztelanów), którzy dalej przekazywali je swoim podwładnym za pomocą posłańców używając systemu sztafetowego. Pęki powrozów były symbolem kary na uchylających się od powinności[1].
W późniejszym okresie wici zostały zastąpione pisemnym listem zwołującym pospolite ruszenie.
Słanie wici wpisywane było do Libri Inscriptiopum Metryki Koronnej.
Obecnie, używane jako przenośnia, oznacza komunikat o ważnych sprawach.
Przypisy
- ↑ Marian Kukiel: Zarys historii wojskowości. s. 10.
[edytuj] Bibliografia
- Marian Kukiel: Zarys historii wojskowości w Polsce. London: Puls, 1993. ISBN 0907587992.