Wiciokrzew Ledeboura
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Wicokrzew Ledeboura | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad astrowych |
| Rząd | szczeciowce |
| Rodzina | przewiertniowate |
| Rodzaj | wiciokrzew |
| Gatunek | wiciokrzew Ledeboura |
| Nazwa systematyczna | |
| Lonicera involucrata (Richardson) Banks ex Spreng. var. ledebourii Eschsch. Man. fl. pl. Calif. 968. 1925 |
|
| Synonimy | |
|
Lonicera ledebourii Eschsch[2] |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Wiciokrzew Ledeboura, suchodrzew Ledeboura (Lonicera ledebourii Eschsch.) – odmiana wiciokrzewu skrytoowocowego (Lonicera involucrata) z rodziny przewiertniowatych (Caprifoliaceae)[2]. Pochodzi z USA (ze stanów Kalifornia i Oregon[2]). U nas uprawiany w nasadzeniach żywopłotowych i samodzielnie.
Spis treści |
Charakterystyka [edytuj]
- Łodyga
- Gęsto rozgałęziona, dołem zdrewniała górą zielna o długości do 2,5 metra. W miejscach pąków i liści zgrubiała a wewnątrz pełna, wypełniona białym rdzeniem. W części zielnej czterokanciasta i miejscami czerwono nabiegła.
- Liście
- W okółkach, po dwa naprzemianlegle ułożone, pojedyncze z gładkim lekko falistym brzegiem, o nerwacji pierzastej, spodem jaśniejsze, pokryte gęsto krótkimi, białymi włoskami, w dotyku sprawiają wrażenie mięsistych. Do późnej jesieni zachowują ciemnozielony kolor. Mogą osiągać długość 12 cm przy 1-2 cm ogonku. Z kątów liści wyrastają kwiaty a później owoce.
- Kwiaty
- Na dość długich szypułkach, zrośnięte po dwa w osłonie stale rosnących przylistków oraz podkwiatków. Działki kielicha i zalążnia niewidoczne i osłonięte podkwiatkami. Płatki korony żółte, zrośnięte do połowy, tworzą rurkę długości 1,5-2 cm. Do płatków od wewnątrz przyczepionych jest 5 pręcików. Dwuznamionowy słupek wyraźnie wystaje nad rurkę korony. Części kwiatu podobnie jak liście gęsto pokryte włoskami. W różnych miejscach, fragmenty rośliny mniej lub bardziej nabiegłe czerwono. Kwitnie od maja do lipca, często ponawia kwitnienie na jesieni, ale nie tak obficie jak w pierwszym okresie.
- Owoc
- Błyszczące i gładkie jagody, początkowo zielone, od lipca do września dojrzałe – fioletowoczarne. Przylistki wtedy odchylają się do tyłu odsłaniając jagody.
Uprawa [edytuj]
Bez specjalnych wymagań, niepodcinana roślina potrzebuje dużo przestrzeni gdyż silnie się rozrasta. Strefy mrozoodporności 6-10[3]. Rozmnaża się przez nasiona wysiewane wiosną lub jesienią, oraz przez sadzonki wykonywane latem lub jesienią. Bywa atakowany przez mszyce.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-27].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-07-20].
- ↑ Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
Bibliografia [edytuj]
- Seneta W. Dendrologia, PWN, Warszawa 1978
