Wiciokrzew Ledeboura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wicokrzew Ledeboura
Lonicera ledebourii 4pl.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad astrowych
Rząd szczeciowce
Rodzina przewiertniowate
Rodzaj wiciokrzew
Gatunek wiciokrzew Ledeboura
Nazwa systematyczna
Lonicera involucrata (Richardson) Banks ex Spreng. var. ledebourii Eschsch.
Man. fl. pl. Calif. 968. 1925
Synonimy

Lonicera ledebourii Eschsch[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Ogólny pokrój rośliny

Wiciokrzew Ledeboura, suchodrzew Ledeboura (Lonicera ledebourii Eschsch.) – odmiana wiciokrzewu skrytoowocowego (Lonicera involucrata) z rodziny przewiertniowatych (Caprifoliaceae)[2]. Pochodzi z USA (ze stanów Kalifornia i Oregon[2]). U nas uprawiany w nasadzeniach żywopłotowych i samodzielnie.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Łodyga 
Gęsto rozgałęziona, dołem zdrewniała górą zielna o długości do 2,5 metra. W miejscach pąków i liści zgrubiała a wewnątrz pełna, wypełniona białym rdzeniem. W części zielnej czterokanciasta i miejscami czerwono nabiegła.
Liście 
W okółkach, po dwa naprzemianlegle ułożone, pojedyncze z gładkim lekko falistym brzegiem, o nerwacji pierzastej, spodem jaśniejsze, pokryte gęsto krótkimi, białymi włoskami, w dotyku sprawiają wrażenie mięsistych. Do późnej jesieni zachowują ciemnozielony kolor. Mogą osiągać długość 12 cm przy 1-2 cm ogonku. Z kątów liści wyrastają kwiaty a później owoce.
Kwiaty 
Na dość długich szypułkach, zrośnięte po dwa w osłonie stale rosnących przylistków oraz podkwiatków. Działki kielicha i zalążnia niewidoczne i osłonięte podkwiatkami. Płatki korony żółte, zrośnięte do połowy, tworzą rurkę długości 1,5-2 cm. Do płatków od wewnątrz przyczepionych jest 5 pręcików. Dwuznamionowy słupek wyraźnie wystaje nad rurkę korony. Części kwiatu podobnie jak liście gęsto pokryte włoskami. W różnych miejscach, fragmenty rośliny mniej lub bardziej nabiegłe czerwono. Kwitnie od maja do lipca, często ponawia kwitnienie na jesieni, ale nie tak obficie jak w pierwszym okresie.
Owoc 
Błyszczące i gładkie jagody, początkowo zielone, od lipca do września dojrzałe – fioletowoczarne. Przylistki wtedy odchylają się do tyłu odsłaniając jagody.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Bez specjalnych wymagań, niepodcinana roślina potrzebuje dużo przestrzeni gdyż silnie się rozrasta. Strefy mrozoodporności 6-10[3]. Rozmnaża się przez nasiona wysiewane wiosną lub jesienią, oraz przez sadzonki wykonywane latem lub jesienią. Bywa atakowany przez mszyce.

Owoc dojrzały i przekrój przez niedojrzały

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-27].
  2. 2,0 2,1 2,2 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-07-20].
  3. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Seneta W. Dendrologia, PWN, Warszawa 1978