Widliczka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Widliczka
Widliczka ostrozębna
Widliczka ostrozębna
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Gromada widłaki
Klad rośliny naczyniowe
Klasa widłaki różnozarodnikowe
Rząd widliczkowce
Rodzina widliczkowate
Rodzaj widliczka
Nazwa systematyczna
Selaginella P. Beauv.
Prodr. 101. 10 Jan 1805
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Widliczka (Selaginella) – jedyny rodzaj roślin należący do monotypowej rodziny widliczkowatych. Gatunkiem typowym jest Selaginella spinosa P. Beauv[1]. Należy do niego ok. 700 gatunków[2].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Rośliny jednoroczne i byliny, niektóre gatunki są pnączami. Większość gatunków występuje na wilgotnych obszarach o klimacie tropikalnym. Posiadają dychotomicznie rozgałęziającą się łodygę i łuskowate liście, na których wyrastają zarodnie. U różnych gatunków pędy mają kolor od miedzianobrązowego przez soczyście zielony do niebieskawego. Często na liściach występują zółte i białe wybarwienia. U nasady każdego liścia znajduje się bezzieleniowy języczek, za pomocą którego roślina pobiera wodę. U niektórych gatunków liście zmieniają zabarwienie w ciągu dnia. Dzieje się tak dlatego, że pod wpływem silnego oświetlenia chloroplasty chowają się w głąb komórek wskutek czego rośliny jaśnieją, a w nocy znów zbliżają do powierzchni skórki[3].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Synonimy[1]

Mirmau Adanson, Polycocca J. Hill, Selaginoides Seguier

Pozycja według Pryer i in. (2004)[4]

Królestwo rośliny (Plantae), gromada widłaki (Lycopodiophyta D.H. Scott ), klasa: widłaki różnozarodnikowe (Isoёtopsida J.H. Schaffn.), rząd: widliczkowce Selaginellales Prantl, rodzina widliczkowate (Selaginellaceae Willk.), rodzaj: widliczka (Selaginella P. Beauv.).

Gatunki flory Polski[5]

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Index Nominum Genericorum. [dostęp 2009-03-09].
  2. Alicja Szweykowska, Jerzy (red.) Szweykowski: Botanika. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. ISBN 83-01-13953-7.
  3. Jarosław Rak: Pielęgnowanie roślin pokojowych. Cz. II. Edward Kawecki (zdjęcia). Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1998. ISBN 83-7073-089-2.
  4. Kathleen M. Pryer, Eric Schuettpelz, Paul G. Wolf, Harald Schneider, Alan R. Smith, And Raymond Cranfill: Phylogeny and evolution of ferns (monilophytes) with a focus on the early Leptosporangiate divergences (ang.). W: American Journal of Botany 91(10): 1582–1598 [on-line]. 2004. [dostęp 2010-09-18].
  5. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  6. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  7. Martin Haberer: Wielki atlas roślin ogrodowych i pokojowych. Warszawa: Oficyna Wyd. Delta. ISBN 978-83-7175-623-8.
  8. Pakong-tulog. Selaginellaceae.