Widliczka
| Widliczka | |
|---|---|
 Widliczka ostrozębna
|
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Gromada | widłaki |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klasa | widłaki różnozarodnikowe |
| Rząd | widliczkowce |
| Rodzina | widliczkowate |
| Rodzaj | widliczka |
| Nazwa systematyczna | |
| Selaginella P. Beauv. Prodr. 101. 10 Jan 1805 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Widliczka (Selaginella) – jedyny rodzaj roślin należący do monotypowej rodziny widliczkowatych. Gatunkiem typowym jest Selaginella spinosa P. Beauv[1]. Należy do niego ok. 700 gatunków[2].
Spis treści |
Charakterystyka [edytuj]
Rośliny jednoroczne i byliny, niektóre gatunki są pnączami. Większość gatunków występuje na wilgotnych obszarach o klimacie tropikalnym. Posiadają dychotomicznie rozgałęziającą się łodygę i łuskowate liście, na których wyrastają zarodnie. U różnych gatunków pędy mają kolor od miedzianobrązowego przez soczyście zielony do niebieskawego. Często na liściach występują zółte i białe wybarwienia. U nasady każdego liścia znajduje się bezzieleniowy języczek, za pomocą którego roślina pobiera wodę. U niektórych gatunków liście zmieniają zabarwienie w ciągu dnia. Dzieje się tak dlatego, że pod wpływem silnego oświetlenia chloroplasty chowają się w głąb komórek wskutek czego rośliny jaśnieją, a w nocy znów zbliżają do powierzchni skórki[3].
Systematyka [edytuj]
Mirmau Adanson, Polycocca J. Hill, Selaginoides Seguier
- Pozycja według Pryer i in. (2004)[4]
Królestwo rośliny (Plantae), gromada widłaki (Lycopodiophyta D.H. Scott ), klasa: widłaki różnozarodnikowe (Isoёtopsida J.H. Schaffn.), rząd: widliczkowce Selaginellales Prantl, rodzina widliczkowate (Selaginellaceae Willk.), rodzaj: widliczka (Selaginella P. Beauv.).
- Gatunki flory Polski[5]
- widliczka ostrozębna (Selaginella selaginoides (L.) P. Beauv. ex Schrank & Mart.)
- widliczka szwajcarska (Selaginella helvetica (L.) Spring) – gatunek w Polsce wymarły
Zastosowanie [edytuj]
- Niektóre gatunki są uprawiane jako rośliny ozdobne (ogrodowe lub mieszkaniowe). Są to m.in[6][7]:
- Selaginella apoda (L.) Spring
- Selaginella kraussiana (Kunze) A. Braun – widliczka Kraussa
- Selaginella lepidophylla (Hook. & Grev.) Spring – widliczka łuskolistna
- Selaginella martensii Spreng – widliczka Martensa
- Selaginella uncinata (Desv. ex Poir.) Spring
- Selaginella willdenowii (Desv. ex Poir.) Baker – widliczka Willdenowa
- Niektóre gatunki mają własności lecznicze (m.in. Selaginella tamariscina)[8].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Index Nominum Genericorum. [dostęp 2009-03-09].
- ↑ Alicja Szweykowska, Jerzy (red.) Szweykowski: Botanika. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. ISBN 83-01-13953-7.
- ↑ Jarosław Rak: Pielęgnowanie roślin pokojowych. Cz. II. Edward Kawecki (zdjęcia). Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1998. ISBN 83-7073-089-2.
- ↑ Kathleen M. Pryer, Eric Schuettpelz, Paul G. Wolf, Harald Schneider, Alan R. Smith, And Raymond Cranfill: Phylogeny and evolution of ferns (monilophytes) with a focus on the early Leptosporangiate divergences (ang.). W: American Journal of Botany 91(10): 1582–1598 [on-line]. 2004. [dostęp 2010-09-18].
- ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
- ↑ Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
- ↑ Martin Haberer: Wielki atlas roślin ogrodowych i pokojowych. Warszawa: Oficyna Wyd. Delta. ISBN 978-83-7175-623-8.
- ↑ Pakong-tulog. Selaginellaceae.
