Wieś służebna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wieś służebna – w średniowieczu wieś, której mieszkańcy świadczyli wyspecjalizowane świadczenia lub posługi na rzecz właściciela wsi (monarchy, grodu, feudała). W odniesieniu do wczesnego średniowiecza stosuje się nazwę osada służebna.

We wsi służebnej zamieszkiwała z reguły ludność jednej specjalności rzemieślniczej, np. bednarze, cieśle, cienietnicy, grotnicy, kobiernicy, kowale, szczytnicy, szłomnicy, złotnicy, czy hodowlanej, np. koniarze, owczarze, skotnicy, świniarze oraz zajmujący się hodowlą i tresurą sokołów i psów myśliwskich.

Najczęściej nazwa takiej wsi wykazywała, czym zajmowali się mieszkańcy. Do dziś zachowało się ok. 600 nazw wskazujących, że dana miejscowość była kiedyś służebna (pomimo tego, że wiele z nich obecnie nie istnieje):

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]