Wieża Dzwonu w Pekinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Na mapach: 39°56′27,80″N 116°23′22,01″E/39,941056 116,389447

Wieża Dzwonu w Pekinie

Wieża Dzwonu (chin. upr.: 北京钟楼; chin. trad.: 北京鐘樓; pinyin: Běijīng Zhōnglóu) – wieża w Pekinie, znajdująca się na północnym krańcu głównej arterii miejskiej. W jej pobliżu wznosi się Wieża Bębna.

Wzniesiono ją w 1272 roku, w dziewiątym roku panowania Kubilaj-chana[1]. Pierwotnie stanowiła główny budynek świątyni Wanningsi, a na dzwonnicę została zaadaptowana po przebudowie dokonanej za panowania cesarza Yongle w 1420 roku[2]. Niedługo po przebudowaniu została zniszczona na skutek pożaru. W obecnym kształcie odbudował ją w 1747 roku cesarz Qianlong[2]. Konstrukcja budynku jest na tyle mocna, że dotąd jedynego uszkodzenia doznał on podczas trzęsienia ziemi w Tangshan w 1976 roku, kiedy to odpadła kamienna głowa zwierzęcia zdobiącego dach[2].

Dwupiętrowa wieża ma 47,9 metra wysokości[2]. Wykonana jest z cegły i kamienia, zaś dach pokryto zielonymi płytkami[3]. Posiada cztery łukowate wejścia (po jednym z każdej strony), zaś na drugie piętro wiodą znajdujące się wewnątrz kamienne schody[4]. Na piętrze znajduje się taras, który, podobnie jak budynek, posiada cztery wejścia, dodatkowo ozdobione z każdej strony kamiennymi oknami[2].

Dzwon[edytuj | edytuj kod]

Dzwon

W wieży pierwotnie znajdował się żelazny dzwon, który jednak z powodu zbyt cichego dźwięku zdjęto i ustawiono na tyłach Wieży Bębna[5]. Zastąpiono go dzwonem z brązu, który wisi do dziś[2].

Dzwon ma 7 metrów wysokości i waży 63 tony[4]. Grubość jego ścian wynosi ok. 25 cm[2]. Jest to największy i najcięższy dzwon w Chinach[4]. Wyryto na nim inskrypcję o treści: "został wykonany szczęśliwego dnia, miesiąca i roku, za panowania cesarza Yongle"[3]. Do bicia weń używano zawieszonych po obu stronach dwu drewnianych bali o długości 2 metrów[4].

Do 1924 roku dźwięk dzwonu rozlegał się codziennie o godzinie 19; było go słychać z odległości 20 kilometrów[5]. Obecnie nie jest już używany[2].

Legenda[edytuj | edytuj kod]

Z dzwonem na wieży związana jest legenda o kowalu Dengu i jego córce. Według niej Deng przez ponad rok próbował bezskutecznie odlać dzwon, który polecono mu zrobić. Czas szybko upływał, w przededniu ostatniej próby kowala jego córka, w obawie, że dalsza zwłoka będzie dla jej ojca dyshonorem, postanowiła poruszyć bogów, aby sprawili, że odlew się wreszcie uda, i rzuciła się w płynny brąz[6]. Ogarniętemu paniką ojcu udało się jedynie wydobyć z płomieni haftowany pantofel dziewczyny[5].

Dzwon został wreszcie odlany, a cesarz, poruszony ofiarnością młodej dziewczyny, nazwał ją "Boginią Złotego Pieca" i rozkazał wznieść świątynię ku jej czci obok odlewni jej ojca. Wśród ludzi dziewczyna znana jest jako "Bogini Odlewająca Dzwon"[6].

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Beijing Bell Tower and Drum Tower (ang.). tour-beijing.com. [dostęp 12 lutego 2010].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Drum and Bell Towers (ang.). kinabaloo.com. [dostęp 12 lutego 2010].
  3. 3,0 3,1 The Bell Tower and Drum Tower (ang.). en.beijing2008.cn. [dostęp 12 lutego 2010].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Bell and Drum Towers (ang.). travelchinaguide.com. [dostęp 12 lutego 2010].
  5. 5,0 5,1 5,2 Bell Tower (ang.). chinahighlights.com. [dostęp 12 lutego 2010].
  6. 6,0 6,1 Drum and Bell Towers (ang.). kinabaloo.com. [dostęp 12 lutego 2010].