Wieża Rycerska w Siedlęcinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wieża Rycerska w Siedlęcinie
Obiekt zabytkowy nr rej. 87 z dn. 12.02.1949
Wieża Rycerska w Siedlęcinie
Państwo  Polska
Miejscowość Siedlęcin
Styl architektoniczny gotycki
Rozpoczęcie budowy ok. 1314
Ważniejsze przebudowy 1575
Pierwszy właściciel Henryk I Jaworski
Kolejni właściciele książęta jaworscy,
ród von Redern, Schaffgotschowie
Obecny właściciel Fundacja "Zamek Chudów" (od 2001)
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Wieża Rycerska w Siedlęcinie
Wieża Rycerska w Siedlęcinie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wieża Rycerska w Siedlęcinie
Wieża Rycerska w Siedlęcinie
Ziemia 50°56′06″N 15°41′08″E/50,935000 15,685556Na mapach: 50°56′06″N 15°41′08″E/50,935000 15,685556
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wieża Rycerska w Siedlęcinie na Dolnym Śląsku to faktycznie mieszkalna wieża książęca[1], która dopiero w późniejszym okresie stała się siedzibą rycerską.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowę gotyckiej wieży rozpoczęto najprawdopodobniej około 1314 r.[2] na zlecenie księcia jaworskiego Henryka I. Pierwotnie wieża miała cztery kondygnacje, z czego dwie dolne przeznaczone były na pomieszczenia gospodarcze, natomiast trzecią i czwartą zajmowali właściciele.

Około roku 1346 powstały ścienne polichromie[3], zlokalizowane na trzeciej kondygnacji w wielkiej auli. Malowidła wykonane zostały w technice al secco - farba nakładana była na wyschnięty tynk. Wyjątkowa jest też ich tematyka, bowiem nawiązują do legendy rycerza sir Lancelota. W sierpniu 2006 roku rozpoczęto kompleksową renowację fresków.

Wieża w 1368 r. została sprzedana przez wdowę po Bolku II, księżną Agnieszkę. Nowym właścicielem został rycerz Jenschin von Redern i do połowy XV w. wieża była w posiadaniu tego rodu.

Przebudowa wieży miała miejsce w 1575 r., kiedy to dobudowano najwyższą kondygnację.

Od 1732 do 1945 roku budowla znajdowała się w rękach rodu Schaffgotschów.

Stan obecny[edytuj | edytuj kod]

Do niedawna wieża nie była pod jakąkolwiek opieką, jej drzwi stały otworem zarówno dla proszonych jak i nieproszonych gości. Od 2001 roku jest własnością fundacji "Zamek Chudów".

Budowla jest udostępniona dla zwiedzających.

W 2006 roku Fundacja przeprowadziła konserwację średniowiecznych malowideł ściennych, natomiast w 2007 roku prace konserwatorskie objęły pozostałe ściany I i II piętra wieży oraz kominek, podłogi i stropy na tych kondygnacjach. W 2008 roku konserwacji poddano portal wejściowy (oraz dwa inne portale wewnątrz wieży), a także drewniane średniowieczne drzwi prowadzące do wieży, renesansowe drzwi na parterze i strop nad prawym pomieszczeniem parteru. Odtworzono również podłogę w lewej sali parteru. Rok 2009 to kolejne prace zabezpieczające - tym razem objęły one konstrukcję dachu nad łącznikiem pomiędzy średniowieczną wieżą, a stojącym przed nią późnobarokowym dworem.

W 2008 roku Wieża Książęca w Siedlęcinie została laureatką konkursu na Perły w Koronie Województwa Dolnośląskiego. W 2009 roku zaś otrzymała nagrodę "Liczyrzepa" za najlepszy produkt turystyczny powiatu jeleniogórskiego.

W latach 2008-2012 prowadzone były przy wieży badania archeologiczne. W 2011 roku na parterze wieży otwarto wystawę, prezentującą wyniki tych badań (w kolejnych latach wystawę rozwijano na bazie nowych znalezisk).

Książęca wieża w Siedlęcinie usytuowana jest na kilku ważnych szlakach turystycznych:

  • szlak turystyczny zielony Szlak Zamków Piastowskich - szlak pieszy,
  • Euroregionalny Turystyczny Szlak Rowerowy "Dolina Bobru" ER-6 - niebieski szlak rowerowy,
  • szlak kajakowy "Bóbr",
  • Sudecka Droga św. Jakuba (dawniej Via Cervimontana) - szlak pieszy,
  • Kaczawski Szlak Średniowiecznych Malowideł Ściennych (projektowany).

Przypisy

  1. Leszek Kajzer: Leksykon zamków w Polsce. Warszawa: Arkady, 2003, s. 450-452. ISBN 83-213-4158-6.
  2. Małgorzata. Chorowska: Rezydencje średniowieczne na Śląsku : zamki, pałace, wieże mieszkalne. Wrocław: Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, 2003, s. 122. ISBN 83-7085-680-2.
  3. Jacek Witkowski: Szlachetna a wielce żałosna opowieść o Panu Lancelocie z Jeziora : dekoracja malarska wielkiej sali wieży mieszkalnej w Siedlęcinie. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2002, s. 45. ISBN 83-229-2256-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]