Wieża Saint Jacques w Paryżu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wieża Saint Jacques
Obiekt zabytkowy nr rej. PA00086479
Wieża Saint Jacques
Państwo  Francja
Region  Île-de-France
Miejscowość Paryż
Typ budynku dawna dzwonnica
Styl architektoniczny gotyk
Wysokość całkowita 52 m
Położenie na mapie Paryża
Mapa lokalizacyjna Paryża
Wieża Saint Jacques
Wieża Saint Jacques
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Wieża Saint Jacques
Wieża Saint Jacques
Ziemia 48°51′29″N 2°20′56″E/48,858056 2,348889Na mapach: 48°51′29″N 2°20′56″E/48,858056 2,348889
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wieża Saint Jacques le Majeur (św. Jakuba Starszego) w Paryżu – wieża kościelna z dzwonnicą, ostatni zachowany fragment gotyckiego kościoła Św. Jakuba, na prawym brzegu Sekwany, w 4. okręgu paryskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół Saint-Jacques został wzniesiony w X wieku przy drodze należącej do znanego szlaku pielgrzymkowego św. Jakuba, wiodącego do Santiago de Compostela. Zasadniczą przebudowę przeszedł na początku XV wieku. Została ona sfinansowana przez cech rzeźników, którzy zamieszkiwali najbliższą okolicę. Od tej pory obiekt funkcjonował w opinii publicznej jako Saint-Jacques de la Boucherie – św. Jakub od rzeźników. Znanym dobroczyńcą kościoła był także Nicolas Flamel, który został pochowany pod jego podłogą, jednak grób nie zachował się do naszych czasów.

W XVI wieku do kościoła został dobudowana dzwonnica, która jako jedyna zachowała się do naszych czasów. Reszta kościoła została w czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej znacjonalizowana, a następnie rozebrana. Obiekt stał porzucony, w kiepskim stanie technicznym, aż do 1836, kiedy władze Paryża sfinansowały remont budynku, by mógł stać się ozdobą pierwszego w mieście publicznego parku. Na szczycie wieży umieszczono figurę jej patrona. W epoce II Cesarstwa zmiana wysokości gruntu w najbliższym sąsiedztwie rzeki zmusiła władze do kolejnej konserwacji wieży, dobudowy postumentu i usunięcia dużej ilości gruntu w najbliższej okolicy. Na szczycie wieży zainstalowało się laboratorium meteorologiczne, gdzie przeprowadzane były eksperymenty związane z badaniem ciśnienia atmosferycznego.

W 2007 władze miasta oraz państwowy konserwator zabytków podjęli decyzję o odbudowie całego kościoła. Prace nie zostały jednak jeszcze rozpoczęte. Od kilku lat obiekt, którego stan uległ ponownemu pogorszeniu, pozostaje w remoncie.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Wieża jest późnogotycka, utrzymana we flandryjskim stylu gotyku płomienistego. Ma łącznie 52 metry wysokości. Jest wzniesiona na planie kwadratowym, nie posiada iglicy. Na każdej ze ścian znajdują się cztery ostrołukowe okna na dwóch poziomach, narożniki wieży udekorowane zostały płaskorzeźbami o motywach geometrycznych (ponownie ostre łuki) oraz figurami świętych, dookoła obiektu poprowadzony został również rząd blend w tym samym kształcie. Najniższy poziom wieży, z wejściem, został poważnie przebudowany; gotycki portal został usunięty. Na narożnikach najwyższej kondygnacji rynny kończą się gargulcami (po dwa na narożnik). Okna najwyższego poziomu posiadają kunsztowny maswerk.

W literaturze[edytuj | edytuj kod]

W wieży rozgrywa się akcja sztuki teatralnej Aleksandra Dumasa pt. La tour Saint-Jacques-la-boucherie z 1856.