Wiechlina alpejska
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Wiechlina alpejska | |
|---|---|
 Żyworodna forma wiechliny alpejskiej
|
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | jednoliścienne |
| Rząd | wiechlinowce |
| Rodzina | wiechlinowate |
| Rodzaj | wiechlina |
| Gatunek | wiechlina alpejska |
| Nazwa systematyczna | |
| Poa alpina L. Sp. Pl. 1: 67. 1753 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Wiechlina alpejska, wyklina alpejska (Poa alpina L.) – gatunek rośliny należący do rodziny wiechlinowatych (Poaceae (R. Br.) Barnh.). W Polsce występuje tylko w Sudetach i w wyższych partiach Karpat.
Spis treści |
Morfologia[edytuj]
- Pokrój
- Roślina wieloletnia tworząca gęste kępy.
- Łodyga
- Jej źdźbła mają różną wysokość, w zależności od warunków życiowych. W dobrych warunkach mogą osiągać nawet 50 cm wysokości. W dolnej części chronione są przez grube okrywy pochew liściowych.
- Liście
- Ulistnienie naprzemianległe. Liście żywozielone, równowąskie, całobrzegie. Pochwa obejmująca źdźbło sięga aż do kolanka. U dolnych liści języczek bardzo mały, u górnych większy (do 2 mm) i przeważnie ostry.
- Kwiaty
- Zebrane w rozpierzchłą wiechę. Szerokojajowate kłoski mają długość do 9 mm, składają się z 5–10 kwiatów i są brunatno lub fiołkowo nabiegłe. Obydwie plewy są ostre i mają zgiętą linię grzbietową. Są 3-nerwowe, przy czym nerwy plewki dolnej są na części jej długości, lub na całej długości srebrzyście owłosione.
- Owoc
- Ziarniak. Forma żyworodna nie wytwarza ani kwiatów, ani owoców.
Biologia i ekologia[edytuj]
- Rozwój
- Bylina, hemikryptofit. Posiada żyworodną formę Poa alpina vivipara. Wysoko w górach występuje właśnie ta forma. Nie wytwarza ona kwiatów ani owoców, zamiast nich w kłoskach powstają rozmnóżki. Rozmnóżki te to maleńki pęd z 2-3 listkami. Pod wpływem ciężaru rozmnóżek źdźbła wiechliny wyginają się łukowato aż do ziemi, a rozmnóżki zakorzeniają się w niej. Mogą też być przenoszone np. przez wodę. Jest to rozmnażanie wegetatywne, będące przystosowaniem do życia w surowych wysokogórskich warunkach.
- Siedlisko
- Występuje na halach, przy ścieżkach, nad potokami, w ziołoroślach, wśród kosówki, wśród skał, na piargach. W Tatrach jest rośliną dość pospolitą. Roślina górska. Jej pionowy zasięg jest bardzo duży – od podtatrzańskich pól uprawnych aż po najwyższe szczyty. Nie ma wymagań co do podłoża, rośnie zarówno na wapieniu, jak i na granicie.
- Fitosocjologia
- Gatunek charakterystyczny dla Ass. Festuco pratensis-Plantaginetum[2].
Zastosowanie[edytuj]
- Bywa czasami uprawiana jako roślina ozdobna.
- Uprawiana na łąkach jest bardzo cenną rośliną pastewną.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2011-01-04].
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
Bibliografia[edytuj]
- Zofia Radwańska-Paryska: Rośliny tatrzańskie. Warszawa: WSiP, 1988. ISBN 83-02-00872-9.
- Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński, Bogumił Pawłowski: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
