Wieczesław Konstantynowicz Romanow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wieczesław Konstantynowicz Romanow,
ok. 1878/1879

Wiaczesław Konstantynowicz Romanow (ros. Вячеслав Константинович; ur. 13 lipca 1862 w Warszawie, zm. 27 lutego 1879), wielki książę Rosji.

Wielki książę Wiaczesław był najmłodszym synem wielkiego księcia Konstantego Mikołajewicza Romanowa i jego żony wielkiej księżnej Aleksandry Józefównej.

Urodził się w Warszawie, gdzie jego ojciec pełnił funkcję namiestnika Królestwa Polskiego (od 1862 do 1 października 1863). Rodzice wielkiego księcia nadali mu imię na znak sympatii i szacunku dla Polaków, jednak po wielu protestach ze strony rosyjskiej zaczęto używać rosyjskiej wersji imienia.

Wiaczesław, którego nazywano "Sławą", był ulubieńcem całej rodziny. Wielki książę był wysoki i żartował, że kiedy umrze jego trumna nie zmieści się w drzwiach Pałacu Marmurowego, co rzeczywiście miało miejsce.

W dzieciństwie odznaczał się słabym zdrowiem; w wieku szesnastu lat nagle ciężko zachorował (skarżył się na straszliwy ból głowy). Umarł w przeciągu tygodnia na zapalenie opon mózgowych. W związku z tą śmiercią w rodzinie opowiadano wiele historii przepowiadających ją: jego matka dzień przed zachorowaniem syna widziała ducha "białej pani" w galerii sztuki w Pawłowsku, a brat Wiaczesława, wielki książę Konstanty Konstantynowicz, idąc za konduktem pogrzebowym brata, przypominał sobie jak Wiaczesław lubił szczegółowo malować kondukty pogrzebowe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Charlotte Zeepvat, "Zmierzch Romanowów"