Wielka śnieżyca (1888)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wielka śnieżyca w 1888
Brooklyn, Nowy Jork.
Brooklyn, Nowy Jork.
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce Wschodnie wybrzeże USA
Rodzaj katastrofy zamieć śnieżna
Data 11 marca - 14 marca 1888
Ofiary śmiertelne 400
brak współrzędnych
Grand Central Terminal, Manhattan (12 marca 1888).

Wielka śnieżyca - jedna z najbardziej surowych burz śnieżnych odnotowanych w historii Stanów Zjednoczonych, wystąpiła w okresie od 11 marca do 14 marca 1888 roku. Opady śniegu wynosiły od 102 do 127 cm w stanach: New Jersey, Nowy Jork, Massachusetts i Connecticut. Prędkość wiatrów dochodziła do 72 km/h, a zaspy śnieżne osiągały 15,2 m. Wiele szlaków kolejowych zostało zamkniętych. Ludzie byli uwiezieni w swoich domach przez blisko tydzień.[1]

Pogoda przed nastąpieniem śnieżycy była łagodna z niewielkimi opadami deszczu, wraz z szybkim spadkiem temperatury deszcz przechodził w śnieg[1]. Burza rozpoczęła się krótko po północy dnia 12 marca. National Weather Service podała że pokrywa śniegu w Connecticut i Massachusetts wynosiła 1,3 m; natomiast w Nowym Jorku i w New Jersey pokrywa osiągała 1 m[2]. W północnej części stanu Vermont spadło od 50,8 do 76,2 cm śniegu[3]. Wiatry w porywach osiągały w niektórych miejscach prędkość 129 km/h, jednak oficjalny raport podaje że w Nowym Jorku odnotowano prędkość 64 km/h. Na Block Island (stan Rhode Island) prędkość wiatrów wynosiła 87 km/h[4]. Nowojorskie Obserwatorium Central Park ogłosiło, że najniższa temperatura wynosiła −14.4 °C; 13 marca średnia dzienna temperatur wyniosła −12.8 °C[4].

Burza śnieżna sparaliżowała wschodnie wybrzeże USA od Zatoki Chesapeake, aż do stanu Maine[2], jak również Kanadę Atlantycką[1]. Infrastruktura telegraficzna została uszkodzona, powodując problemy łącznościowe z Montrealem oraz na większym obszarze w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych. Po śnieżycy w Nowym Jorku rozpoczęła się budowa podziemnej infrastruktury telegraficznej i telefonicznej aby zapobiec jej zniszczeniu. Na obszarze od Zatoki Chesapeake, aż po Nową Anglię ponad 200 statków zostało unieruchomionych lub zatonęły, powodując śmierć co najmniej 100 marynarzy[4].

W Nowym Jorku transport kolejowy oraz drogowy został całkowicie zablokowany na klika dni[5]. Topniejący śnieg spowodował wystąpienie powodzi, zwłaszcza na Brooklynie, który był bardziej podatny na powodzie przez swoją topografię[4].

W wyniku śnieżycy zmarło ponad 400 osób, w tym 200 ludzi umarło w Nowym Jorku[4][6].

Przypisy