Wielka Pustynia Słona (USA)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wielka Pustynia Słona (ang. Great Salt Lake Desert) – pustynia w USA we wschodniej części Wielkiej Kotliny, na zachód od Wielkiego Jeziora Słonego w stanie Utah i częściowo Nevada. Powierzchnia: 10 360 km². Długość: ok. 240 km, szerokość: ok. 80 km. Opad roczny na większej części obszaru nie przekracza 200 mm.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Pustynia stanowi zachodnią część dna plejstoceńskiego jeziora Bonneville. Jest prawie idealnie płaska, jedynie w kilku miejscach wznoszą się izolowane wzgórza. Całość opada bardzo łagodnie ku wschodowi, w stronę Wielkiego Jeziora Słonego. Pokrywają ją twarde osady drobniutkiego mułu i oślepiająco biała warstwa soli kamiennej (chlorku sodu)[1]. Powierzchnia jest zupełnie bezwodna i niemal całkowicie pozbawiona roślinności, dzięki czemu pustynia zyskała miano najbardziej niegościnnej pustyni półkuli północnej.

Historia eksploracji[edytuj | edytuj kod]

Wielka Pustynia Słona przez długi czas była uważana za przeszkodę nie do pokonania na drodze do Kalifornii. Zazwyczaj obchodzono ja od północy lub od południa. Jako pierwszy przeszedł ją ze wschodu na zachód w 1845 r. amerykański podróżnik i geodeta, a później znany wojskowy i polityk John Frémont[1]. Już w następnym roku pokonał ją na czele karawany 60 do 75 wozów z osadnikami, udającymi się do Kalifornii, Lansford Hastings, a trasę tę nazywano odtąd Skrótem Hastingsa (ang. Hastings Cutoff). Kilka lat później wędrowali tędy poszukiwacze złota w okresie "gorączki złota", jaka opanowała Kalifornię zwłaszcza w latach 1848-1851.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Kašpar Vaclav: Jezioro nie do utonięcia, w: "Poznaj Świat" R. XXII, nr 1 (254), styczeń 1974, s. 11-14