Wielki testament

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Strona dzieła, przechowywana w Kungliga biblioteket w Sztokholmie.

Wielki testament (fr. Le grand testament) – utwór Franciszka Villona. Ukazuje uczucia człowieka żyjącego u schyłku średniowiecza[potrzebne źródło]. Powstał po wyjściu poety z więzienia paryskiego[potrzebne źródło]. Jest to pożegnanie ze światem i swoisty rachunek sumienia[potrzebne źródło]. Pojawia się literacki bohater, którego nie było do tej pory w literaturze. Średniowiecze nie znało bohatera przeciętnego, niczym się niewyróżniającego[potrzebne źródło].

W utworze odnaleźć można topos ubi sunt w powtarzającym się refrenie Ach, gdzież są niegdysieysze śniegi (fr. Où sont les neiges d'antan?). Jest to sentencja, maksyma Villona. Wyraża tęsknotę za minionym czasem. W balladzie O paniach minionego czasu, która jest częścią Wielkiego testamentu, zawarta jest idea przemijania oraz niemożności powrotu - memento mori ("pamiętaj o śmierci"). Są także nawiązania do danse macabre, czyli tańca śmierci[potrzebne źródło]. Śmierć jest wszechwładna, wszechobecna, niespodziewana, okrutna. Przeważa naturalistyczne przedstawienie człowieka i śmierci. Pojawia się również motyw skatologiczny.

Henryk Walezy miał znać Wielki testament na pamięć[1].

Przypisy

  1. S. Grzybowski, Henryk Walezy, Wrocław - Warszawa - Kraków - Gdańsk - Łódź 1985, s. 30.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]