Wielkie Bombardowanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wizja artysty porównująca Księżyc w późnej fazie Wielkiego Bombardowania z jego stanem dzisiejszym

Wielkie Bombardowanie – okres w początkowej historii Układu Słonecznego, tuż po uformowaniu się planet, około 3,8 do 4,1 miliarda lat temu, podczas którego powstała większość kraterów uderzeniowych na Księżycu. Z tego okresu pochodzi około 1700 kraterów księżycowych o średnicach powyżej 20 km. Uważa się, że proces ten musiał też zajść dla wszystkich ciał wewnętrznej części Układu Słonecznego.

Dowody na to wydarzenie pochodzą głównie z datowania próbek księżycowego gruntu, które wskazują, że większość skał wypełniających kratery krystalizowała się w bardzo wąskim odstępie czasu.

Przyczyna wystąpienia Wielkiego Bombardowania nie jest znana. Być może w tym czasie doszło do dużych zmian orbit planet lub też zaszło nieznane zjawisko w odległych rejonach Układu Słonecznego. Skutkiem tego zjawiska było skierowanie dużej liczby planetoid bądź obiektów pasa Kuipera w stronę Słońca i planet wewnętrznych. Szczególnie silnie z tego powodu bombardowany był Merkury. Okres ten trwał ponad 200 milionów lat.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tajemnice Wszechświata. Jak odkrywaliśmy kosmos. Paul Murdin. Warszawa: Albatros, 2010, s. 120, 121. ISBN 978-83-7659-067-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]