Wielkie Walichnowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wielkie Walichnowy
Wielkie Walichnowy
Państwo  Polska
Województwo pomorskie
Powiat tczewski
Gmina Gniew
Wysokość 10[1] m n.p.m.
Liczba ludności 554 (sołectwo)
Strefa numeracyjna (+48) 58
Tablice rejestracyjne GTC
SIMC 0161625
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Wielkie Walichnowy
Wielkie Walichnowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wielkie Walichnowy
Wielkie Walichnowy
Ziemia 53°55′05″N 18°51′07″E/53,918056 18,851944Na mapach: 53°55′05″N 18°51′07″E/53,918056 18,851944

Wielkie Walichnowywieś kociewska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie tczewskim, w gminie Gniew przy drodze wojewódzkiej nr 229.

W latach 1945-1998 miejscowość należała do województwa gdańskiego.

Wieś lokowana przez Krzyżaków na prawie chełmińskim jako typowa ulicówka z zabudowaniami po obu stronach głównej ulicy, po raz pierwszy wzmiankowana w 1379 roku. Do wojny trzynastoletniej wchodziła w skład komturstwa gniewskiego. W 1458 na Wiśle na wysokości wsi doszło do potyczki między uzbrojonymi załogami statków obu walczących stron - polskiej i krzyżackiej. W roku 1626 nieopodal wsi rozegrała się Bitwa Dwóch Wazów: Zygmunta III Wazy oraz Gustawa II Adolfa.

W centrum wsi znajduje się pochodzący z przełomu XIV/XV w. kościół św. Jana Chrzciciela, wielokrotnie zalewany przez powodziowe wody Wisły. Posiada barokowy ołtarz główny i boczny, ambonę oraz rokokową chrzcielnicę. W XVI w. podczas powodzi starosta międzyłęski wykorzystał nieobecność ówczesnego katolickiego proboszcza parafii, który schronił się w Klonówce, osadzając na jego miejsce pastora. Doprowadziło to do przejęcia przez protestantów kościoła na 30 lat. Niedaleko świątyni, tuż przy drodze, znajduje się bielona kuźnia z podcieniem (z końca XIX wieku), nieco dalej stacja dawnej kolejki wąskotorowej[2].

W 1786 roku wieś i okoliczne miejscowości, w odstępie tygodnia, nawiedziły dwie wielkie powodzie. W Wielkich Walichnowach zginęły dwie osoby. Ksiądz proboszcz Walerian Pernarewski opisał to całe zdarzenie w księgach parafii.

Na XIX-wiecznym cmentarzu menonickim mieści się obszerna kwatera, otoczona ażurowym ogrodzeniem z kutego żelaza, w której zachowało się kilka nagrobków. Jest nagrobek ze sztucznego kamienia w formie dębu opasającego płytę. Cmentarz jest położony na sztucznym wzniesieniu[2].

Przypisy

  1. geoportal.gov.pl
  2. 2,0 2,1 Pod. red. Roberta Goni i Włodzimierza Bykowskiego, Dolina Dolnej Wisły dla ciekawych - przewodnik przyrodniczo-turystyczny, Wyd. TPDW, ZPKChiN, Apeiron. Świecie, 2010. Wydanie I, ISBN 978-83-61821-08-3, ISBN 978-93-62303-05-2