Wielkopolski Park Narodowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wielkopolski Park Narodowy
POL Wielkopolski Park Narodowy LOGO.svg
Logo parku
Położenie woj. wielkopolskie, Polska
Data utworzenia 16 kwietnia 1957
Powierzchnia
- leśna
- uprawna
- wodna
75,84 km²
46,17 km²
21,55 km²
4,62 km²
Pow. ochrony
- ścisłej
- częściowej
- krajobrazu

2,6 km²
63,67 km²
9,57 km²
Powierzchnia otuliny 72,56 km²
Długość szlaków turystycznych 87,3 km
Siedziba Jeziory
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Wielkopolski Park Narodowy
Wielkopolski Park Narodowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wielkopolski Park Narodowy
Wielkopolski Park Narodowy
Ziemia 52°16′06,5″N 16°47′52,5″E/52,268472 16,797917Na mapach: 52°16′06,5″N 16°47′52,5″E/52,268472 16,797917
Mapa parku
Wielkopolski Park Narodowy (mapa topograficzna).png
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa parku
Portal Portal Ochrona środowiska

Wielkopolski Park Narodowy – polski park narodowy o powierzchni 7584 ha, utworzony w 1957 r., położony nad Wartą, na południe od Poznania, w trójkącie miast Luboń-Stęszew-Mosina. W Parku utworzono 18 obszarów ochrony ścisłej o łącznej powierzchni 260 ha. Chronią one rozmaite formy krajobrazu polodowcowego oraz najbardziej naturalne zbiorowiska roślinne, a także związane z nimi zwierzęta.

Powierzchnia parku ze strefą ochronną (tzw. otuliną) wynosi 14 840 ha.

Siedziba dyrekcji Parku oraz Muzeum Przyrodnicze Parku mieszczą się w Jeziorach, nad Jeziorem Góreckim - w centralnej części WPN. Do Jezior prowadzi droga zwana Greiserówką.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Inicjatorem powstania Wielkopolskiego Parku Narodowego jeszcze przed II wojną światową był prof. Adam Wodziczko[1]. Określił ten obszar jako prawdziwe muzeum form polodowcowych i żywe muzeum przyrody[1].

Wielkopolski Park Narodowy został utworzony w 1957 r.[2][1], a jego granice objęły powierzchnię 9600 ha, z czego pod zarządem parku zostało ok. 5100 ha. W 1996 r. zmieniono jego granice[3], które obejmują obecnie powierzchnię 7584 ha, oraz ustanowiło wokół parku strefę ochronną (tzw. otulinę), której powierzchnia razem z terenem parku wynosi 14 840 ha.

Ekosystem[edytuj | edytuj kod]

Wielkopolski Park Narodowy obejmuje ochroną krajobraz polodowcowy i typowe dla niego formy ukształtowania terenu: morenę czołową i denną, ozy, drumliny, wydmy, parowy i różne formy jezior: rynnowe, kociołki, odpływowe i bezodpływowe[1][4]. Jeziora są całkowicie lub częściowo otoczone lasem[1]. Największym z głazów narzutowych jest Głaz Leśników (obw. 10,5 m)[5].

Część wiekowych borów sosnowych, w stanie zbliżonym do stanu pierwotnego jest objęta ochroną w ramach rezerwatów ścisłych[1]. Władze Parku Narodowego dążą również do przekształcenia istniejących lasów tak, by osiągnęły postać bliższą naturalnej[1]. W latach 80. XX wieku inwentaryzacje wykazały na terenie parku ponad 900 gatunków roślin naczyniowych, 276 grzybów, 170 mchów i 120 porostów[5].

Fauna Wielkopolskiego Parku Narodowego charakteryzuje się bogactwem gatunków należących do rozmaitych grup systematycznych. Dominują tu gatunki środkowoeuropejskie i eurosyberyjskie. Najbogatsza jest fauna bezkręgowców[5], wśród których najliczniej reprezentowane są owady - ponad 3 tys. gatunków[6]. Lasy obfitują w chrząszcze. Są wśród nich gatunki chronione takie jak jelonek rogacz, kozioróg dębosz[6], ale także pospolite, uszkadzające drzewa m.in. sosnę - cetyniec większy, cetyniec mniejszy, przypłaszczek granatek oraz drwalnik paskowany. Miejsce suche i ciepłe zasiedlają owady prostoskrzydłe, takie jak pasikonik zielony czy świerszcz polny oraz błonkoskrzydłe, do których należą m.in. mrówka rudnica. Na obszarze Parku występuje ponad 40 gatunków ssaków. Z owadożernych spotykamy tu m.in. ryjówki, nasze najmniejsze ssaki. Żyją tu również rozmaite gatunki nietoperzy i gryzoni. Z drapieżników zamieszkują m.in. kuna leśna, borsuk, lis[5]. Gady są reprezentowane przez jaszczurkę zwinkę i żyworodną, padalca, zaskrońca i gniewosza[5]. Rozległe lasy stanowią ostoję dla licznych jeleni, saren i dzików[5].

Ptaki w Parku reprezentowane są przez 227 gatunków lęgowych i przelotnych. Z rzadko spotykanych wymienić należy kraskę, zimorodka[4] i dzięcioła czarnego. Z drapieżnych można zauważyć wśród lasów i łąk kanię czarną, w pobliżu pól myszołowa zwyczajnego, a przy bagnach błotniaka stawowego. Na jeziorach często widuje się kaczkę krzyżówkę, cyrankę, cyraneczkę oraz perkoza dwuczubego. Od 2005 roku na Wyspie Zamkowej obserwowane są również kormorany. Ostatnie obserwacje donoszą o obecności około 200 osobników (2009 r.).

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

W Parku Narodowym istnieje gęsta sieć szlaków pieszych[7]:

Przez Wielkopolski Park Narodowy przebiega samochodowy szlak turystyczny o nazwie Trasa Kórnicka oraz Pierścień Rowerowy Dookoła Poznania. Południowo-wschodnim skrajem WPN, między Rogalinkiem a Mosiną przechodzi Wielkopolska Droga św. Jakuba. Planowane jest również uruchomienie turystycznej trasy drezynowej na biegnącej w głąb Parku linii kolejowej do Osowej Góry.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Franciszek Jaśkowiak, Włodzimierz Łęcki: Poznań i okolice. Sport i Turystyka, 1983, s. 277. ISBN 83-217-2434-5.
  2. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 1957 r. ws. utworzenia Wielkopolskiego Parku Narodowego (Dz. U. z 1957 r. Nr 24, poz. 114)
  3. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 października 1996 r. ws. Wielkopolskiego Parku Narodowego (Dz. U. z 1996 r. Nr 130, poz. 613)
  4. 4,0 4,1 Włodzimierz Łęcki: Przechadzki w okolicach Poznania. Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984, s. 72. ISBN 83-03-00604-5.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Franciszek Jaśkowiak, Włodzimierz Łęcki: Poznań i okolice. Sport i Turystyka, 1983, s. 278. ISBN 83-217-2434-5.
  6. 6,0 6,1 Paweł Anders, Andrzej Dzięczkowski: Wielkopolski Park Narodowy. Wydawnictwo Poznańskie, 1988, s. 32. ISBN 83-210-074-3.
  7. Włodzimierz Łęcki, Bogdan Kucharski, Paweł Mielewczyk: Znakowane szlaki piesze województwa wielkopolskiego. Ocena stanu istniejącego, program nowego układu. Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego, 2011. s. 41.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]