Wiersz sylabotoniczny
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wiersz sylabotoniczny - rodzaj wiersza realizujący zasady regularnego systemu wersyfikacyjnego zwanego sylabotonizmem.
Spis treści |
Charakterystyka [edytuj]
Rodzaje głównych stóp metrycznych w polskiej wersyfikacji [edytuj]
' - -
' - -
' - - -
' - - -
'
- - -
'
- - - -
Historia [edytuj]
Pojawił się już pod koniec XVIII wieku, typowy stał się dla romantycznej liryki XIX wieku, obecny najczęściej w krótkich utworach lirycznych, zwłaszcza w pieśniach stylizowanych na pieśni ludowe.
Przykłady w poezji [edytuj]
Rodzaj ten pojawia się w poezji m.in.:
- W. Pola (Pożegnanie)
- T. Lenartowicza
- M. Konopnickiej
- A. Asnyka (Ulewa)
- K. Przerwy-Tetmajera (Melodia mgieł nocnych)
- B. Leśmiana (Dziewczyna)
Przykłady wierszy [edytuj]
Wiersz trocheiczny [czterostopowiec trocheiczny] (Wincenty Pol, Pieśń o ziemi naszej) [edytuj]
A czy znasz ty, bracie młody, ' ' ' ' - - - - - - - - Twoje ziemie, twoje wody? ' ' ' ' - - - - - - - - Z czego słyną, kędy giną, ' ' ' ' - - - - - - - - W jakim kraju i dunaju? ' ' ' ' - - - - - - - -
Wiersz amfibrachiczny [czterostopowiec amfibrachiczny] (Adam Mickiewicz, Kołysanka duchów nocnych z III części Dziadów) [edytuj]
Puch czarny, puch miękki pod głowę podłożmy, ' ' ' ' - - - - - - - - - - - - Śpiewajmy, a cicho - nie trwożmy, nie trwożmy. ' ' ' ' - - - - - - - - - - - -
