Wiktor Bannikow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiktor Bannikow
Imię i nazwisko Wiktor Maksymowicz Bannikow
Data i miejsce
urodzenia
28 kwietnia 1938
Łuhyny, obwód żytomierski, Ukraińska SRR 
Data i miejsce
śmierci
25 kwietnia 2001
Kijów, Ukraina 
Pozycja bramkarz
Wzrost 179 cm
Masa ciała 75 kg
Kariera juniorska
Awanhard Żytomierz
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1959
1960
1960–1961
1962–1969
1970
1970–1973
Awanhard Żytomierz
Szachtar Korosteszów
Desna Czernihów
Dynamo Kijów
Dnipro Dniepropetrowsk
Torpedo Moskwa
23 (-?)
? (-?)
? (-?)
151 (-122)
? (-?)
107 (-107)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1964–1972  ZSRR 14 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1976
1977–1978
Zoria Ługańsk (dyrektor)
Spartak Żytomierz

Wiktor Maksymowicz Bannikow, ukr. Віктор Максимович Банніков, ros. Виктор Максимович Банников, Wiktor Maksimowicz Bannikow (ur. 28 kwietnia 1938 w Łuhynach, w obwodzie żytomierskim, Ukraińska SRR, zm. 25 kwietnia 2001 w Kijowie) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji bramkarza, reprezentant Związku Radzieckiego, trener i działacz piłkarski. Organizator i pierwszy prezydent Ukraińskiej Federacji Piłkarskiej w latach 1991-1996.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Zanim rozpoczął karierę piłkarską uprawiał inne dyscypliny, m. in. skok wzwyż oraz koszykówkę (grał w juniorskiej reprezentacji Ukrainy). W wieku 20 lat po raz pierwszy stanął na bramce w drużynie Awanhard Żytomierz. W krótkim czasie zdobył duże uznanie dzięki udanym występom w lokalnych drużynach ukraińskich z niższych lig: Szachtarze Korosteszów oraz Desnie Czernihów i w 1962 został zawodnikiem jednego z czołowych klubów radzieckich – Dynama Kijów. Przez kilka sezonów był pierwszym bramkarzem zespołu z Kijowa, z którym zdobył wiele sukcesów. Kijowski klub opuścił po tym, gdy stracił miejsce w bramce na rzecz Jewgienija Rudakowa. Później reprezentował barwy Torpeda Moskwa, w którym zakończył karierę piłkarską w 1973.

W latach sześćdziesiątych cieszył się opinią jednego z najlepszych radzieckich bramkarzy.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W radzieckiej reprezentacji - mimo sukcesów klubowych - musiał pogodzić się z rolą zmiennika Lwa Jaszyna, a później rywalizował o miejsce w bramce z innymi zawodnikami, w tym m. in. z Jewgienijem Rudakowem, który zastąpił go w bramce Dynama. Ogółem, od 29 listopada 1964 do 6 sierpnia 1972 rozegrał 14 meczów. Był rezerwowym w kadrze na mistrzostwa świata w Anglii w 1966 i mistrzostwa Europy w Belgii 1972.

Kariera trenera i działacza[edytuj | edytuj kod]

W późniejszych latach pełnił m. in. funkcję kierownika drużyny Zorii Ługańsk oraz trenera Spartaka Żytomierz. W 1991 - jeszcze przed formalnym wystąpieniem Ukrainy ze Związku Radzieckiego - zaangażował się w organizację struktur krajowej federacji piłkarskiej. 6 marca 1991 został wybrany jej pierwszym prezydentem. Funkcję tę pełnił do 1996. W latach 1996-2001 był I wiceprezydentem federacji. Brał również udział w pracach międzynarodowych organizacji piłkarskich. Od 1998 rozgrywany jest międzynarodowy turniej piłkarski noszący jego imię.

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

  • mistrz ZSRR: 1966, 1967, 1968
  • wicemistrz ZSRR: 1965
  • zdobywca Pucharu ZSRR: 1964, 1966, 1972

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • najlepszy bramkarz ZSRR (wg magazynu "Ogoniok"): 1964, 1970
  • rekordzista Mistrzostw ZSRR w ilości meczów na "0": 1127 minut (7.08.1967-17.04.1968)[1]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]