Wiktor Frankenstein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy bohatera powieści Mary Shelley. Zobacz też: inne znaczenia słowa "Frankenstein".

Wiktor Frankenstein – postać fikcyjna, bohater powieści Mary Shelley pt. Frankenstein oraz filmów zrealizowanych z jej inspiracji. Był naukowcem, któremu udało się stworzyć istotę, sztucznego człowieka, z ożywionych zwłok ludzkich.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wiktor Frankenstein urodził się w Genewie, gdzie się wychowywał w szczęśliwej rodzinie. W wieku 17 lat rozpoczyna studia na Uniwersytecie w Ingolstadt. Tam interesuje się problemem życia i śmierci. Postanawia wykorzystując swoją wiedzę z dziedziny alchemii, medycyny i anatomii, ożywić ludzkie zwłoki. To pragnienie staje się jego obsesją. Po wielu miesiącach wytężonej pracy udaje się mu tego dokonać. Tworzy i ożywia istotę, zszytą z fragmentów trupich ciał, obdarzoną dużą inteligencją. Jednak stwór, który powstał okazuje się mieć odrażający wygląd, nienaturalny wzrost i siłę. Wiktor, przerażony tym, czego dokonał i nie chce zaakceptować nowego istnienia. Nie zastanawiając się nad tym, czy potwór posiada jakieś uczucia i jak zachowanie Frankensteina wpłynie na niego, pozbywa się go i zapomina o jego istnieniu. Jednak ulga, którą czuje, nie trwa długo. Stwór odrzucony przez swojego stwórcę, czuje się samotny. Pragnie zbliżyć się do innych ludzi, ale jego wygląd budzi w nich przerażenie i odrazę. Stwór pod wpływem rozgoryczenia dopuszcza się zbrodni. Następnie powraca do swojego stwórcy i żąda by stworzył dla niego partnerkę - kobietę taką jak on, którą mógłby stworzyć rodzinę. Pragnie przestać być samotny na świecie. Frankenstein przysięga spełnić jego prośbę, jednak potem zmienia zdanie, stwierdziwszy, że nie chce już eksperymentować z ludzkimi zwłokami. Boi się też konsekwencji, jakie dla ludzkości mogłoby mieć powstanie całej rasy potworów. Stwór doprowadzony do szału złamaniem przysięgi, morduje rodzinę Wiktora - jego żonę Elżbietę, brata Williama oraz przyjaciela naukowca, Henryka. Po tym czynie ucieka, wiedząc, że Wiktor będzie go ścigał. Zostawia nawet swemu stwórcy znaki, by ten zawsze mógł kierować się w tę samą stronę, co on. Ostatecznie docierają do koła podbiegunowego, gdzie stwór popełnia samobójstwo, rzucając się na jego stos pogrzebowy. Po jakimś czasie umiera też Wiktor, jednak wcześniej opowiada swoje przeżycia kapitanowi Robertowi Waltonowi, którego statek odnalazł go w pobliżu koła podbiegunowego.

Postać Frankensteina stawia pytania dotyczące granic eksperymentów naukowych, igrania z życiem i śmiercią oraz istoty człowieczeństwa.

Mimo ze w powieści powstały stwór nie ma imienia, w kulturze masowej przyjęło się określać go również Frankenstein.

Pochodzenie nazwiska[edytuj | edytuj kod]

Nazwisko bohatera największej liczby filmowych horrorów pochodzi od nazwy zamku Frankenstein niedaleko Darmstadt w Niemczech, w którym mieszkał i pracował wspomniany wyżej Johann K. Dippel. Niektóre źródła podają, iż nazwisko doktora Frankensteina ma pochodzić od nazwy miasta na Dolnym ŚląskuZąbkowic Śląskich (ówczesna nazwa miasta to właśnie Frankenstein). Mieszkała tam rodzina prawdziwego doktora Frankensteina. Pisarka Mary Shelley miała spotkać go podczas swojej podróży po Europie i urzeczona nim postanowiła jego nazwisko nadać bohaterowi swojej powieści[potrzebne źródło].

Pierwowzory postaci Frankensteina[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości Frankenstein (Ząbkowice Śląskie) miała miejsce afera grabarzy pochodzi od praktyk, o których w 1606 roku oskarżano o sporządzanie trującego proszku z ludzkich zwłok. Jego rozsypywanie po domach i smarowanie nim klamek miało być przyczyną zarazy[1].

Autorka nie podaje w swej powieści dokładnego opisu procesu, uważa się jednak powszechnie, iż Frankenstein złożonego przez siebie stwora ożywił przy użyciu wyładowania elektrycznego. Taką metodę stosowano w filmowych ekranizacja powieści. Pierwowzorem Frankensteina był prawdopodobnie alchemik, filozof i wynalazcaJohann Konrad Dippel.


Przypisy

  1. Marcin Dziedzic, Gabriela Połutrenko Afery śląskich grabarzy, "Sudety" nr 2/35 (luty 2004) s. 12

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mary Shelley, Frankenstein, wyd. Siedmiogród, 1996