Wiktor Iluchin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wiktor Iluchin
Виктор Иванович Илюхин
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1949
Sosnowka, obwód penzeński
Data i miejsce śmierci 19 marca 2011
Moskwa
deputowany do Dumy Państwowej
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej
Okres urzędowania od 1993
do 19 marca 2011

Wiktor Iluchin (ros. Виктор Иванович Илюхин, ur. 1 marca 1949, zm. 19 marca 2011) − rosyjski polityk, jeden z liderów Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej i deputowany do Dumy Państwowej.

Z wykształcenia był prawnikiem[1], w okresie istnienia ZSRR pracował jako prokurator. W latach 1986−1991 pracował w Prokuraturze Generalnej ZSRR. W listopadzie 1991 roku wszczął śledztwo przeciwko Michaiłowi Gorbaczowowi, oskarżając go o zdradę i doprowadzenie do rozpadu państwa[2]. Za śledztwo przeciw Gorbaczowowi został zwolniony z pracy[1]. W październiku 1993 roku poparł pucz przeciw Jelcynowi. Od 1993 roku do śmierci zasiadał w Dumie Państwowej[2]. W 1999 roku był jednym z inicjatorów odsunięcia od władzy Borysa Jelcyna[1].

W Polsce znany za sprawą negowania odpowiedzialności ZSRR za zbrodnię katyńską, którą obciążał Niemcy. Kilkukrotnie domagał się w tej sprawie prowadzenia śledztwa, zarzucał instytucjom rosyjskiego państwa fałszowanie historii[2] i dokumentów świadczących o winie kierownictwa ZSRR[1].

KPRF poinformowała, że Iluchin zmarł z powodu ostrej niewydolności serca. Partia zasugerowała również możliwość udziału osób trzecich w zgonie[2], oskarżając władze o spowodowanie śmierci polityka. KPFR przeforsowała również powołanie parlamentarnej komisji specjalnej ds. śmierci Iluchina. Szefem zespołu ma zostać Iwan Mielnikow[3].

Iluchin był prezesem Fundacji Pomocy Międzyregionalnej dla Bezpieczeństwa Strategicznego (FSSB) − organizacji deklarującej się na swojej stronie internetowej, iż "zapewnia czekistowski korporacjonizm" i ma na celu stworzenie warunków dla upowszechniania i wdrażania bezpieczeństwa publicznego i państwowego oraz "dostosowanie obecnych i byłych oficerów bezpieczeństwa państwowego, funkcjonariuszy organów wymiaru sprawiedliwości oraz personelu wojskowego Sił Zbrojnych do nowych warunków życia"[4].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]