Wiktor Wiesnin (architekt)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy rosyjskiego architekta. Zobacz też: Wiktor Wiesnin – kazachski polityk.
Victor vesnin 1940s.jpg
Dom towarowy „Mostorg”

Wiktor Wiesnin (ros. Ви́ктор Алекса́ндрович Весни́н) (ur. 28 marca 1882 w Juriewcu koło Niżnego Nowgorodu, zm. 17 września 1950 w Moskwie) — architekt rosyjski i radziecki.

Urodził się w rodzinie kupieckiej. Miał dwóch braci: Leonida (ur. 28 listopada 1880) i Aleksandra (ur. 16 maja 1883). Bracia z zapałem zajmowali się rysunkiem i malarstwem.

Wiktor wraz z bratem Aleksandrem ukończył Moskiewską Akademię Praktyczną, w latach 1901–1912 studiował w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Petersburgu. Został asystentem architektów Illariona Iwanowa-Szyca i Romana Klejna. Od roku 1914 samodzielnie projektował obiektu przemysłowe. Był prezesem biura organizacyjnego Związku Architektów ZSRR (1932—1939), pierwszym prezesem Akademii Architektury ZSRR (1939—1949) i członkiem rzeczywistym Akademii Nauk ZSRR (od 1943).

Jeszcze podczas studiów w roku 1903 zaprojektował wnętrza kawiarni i salonu fryzjerskiego w moskiewskim hotelu Metropol projektowanym przez Williama Walcota.

Wraz z bratem w Niżnym Nowgorodzie zaprojektował willę D. Sirotkina w stylu rosyjskiego klasycyzmu.

Bracia uczestniczyli z powodzeniem w wielu konkursach architektonicznych, zrealizowali też wiele obiektów.

Od roku 1917 zajęli się projektowaniem obiektów przemysłowych, m.in. zakładów chemicznych Burnajewa w Kineszmie, zakładów we wsi Żyliowo pod Moskwą, w Penzie i Tambowie. Największym osiągnięciem tego okresu stały się zakłady „Wielkiej Manufaktury Tomna” w Kineszmie w obwodzie iwanowskim, gdzie oprócz budynków fabrycznych powstała cerkiew, szkoła i przedszkole.

Po rewolucji październikowej w latach 1918–1924 Wiktor Wiesnin zaprojektował Czernoreczeńską wytwórnię superfosfatu wraz z osiedlem pracowniczym w guberni Niżegorodzkiej, zakłady chemiczne w Saratowie, zakłady sodowe w guberni omskiej i in.

Wraz z Nikitą Łazarewem zbudował Dom Ludowy w Wiczudze z dekoracją ze sztukaterii.

Bracia Wiesninowie stali się w latach 1923–1925 pionierami konstruktywizmu w ZSRR. Ich projekt konkursowy „Pałacu Pracy” w centrum Moskwy otrzymał jednak dopiero trzecią nagrodę.

Wielkim sukcesem zespołu architektów pod jego kierownictwem stał się konkurs na projekt Dnieprowskiej Elektrowni Wodnej „DnieproGES”.

Na I zjeździe architektów radzieckich (1937) Wiesnin bronił konstruktywizmu. Jako kierownik pracowni projektowej Ludowego Komisariatu Przemysłu Ciężkiego, mimo krytyki pozostał wierny konstruktywizmowi.

W okresie powojennym Wiktor Wiesnin zajmował się odbudową Zaporoża.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Katarzyna Zielinska: Miasto-komuna czyli radziecka utopia urbanistyczna międzywojnia, Artifex 11/2009, str.4 ISSN 1644 3519
  • Чередина И. С.,Архитектор, который умел проектировать всё. К 125-летию со дня рождения академика В. А. Веснин, Этюды об ученых, Вестник Росийской Академии наук, № 4, (2007) str.341
Wikimedia Commons