Wiktor Woroszylski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wiktor Woroszylski
Imiona i nazwisko Wiktor Woroszylski
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1927
Grodno
Data i miejsce śmierci 13 września 1996
Warszawa
Język polski
Obywatelstwo polskie
Alma Mater Uniwersytet Łódzki
Gatunki proza, poezja
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej
Wikicytaty Wiktor Woroszylski w Wikicytatach
Grób Wiktora Woroszylskiego i jego żony Janiny na Powązkach, Warszawa 2008

Wiktor Woroszylski (ur. 8 czerwca 1927 w Grodnie, zm. 13 września 1996 w Warszawie) – polski poeta, prozaik, tłumacz i recenzent filmowy.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w zasymilowanej rodzinie żydowskiej (ojciec był znanym miejscowym lekarzem), okupację przeżył w Grodnie na fałszywych papierach, pracując w warsztacie stolarskim. Repatriowany w 1945 do Łodzi, zaczął studia, początkowo medycynę, ostatecznie polonistykę na Uniwersytecie Łódzkim. Zapisał się także do PPR. Do 1966 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[1]. Zaczynał jako autor poezji publicystyczno-agitacyjnej, będąc czołową postacią tzw. „pryszczatych”. W 1947 przeniósł się do Warszawy. Od końca 1948 do 1951 mieszkał w Szczecinie, gdzie urodził się jego pierwszy syn – Feliks. Po 1955 zaczął pisać lirykę refleksyjną, opowiadania, szkice, utwory dla dzieci i młodzieży oraz zajął się przekładami literackimi z jęz. rosyjskiego.

Redaktor m.in. czasopism „Głos Ludu”, „Po prostu”, „Nowa Kultura” (od 1956 naczelny) i „Zapis”. Tłumacz utworów i listów Zoszczenki, Majakowskiego, Sołżenicyna, Brodskiego, Awierincewa.

Zerwał z komunizmem po stłumieniu rewolucji węgierskiej 1956, którą obserwował na własne oczy, przebywając wówczas w Budapeszcie. W latach 70. XX w. związany z opozycją demokratyczną, współpracownik Komitetu Obrony Robotników i Komitetu Samoobrony Społecznej KOR[1], od lutego 1978 członek i następnie wykładowca Towarzystwa Kursów Naukowych, objęty zakazem druku przez komunistyczną cenzurę, internowany po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981.

W 1950 z okazji święta 22 lipca za poemat o Karolu Świerczewskim otrzymał Nagrodę Państwową III. stopnia[2].

Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1955)[3] i Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955)[4].

Wybrana twórczość[edytuj | edytuj kod]

Proza[edytuj | edytuj kod]

  • 1958 Okrutna gwiazda
  • 1960 I ty zostaniesz Indianinem (na podstawie tej powieści nakręcono film fabularny)
  • 1962 Cyryl, gdzie jesteś?
  • 1965 Podmuch malowanego wiatru
  • 1973 Mniejszy szuka dużego
  • 1983 Don Kichot
  • 1983 Kto zabił Puszkina?

Poezja[edytuj | edytuj kod]

  • 1964 Niezgoda na ukłon
  • 1970 Zagłada gatunków
  • 1983 Lustro
  • 1983 Dziennik internowania

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • Moi Moskale (przekład wyboru wierszy poetów rosyjskich)
  • Sny pod śniegiem. Opowieść o życiu Sałtykowa-Szczedrina (opowieść biograficzna)
  • Życie Majakowskiego (biografia)
  • Marsz Sportowy (przekład pieśni Izaaka Dunajewskiego)
  • Pozwólcie nam się cieszyć (wybór publicystyki)
  • Dziennik węgierski 1956

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Kryptonim „Gracze””. Służba Bezpieczeństwa wobec Komitetu Obrony robotników i Komitetu Samoobrony społecznej „Kor” 1976-1981, wybór, wstęp i opracowanie Łukasz Kamiński i Grzegorz Waligóra, Warszawa 2010, s. 59.
  2. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. 2, Warszawa 1998, s. 315.
  3. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1144
  4. 15 stycznia 1955 M.P. z 1955 r. Nr 101, poz. 1400, str. 1632

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anna Bikont, Joanna Szczęsna: Lawina i kamienie: pisarze wobec komunizmu. Warszawa, 2006

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]