Wilam Horzyca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wilam Horzyca
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Wilama Horzycy
Wikimedia Commons

Wilam Horzyca, właściwie Wilhelm Henryk Hořitza (ur. 28 lutego 1889 we Lwowie, zm. 2 marca 1959 w Warszawie) – polski reżyser i dyrektor teatrów, pisarz, tłumacz, krytyk teatralny, współtwórca tzw. Polskiego Teatru Monumentalnego, poseł na Sejm III kadencji w II RP.

W Toruniu znajduje się teatr imienia Wilama Horzycy.

Życie i działalność[edytuj | edytuj kod]

Dyrektor warszawskiego Teatru im. W. Bogusławskiego (1924–1926) i Teatrów Miejskich we Lwowie (1932–1937), scen dramatyczno-komediowych: Wielkiej i Rozmaitości Teatru Wielkiego we Lwowie (1930–1936). Redagował miesięcznik Droga (1928–1937), Scena Lwowskia (1932–1937), tygodnik Pion (1937–1939). Członek i teoretyk grupy Skamander.

W latach 1930–1935 poseł na Sejm z ramienia BBWR, zapraszał do współpracy Schillera posądzanego o lewicowe poglądy, w 1936 — udzielił sali teatralnej Zjazdowi Pracowników Kultury, będącemu największą manifestacją lewicy literackiej i artystycznej w Polsce międzywojennej. Dzięki Leonowi Schillerowi oraz Horzycy scena lwowska stanęła w rzędzie pierwszych teatrów Europy.

W 1936 zamieszkał w Warszawie. Podczas okupacji niemieckiej wraz z Ferdynandem Goetlem był redaktorem miesięcznika Nurt. Pismo poświęcone kulturze polskiej. W 1945 organizował teatr w Katowicach (od marca do września 1945 był jego dyrektorem).

Dyrektor teatrów:

  • Teatru Ziemi Pomorskiej w Toruniu (1945–1948) – to tu zrealizował swoje prawie wszystkie najwybitniejsze przedstawienia
  • teatru w Bydgoszczy (1947–1948)
  • Teatru Polskiego w Poznaniu (1948–1951)
  • od 1951–1952 zastępca dyrektora i reżyser Teatru Narodowego w Warszawie, a od 1 października 1957 do końca życia – dyrektor.

Reżyser Teatru Dramatycznego we Wrocławiu (1952–1955), T. im. Słowackiego w Krakowie (1955–1957).

Za zasługi na polu pracy dziennikarsko-publicystycznej Wilam Horzyca został w 1936 roku Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1]

Ważniejsze przedstawienia[edytuj | edytuj kod]

  • Wyzwolenie (1935; 1958)
  • Wesele (1947) S. Wyspiańskiego
  • Profesja pani Warren (1937) G.B. Shawa
  • Miłość czysta u kąpieli morskich (1939; 1959)
  • Za kulisami (prapremiera 1946; 1959) Norwida
  • Pugaczow (1948) S. Jesienina
  • Mozart i Salieri (1949) A.S. Puszkina
  • Hamlet (1950)
  • Sen nocy letniej (1946; 1948; 1953) Shakespeare’a

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy