Wilam Horzyca
Wilam Horzyca, właściwie Wilhelm Henryk Hořitza (ur. 28 lutego 1889 we Lwowie, zm. 2 marca 1959 w Warszawie) – polski reżyser i dyrektor teatrów, pisarz, tłumacz, krytyk teatralny, współtwórca tzw. Polskiego Teatru Monumentalnego, poseł na Sejm III kadencji w II RP.
W Toruniu znajduje się teatr imienia Wilama Horzycy.
Spis treści |
[edytuj] Życie i działalność
Dyrektor warszawskiego Teatru im. W. Bogusławskiego (1924–1926) i Teatrów Miejskich we Lwowie (1932–1937), scen dramatyczno-komediowe: Wielkiej i Rozmaitości Teatru Wielkiego we Lwowie (1930–1936). Redagował miesięcznik Droga (1928–1937), Scena Lwowskia (1932–1937), tygodnik Pion (1937–1939). Członek i teoretyk grupy Skamander.
W latach 1930–1935 poseł na Sejm z ramienia BBWR, zapraszał do współpracy Schillera posądzanego o lewicowe poglądy, w 1936 — udzielił sali teatralnej Zjazdowi Pracowników Kultury, będącemu największą manifestacją lewicy literackiej i artystycznej w Polsce międzywojennej. Dzięki Leonowi Schillerowi oraz Horzycy scena lwowska stanęła w rzędzie pierwszych teatrów Europy.
W 1936 zamieszkał w Warszawie. Podczas okupacji niemieckiej wraz z Ferdynandem Goetlem był redaktorem miesięcznika Nurt. Pismo poświęcone kulturze polskiej. W 1945 organizował teatr w Katowicach (od marca do września 1945 był jego dyrektorem).
Dyrektor teatrów:
- Teatru Ziemi Pomorskiej w Toruniu (1945–1948) – to tu zrealizował swoje prawie wszystkie najwybitniejsze przedstawienia
- teatru w Bydgoszczy (1947–1948)
- Teatru Polskiego w Poznaniu (1948–1951)
- od 1951–1952 zastępca dyrektora i reżyser Teatru Narodowego w Warszawie, a od 1 października 1957 do końca życia – dyrektor.
Reżyser Teatru Dramatycznego we Wrocławiu (1952–1955), T. im. Słowackiego w Krakowie (1955–1957).
Za zasługi na polu pracy dziennikarsko-publicystycznej Wilam Horzyca został w 1936 roku Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1]
[edytuj] Ważniejsze przedstawienia
- Wyzwolenie (1935; 1958)
- Wesele (1947) S. Wyspiańskiego
- Profesja pani Warren (1937) G.B. Shawa
- Miłość czysta u kąpieli morskich (1939; 1959)
- Za kulisami (prapremiera 1946; 1959) Norwida
- Pugaczow (1948) S. Jesienina
- Mozart i Salieri (1949) A.S. Puszkina
- Hamlet (1950)
- Sen nocy letniej (1946; 1948; 1953) Shakespeare’a
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Małgorzata Lisowska – Teatr lwowski w latach 1918-1939
- Wojciech Dzieduszycki – Wspomnienia ze "zorganizowanego obłędu"
- culture.pl
