Wilamowiczanie
| Wymysiöejen | |
 |
|
| Nazwa polska | Wilamowiczanie |
| Rejon | Polska Podgórze Wilamowickie |
| Język | wilamowicki, polski |
| Religia | rzymski katolicyzm |
| Grupa | Niemcy, Holendrzy, Szkoci, Polacy |
Wilamowiczanie, Wilamowianie (nazwa własna Wymysiöejen) – grupa etnograficzna zamieszkująca miasto Wilamowice koło Bielska-Białej, mówiąca własnym językiem wilamowickim, posiadająca własny strój ludowy i tradycje. Nazwa Wilamowiczanie odnosi się do mieszkańców Wilamowic utożsamiających się ze społecznością kulturową Wilamowic, mieszkańców miasta określa się słowem wilamowiczanin[1]. Wilamowiczanie nie są oficjalnie uznawaną przez rząd grupą etniczną[potrzebne źródło].
Spis treści |
[edytuj] Mowa
Wilamowiczanie posługują się językiem polskim oraz etnolektem wilamowickim, nazywanym wymysiöeryś, który w powszechnym użytku był jeszcze w Wilamowicach do 1945. Po zakończeniu II wojny światowej władze komunistyczne zabroniły mówienia po wilamowicku. Mimo zniesienia tego zakazu w 1956, wymysiöeryś był stopniowo zastępowany przez polski, zwłaszcza wśród młodszego pokolenia. Obecnie tylko około 70 osób potrafi porozumiewać się tym językiem. Rozprawa doktorska Tomasza Wicherkiewicza "Język, kultura i mieszkańcy Wilamowic w świetle twórczości literackiej Floriana Biesika" na nowo wzbudziła zainteresowanie kulturą oraz mową wilamowską. W 2003 roku, w miejscowej szkole podstawowej rozpoczęto nauczanie języka wilamowskiego, którego to podjął się wilamowski poeta Józef Gara. Chętnych do nauki tego języka dzieci było ok. 20. Z powodu spadku zainteresowania grupa rozpadła się, a dalszą pielęgnacją kultury wilamowskiej zainteresowani byli jedynie Justyna Majerska i Tymoteusz Wiktor Król, którzy kontynuowali naukę. Dzięki wnioskowi Tymoteusza Króla, Biblioteka Kongresu USA 18 lipca 2007 wpisała język wilamowski w rejestr języków świata. Został on również zarejestrowany w Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej, gdzie przydzielono mu kod ISO: wym[2].
[edytuj] Znani Wilamowiczanie
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Jan Grzenia: Słownik nazw własnych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 370. ISBN 83-01-13710-X.
- ↑ SIL International, Documentation for ISO 639 identifier:wym
[edytuj] Literatura
- Barbara Maria Bazielich, "Strój wilamowicki" (Atlas polskich strojów ludowych. Cz. 5, Małopolska ; z. 15), Wrocław: Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, 2001, ISBN 83-87266-65-5
