Wilamowice (powiat cieszyński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wilamowice
Herb
Herb Wilamowic
Świetlica w Wilamowicach
Świetlica w Wilamowicach
Państwo  Polska
Województwo śląskie
Powiat POL powiat cieszyński flag.svg cieszyński
Gmina Skoczów
Liczba ludności (2008) 457
Strefa numeracyjna (+48) 33
Kod pocztowy 43-430
Tablice rejestracyjne SCI
SIMC 0067553
Położenie wsi
Położenie wsi
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Wilamowice
Wilamowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wilamowice
Wilamowice
Ziemia 49°47′27″N 18°45′43″E/49,790833 18,761944Na mapach: 49°47′27″N 18°45′43″E/49,790833 18,761944
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wilamowicewieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim, w gminie Skoczów. Wieś leży w historycznych granicach regionu Śląska Cieszyńskiego. Powierzchnia sołectwa wynosi 278 ha[1], a liczba ludności 457, co daje gęstość zaludnienia równą 164,4 os./km².

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość położona jest na południowo-zachodnich stokach Górki Wilamowickiej (388 m n.p.m.) na Pogórzu Cieszyńskim. Od wschodu sąsiaduje ze Skoczowem, od południa z Międzyświeciem, od zachodu z Iskrzyczynem a od północy z Simoradzem.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka pochodzi z 1331 roku[2]. Wieś politycznie znajdowała się wówczas w granicach piastowskiego księstwa cieszyńskiego, będącego od 1327 lennem Królestwa Czech, a od 1526 roku w wyniku objęcia tronu czeskiego przez Habsburgów wraz z regionem aż do 1918 roku w monarchii Habsburgów (potocznie Austrii).

Już w połowie XV wieku wieś była własnością szlachecką[3]. W 1559 Wilamowice wraz z Międzyświeciem zostały podarowane przez księcia Wacława III Adama Janowi zwanemu Skoczowskim, mieszczaninowi skoczowskiemu, w 1553 podniesionemu do stanu szlacheckiego. Wilamowice zostały jego nową siedzibą, a w latach 1565-1566 przebudował on miejscowy zameczek na dwór ziemiański[4]. Po śmierci Jana w 1585 wilamowickie dobra odziedziczyli kolejno jego potomkowie, syn Wacław, wnuk Adam i prawnuk Wacław Jerzy. Wilamowice przestały być własnością tego rodu po tym jak praprawnuk Jana, Ludwik Maurycy, uciekając przed prześladowaniami religijnymi (był ewangelikiem) wyjechał do Brandenburgii uprzednio sprzedając w 1695 wieś. Następnymi właścicielami miejscowości byli Gureccy z Kornic, Larischowie z Lhoty i Radoccy z Radoczy. Ci ostatni odsprzedali wieś księciu Albertowi Sasko-Cieszyńskiemu w 1802 roku.

Według austriackiego spisu ludności z 1900 w 23 budynkach w Wilamowicach na obszarze 279 hektarów mieszkało 219 osób, co dawało gęstość zaludnienia równą 61,3 os./km². z tego 87 (39,7%) mieszkańców było katolikami, 128 (58,4%) ewangelikami a 4 (1,8%) wyznawcami judaizmu, 209 (95,4%) było polsko- a 10 (4,6%) niemieckojęzycznymi[5]. Do 1910 roku liczba mieszkańców spadła do 178 osób, z czego 46 (25,8%) było katolikami, 130 (73%) ewangelikami a 2 (1,1%) żydami, 163 (91,6) polsko- a 15 (8,4%) niemieckojęzycznymi[6].

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa bielskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. UM w Skoczowie: Statut Sołectwa Wilamowice. W: www.skoczow.bip.info.pl [on-line]. 2008-10-06. [dostęp 2010-12-07].
  2. Śląsk Cieszyński w średniowieczu (do 1528). Idzi Panic (redakcja). Cieszyn: Starostwo Powiatowe w Cieszynie, 2010, s. 303. ISBN 978-83-926929-3-5.
  3. I. Panic, 2010, s. 336
  4. Mariusz Makowski: Szlacheckie siedziby na Śląsku Cieszyńskim. Cieszyn: Regio/Muzeum Śląska Cieszyńskiego, 2005, s. 219. ISBN 80-239-6051-2.
  5. Gemeindelexikon der im Reichsrate vertretenen Königreiche und Länder, bearbeitet auf Grund der Ergebnisse der Volkszählung vom 31. Dezember 1900, XI. Schlesien. Wien: 1906. (niem.)
  6. Ludwig Patryn (ed): Die Ergebnisse der Volkszählung vom 31. Dezember 1910 in Schlesien. Troppau: 1912. (niem.)