Wilczek krótkouchy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wilczek krótkouchy
Atelocynus microtis[1]
(Sclater, 1883)
Wilczek krótkouchy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj Atelocynus
Cabrera, 1940
Gatunek wilczek krótkouchy
Synonimy
  • Canis microtis Sclater, 1883
  • Dusicyon microtis (Sclater, 1883)[1]
Podgatunki
  • A. m. microtis (Sclater, 1883)
  • A. m. sclateri (J.A. Allen, 1905)[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wilczek krótkouchy (Atelocynus microtis) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych, występujący na terenie Amazonii i dorzeczu Orinoko[2][4]. Łacińska nazwa naukowa Atelocynus microtis oznacza dosłownie „wadliwego psa o krótkich uszach” (Atelo – wadliwy, cynus – pies, micro – mały, otis – ucho). Przystosował się do życia w podszycie lasu tropikalnego. Zwierzę preferuje bliskość wody, a jego główny pokarm stanowią ryby i drobne ssaki.

Ewolucja i systematyka[edytuj | edytuj kod]

Pomimo jego powierzchownego podobieństwa do psa leśnego, wilczek krótkouchy nie wydaje się być blisko powiązany z żadnym z żyjących psowatych (R. Burton, International Wildlife Encyclopedia, 2002). Nie wyróżniono podgatunków.

Występowanie i środowisko[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten preferuje wyłącznie leśne tereny z dala od siedzib ludzkich. Zamieszkuje zarówno nizinne lasy deszczoweSelva, czasami lasy mgliste oraz lasy częściowo zalewane przez rzeki w porze deszczowej. Preferuje tereny zasobne w rzeki, gdzie często poluje na różne gatunki ryb.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Średniej wielkości drapieżnik, o ciemnej i szczeciniastej sierści. Posiada stosunkowo krótkie uszy i dość długi, gęsto owłosiony ogon „zamiatający ziemię”. Zwierzę jako gatunek wybitnie leśny, przystosowany do gęstego podszycia, jest wyposażone w stosunkowo krótkie, silne kończyny. Łapy częściowo złączone błoną pławną, co sugeruje również wodne siedlisko egzystowania[5].

  • Wzrost: 25-30 cm
  • Długość głowy i tułowia: 100 cm
  • Długość ogona: 35 cm
  • Waga: 9-10 kg

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Ten dziki pies jest głównie mięsożercą. Badania prowadzone w parku narodowym Cocha Cashu w Peru wykazały taki procentowy udział pożywienia: ryby 28%, owady 17%, małe ssaki 13%, różne owoce 10%, kraby 10%, ptaki 10%, żaby 4%, gady 3%[6].

Rozród i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten prezentuje kilka charakterystycznych, ciekawych cech. W przeciwieństwie do wszystkich psowatych i wielu inny ssaków samice tego gatunku są o prawie 1/3 większe od samców. Zwierzę preferuje odludne, leśne tereny, gdzie może prowadzić również dzienny tryb życia. Obserwacje gatunku zostały poczynione w niewoli ze względu na to, że zwierzę unika człowieka w naturalnym środowisku.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Duże zagrożenie dla populacji gatunku stanowią zdziczałe psy, które przenoszą wiele chorób, na które te psy nie są uodpornione np. nosówkę, czy wściekliznę. Człowiek również przyczynia się do zagłady tego gatunku poprzez niszczenie naturalnych siedlisk. Poznanie mechanizmów rządzących gatunkiem może w dużym stopniu przyczynić się do jego ocalenia.

Status[edytuj | edytuj kod]

Gatunek mimo szerokiego rozpowszechnienia jest rzadki wzdłuż całego zasięgu występowania. Znajduje się na listach chronionych gatunków w Brazylii i Peru. Zwierzę na liście IUCN jest spisane jako NT, czyli „podwyższonego ryzyka”[3]. Niewiele wiadomo zarówno o jego biologii, jak i zachowaniu, tym bardziej nie poznano jego koewolucji i ekologii.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Atelocynus microtis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Atelocynus microtis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 17 października 2008]
  3. 3,0 3,1 Atelocynus microtis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Atelocynus microtis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 17 października 2008]
  5. ADW: Atelocynus microtis: Information.
  6. Lioncrusher’s Domain – Small Eared Zorro (Atelocynus microtis) facts and pictures.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]