Wilczomlecz obrotny
| Wilczomlecz obrotny | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad różowych |
| Rząd | malpigiowce |
| Rodzina | wilczomleczowate |
| Rodzaj | wilczomlecz |
| Gatunek | wilczomlecz obrotny |
| Nazwa systematyczna | |
| Euphorbia helioscopia L. Sp. pl. 1:459. 1753 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Wilczomlecz obrotny (Euphorbia helioscopia L.) – gatunek rośliny należący do rodziny wilczomleczowatych. Występuje w stanie dzikim w Afryce Północnej, Azji i Europie[2]. W Polsce pospolity chwast. Archeofit[3].
Spis treści |
[edytuj] Morfologia
- Łodyga
- Wzniesiona, o wysokości 15–40 cm, rzadko odstająco owłosiona, rozgałęziająca się.
- Liście
- Liście łodygowe skrętoległe, zwiększające się ku górze, odwrotnie jajowate lub klinowate, krótkoogonkowe, długie do 4 cm, w górnej połowie drobno piłkowane, całe nagie.
- Kwiaty
- Pięcioramienne wierzchotki z czarkowatymi podsadkami. W dolnej części ramiona wierzchotki są trójdzielne, w górnej dwudzielne. Cztery do pięciu odwrotnie jajowatych miodników. Kwiaty i cały kwiatostan mają żółtozielony kolor.
- Owoc
- Gładka torebka (co najwyżej pokryta delikatnymi punktami).
- Korzeń
- Cienki, nie tworzący pędów przybyszowych.
[edytuj] Biologia i ekologia
Roślina jednoroczna. Kwitnie od kwietnia do września, jest owadopylny (zapylana przez muchówki)[4]. Nasiona posiadające elajosom roznoszone są przez mrówki (myrmekochoria). Siedlisko: pola, ogrody, nieużytki. Preferuje gleby zasadowe. Zachwaszcza przeważnie zboża i warzywa[5]. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla związku (All.) Polygono-Chenopodion[6]. Roślina trująca, zawiera trujący sok mleczny, groźny zwłaszcza dla zwierząt. Zawiera flawonoidy, kauczuk, saponiny, kwas elagowy i kawowy. Liczba chromosomów 2n = 42[3].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-011-10].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-01-10].
- ↑ 3,0 3,1 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- ↑ Józef Rostafiński, Olga Seidl: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.
- ↑ Włodzimierz Tymrakiewicz: Atlas chwastów. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1976, s. 112.
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
[edytuj] Bibliografia
- Jakub Mowszowicz: Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych pospolitych roślin zielnych. Warszawa: WSiP, 1986. ISBN 83-02-00607-6.
- Katalog chwastów. [dostęp 12 lutego 2008].
