Wilczomlecz sierpowaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilczomlecz sierpowaty
Euphorbia falcata Sturm32.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd malpigiowce
Rodzina wilczomleczowate
Rodzaj wilczomlecz
Gatunek wilczomlecz sierpowaty
Nazwa systematyczna
Euphorbia falcata L.
Sp. PL. 2 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Wilczomlecz sierpowaty (Euphorbia falcata L.) – gatunek rośliny należący do rodziny wilczomleczowatych (Euphorbiceae). Występuje w Afryce Północnej, Azji i w Europie[2]. W Polsce archeofit, rzadko rośnie na niżu[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina szaro- lub sinozielona. Zawiera sok mleczny we wszystkich organach.
Łodyga
Osiąga wysokość 10-20(40) cm, prosto wzniesiona, w górnej części silnie rozgałęziona.
Liście
Ułożone skrętolegle, siedzące, klinowato-lancetowate, 3-nerwowe, zaostrzone, nagie, na brzegu nieco szorstkie. Liście w dolnej części łodygi nieco szersze i zwykle tępe.
Kwiaty
Zebrane w 3 ramienną wierzchotkę. Górne podsadki (liście podkwiatowe) są żółte, rombowato-jajowate, drobno ząbkowane. Nektarniki żółte, wycięte, słabo półksiężycowate.
Owoc
Rozłupnia trójkomorowa. W rozłupni znajdują się 3 owalne nasiona, poprzecznie kropkowane, z 10 bruzdami. Osiągają długość 1-1,5 mm i szerokość 0,7-0,9 mm, są brunatnoszare, matowe.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina jednoroczna. Kwitnie od czerwca do października. Rośnie jako chwast na polach i ugorach. Pojawia się zwykle po żniwach. Wymaga gleb żyznych, gliniastych, wapiennych, zasadowych i suchych. Roślina trująca. Gatunek charakterystyczny dla związku (All.) Caucalido-Scandicetum[4]. Liczba chromosomów 2n = 16,36[3].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-011-10].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-01-10].
  3. 3,0 3,1 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  4. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jakub Mowszowicz: Krajowe chwasty polne i ogrodowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1986. ISBN 83-09-00771-X.
  2. W. Szafer, S. Kulczyński, P. Pawłowski: Rośliny Polskie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967.