Wilfred Benítez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Wilfred Benítez
Benítez (z prawej) z dziennikarzem Joe McLaughlinem w 1980
Benítez (z prawej) z dziennikarzem Joe McLaughlinem w 1980
Pseudonim El Radar, Bible of Boxing
Data i miejsce urodzenia 12 września 1958
Nowy Jork
Obywatelstwo Portoryko Portoryko
Wzrost 178 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa junior półśrednia, półśrednia, junior średnia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 62
Zwycięstwa 53
Przez nokauty 31
Porażki 8
Remisy 1

Wilfred Benítez (ur. 12 września 1958 w Bronx w Nowym Jorku) – portorykański bokser, zawodowy mistrz świata trzech kategorii.

Wilfred Benítez był bokserem, który umiejętnie łączył agresywny styl boksowania z umiejętnościami obrony. Swój pierwszy tytuł zawodowego mistrza świata zdobył w wieku 17 lat, co jest do tej pory rekordem[1].

Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1973, w wieku 15 lat. 6 marca 1976 w San Juan zmierzył się z obrońcą tytułu mistrza świata federacji WBA w wadze junior półśredniej Antonio Cervantesem z Kolumbii. Cervantes miał wówczas 30 lat i był mistrzem świata od 1972. Benítez pokonał go niejednogłośnie na punkty i zdobył swój pierwszy tytuł. W jego obronie zwyciężył 31 maja 1976 Emiliano Villę na punkty i Tony'ego Petronellego 16 października tego roku przez techniczny nokaut w 3. rundzie; obie walki odbyły się w San Juan.

W 1977 WBA pozbawiła Beníteza tytułu za odmowę rewanżu z Cervantesem. 3 sierpnia tego roku w Nowym Jorku Benítez pokonał Raya Chaveza Guerrero przez TKO w 15. rundzie w obronie tytułu mistrza świata wagi junior półśredniej uznawanego przez NYSAC[2]. Po tej walce przeszedł do wagi półśredniej.

18 listopada 1977 w Nowym Jorku pokonał niejednogłośnie przyszłego mistrza świata Bruce'a Curry'ego, mimo, że trzy razy był powalony na deski. W rewanżu 4 lutego 1978 pokonał Curry'ego dwa do remisu.

14 stycznia 1979 w San Juan Benítez zdobył pas mistrza świata wagi półśredniej federacji WBC po niejednogłośnej wygranej na punkty z dotychczasowym czempionem Carlosem Palomino z Meksyku. Obronił ten tytuł wygrywając na punkty z Haroldem Westonem (z którym zremisował w 1977) 25 marca 1979 w San Juan. W następnej walce spotkał się 30 listopada tego roku w Caesars Palace w Las Vegas z Sugar Rayem Leonardem. Leonard wygrał przez techniczny nokaut w 15. rundzie i zdobył tytuł mistrza świata. Była to pierwsza porażka Beníteza.

Benítez zmienił kategorię na junior średnią i 23 maja 1981 w Las Vegas (również w Caesars Palace) został w niej mistrzem świata WBC, wygrywając przez techniczny nokaut w 12. rundzie z obrońcą tytułu Maurice'em Hope'em. 11 listopada tego roku w las Vegas obronił mistrzostwo po wygranej na punkty z przyszłym mistrzem świata Carlosem Santosem. Był to pierwszy w historii pojedynek o tytuł zawodowego mistrza świata w boksie stoczony pomiędzy dwoma Portorykańczykami. W kolejnej walce o tytuł 30 stycznia 1982 w Caesars Palace pokonał byłego mistrza świata kategorii lekkiej i półśredniej Roberto Durána. 3 grudnia tego roku w Nowym Orleanie uległ niejednogłośnie Thomasowi Hearnsowi i utracił pas mistrza świata.

Walczył do 1986, ale jego zdrowie zaczęło szwankować. 14 lipca 1984 w Monte Carlo inny były mistrz świata wagi junior średniej Davey Moore wygrał z nim przez TKO w 2. rundzie. W 1990 Benítez powrócił na ring, stoczył cztery walki (2 wygrane i 2 przegrane) i ostatecznie zakończył karierę.

Został wybrany w 1996 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.

Od lat cierpi na zaawansowaną encefalopatię bokserską[3]. Opiekował się nim matka do swej śmierci w 2008. 28 grudnia 2012 doznał udaru mózgu i był hospitalizowany[4].

Przypisy

  1. Wilfred Benitez (ang.). International Boxing Hall of Fame. [dostęp 2013-01-27].
  2. Wilfred Benitez vs. Ray Chavez Guerrero (ang.). boxrec.com. [dostęp 2013-01-27].
  3. Rick Maese: Wilfred Benítez: Ex-Champion Is A Shell Of His Former Self (ang.). Puerto Rico Herald, 2003-08-11. [dostęp 2013-01-27].
  4. Jhonny Gonzalez: Wilfred Benitez is Fine, Recovering From Mild Stroke (ang.). Boxing Scene.com, 2012-12-29. [dostęp 2013-01-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]