Wilhelm (następca tronu Luksemburga)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wilhelm
Jego Królewska Wysokość dziedziczny wielki książę Luksemburga,
dziedziczny książę Nassau i Parmy
Guillaume av Luxemburg.jpg
Dual Cypher of Prince Guillaume and Princess Stephanie of Luxembourg.svg
LuksemburgDziedziczny wielki książę Luksemburga
(Następca tronu Wielkiego Księstwa Luksemburga)
Okres panowania od 7 października 2000
Poprzednik Henryk
Dane biograficzne
Dynastia Burbonowie-Parmeńscy
(wł. Kapetyngowie)
Urodziny 11 listopada 1981
w Luksemburgu
Ojciec Henryk
Matka Maria Teresa Mestre
Żona Stéphanie de Lannoy
Odznaczenia
Order Złotego Lwa Nassau Krzyż Wielki Order Zasługi Adolfa de Nassau (Luksemburg) Krzyż Wielki Orderu Dębowej Korony (Luksemburg) Rycerz Krzyża Wielkiego Orderu Oranje-Nassau (Holandia) Order Podwójnego Białego Krzyża II Klasy (Słowacja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Luksemburska rodzina wielkoksiążęca
Armoiries Luxembourg Bourbon avec ornements.svg



Wilhelm, dziedziczny wielki książę Luksemburga, właśc. Guillaume Jean Joseph Marie de Burbon-Parma, ur. 11 listopada 1981 w Luksemburgu) - następca tronu Luksemburga od 2000 roku, najstarszy syn wielkiego księcia Henryka Burbon-Parmeńskiego i wielkiej księżnej Marii Teresy Burbon-Parmeńskiej.

Wilhelm (2010)

Powiązania rodzinne i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Wilhelm urodził się 11 listopada 1981 w Luksemburgu. Jest synem wielkiego księcia Henryka Burbon-Parmeńskiego (władcy Luksemburga od 2000 roku) i wielkiej księżnej Marii Teresy Burbon-Parmeńskiej. Jego dziadkami są ze strony ojca wielki książę Jan Burbon-Parmeński (władający państwem w latach 1964 - 2000) i wielka księżna Józefina Charlotta Burbon-Parmeńska, a ze strony matki José Antonio Mestre Álvarez i María Teresa Batista Falla. Jest starszym bratem księcia Feliksa Burbon-Parmeńskiego, księcia Ludwika Burbon-Parmeńskiego, księżnej Aleksandry Burbon-Parmeńskiej i księcia Sebastiana Burbon-Parmeńskiego. Jego pradziadkiem był król Belgów, Leopold III Koburg.

Ze strony ojca jest bratankiem arcyksiężnej Marii Astrid Habsburg-Lorańskiej, księcia Jana Burbon-Parmeńskiego, księżnej Małgorzaty Liechteinstein i księcia Wilhelma Burbon-Parmeńskiego. Jego najbliżsi kuzynowie to: hrabina Maria Krystyna Limburg-Stirum (ur. 1983), arcyksiążę Imre Habsburg-Lorański (ur. 1985), arcyksiążę Krzysztof Habsburg-Lorański (ur. 1988), arcyksiążę Aleksander Habsburg-Lorański (ur. 1990), arcyksiężna Gabriela Habsburg-Lorańska (ur. 1994), księżna Maria Gabriela d'Aviano-Nassau (ur. 1986), książę Konstantyn d'Aviano-Nassau (ur. 1988), książę Wenceslas d'Aviano-Nassau (ur. 1990), książę Karol Johan d'Aviano-Nassau (ur. 1992), książę Leopold Liechtenstein (ur. i zm. 1984), księżna Maria Anunciata Liechtenstein (ur. 1985), księżna Maria Astrid Liechtenstein (ur. 1987), książę Józef Emanuel Liechtenstein (ur. 1989), książę Paweł Ludwik Nassau (ur. 1998), książę Leopold Nassau (ur. 2000), księżna Charlotte Nassau (ur. 2000) i książę Jan Nassau (ur. 2004).

Jego rodzicami chrzestnymi zostali stryj, książę Wilhelm Burbon-Parmeński i ciotka, arcyksiężna Maria Astrid Habsburg-Lorańska.

Jest ojcem chrzestnym swojego brata, księcia Sebastiana, bratanka, księcia Noaha, kuzyna, księcia Pawła Ludwika Nassau, księcia Emmanuela Belgijskiego i księżnej Ariany Holenderskiej.

Edukację rozpoczął w liceum Roberta Schumanna w Luksemburgu, a następnie uczył sie w Szwajcarii. Studiował w Anglii, w Royal Military Academy Sandhurst w Camberley. Uczył się filozofii i antropologii w Insytutucie Filantropii we Friborgu. W 2009 otrzymał tytuł magistra nauk politycznych Insytutu Albert-le-Grand we francuskim Angers. Interesuje się muzyką i sportem, gra na fortepianie i w piłkę nożną, pływa i uprawia siatkówkę. Mówi w języku luksemburskim, francuskim, niemieckim, hiszpańskim i angielskim.

Członek rodziny książęcej[edytuj | edytuj kod]

Książę Wilhelm w 2000 roku, po abdykacji swojego dziadka, wielkiego księcia Luksemburga Jana został następcą tronu[1]. Jeżeli odziedziczy władzę w księstwie po swoim ojcu, będzie panował jako Wilhelm V. Do jego obowiązków należy współpraca z organizacjami państwowym do spraw ekonomicznego rozwoju Luksemburga. Obecnie jego pełny tytuł brzmi Jego Królewska Wysokość dziedziczny wielki książę Luksemburga, dziedziczny książę Nassau, książę Burbon-Parma

W 2003 brał udział w audiencji u papieża Jana Pawła II, a w 2005 spotkał się z papieżem Benedyktem XVI.

Jako członek luksemburskiej rodziny wielkoksiążęcej uczestniczył w wielu królewskich uroczystościach, między innymi: zaślubinach księcia Pawła Greckiego z Marią Chantal Miller (1995), zaślubinach księcia Haakona Norweskiego z Mette-Marit Tjessem Høiby (2001), zaślubinach księcia Wilhelma Aleksandra Orańskiego z Máximą Zorreguietą (2002), zaślubinach księcia Fryderyka Glucksburg z Marią Donaldson (2004), pogrzebie wielkiej księżnej Józefiny Charlotty (2005), inauguracji panowania księcia Alberta II Grimaldi (2005), chrzcinach księcia Emmanuela Belgijskiego (2005), srebrnej rocznicy ślubu jego rodziców (2006), zaślubinach księżnej Wiktorii Bernadotte z Danielem Westlingiem (2010), 90. urodzinach wielkiego księcia Jana (2011), zaślubinach księcia Alberta II Grimaldi z Charlene Wittstock (2011), chrzcinach księżnej Östergötland Stelli Bernadotte (2012), zaślubinach ciotecznego brata, arcyksięcia Krzysztofa Habsburg-Lorańskiego z Adelajdą Drapé-Frisch (2012), balu pożegnalnym królowej Beatrycze, dzień przed swoją abdykacją i wstąpieniem na tron Wilhelma Aleksandra (2013).

Małżeństwo[edytuj | edytuj kod]

26 kwietnia 2012 ogłoszono zaręczyny księcia Wilhelma z hrabiną Stefanią de Lannoy, belgijską arystokratką[2]. Para spotykała się od ponad dwóch lat. Narzeczeni byli ze sobą spokrewnieni, ich wspólnym znanym przodkiem był Karol Maria Raymond, książę Arenbergu, austriacki wojskowy, żyjący w latach 1721 - 1778. 3 maja ustalono, że odbędą się dwie ceremonie zaślubin: cywilna dnia 19 października i religijna dnia następnego[3]. 24 czerwca para po raz pierwszy uczestniczyła w oficjalnych państwowych uroczystościach, były to obchody Narodowego Dnia Luksemburga. Był to także dzień, w którym zmieniono prawo luksemburskie, pozwalające dziedziczyć tron najstarszemu potomkowi panującego, niezależnie od jego płci, poczynając od wnuków wielkiego księcia Henryka[4]. 28 czerwca hrabina wzięła udział wraz z członkami rodziny książęcej w spotkaniu zorganizowanym przez Czerwony Krzyż[5].

24 sierpnia z powodu udaru mózgu zmarła matka przyszłej panny młodej, hrabina Alix de Lannoy[6]. Kilka dni później książę Wilhelm towarzyszył narzeczonej w uroczystościach pogrzebowych, które miały miejsce w Belgii. Zdecydowano, że zaplanowane daty ślubu nie ulegną zmianom.

27 września opublikowano oficjalny monogram pary[7], a 12 października przedstawiono listę gości.

19 października książę Wilhelm i Stefania zawarli cywilny związek małżeński w ratuszu w Luksemburgu[8]. Lannoy powiedziała swoją przysięgę w ojczystym języku narzeczonego, on natomiast w języku francuskim. Wieczorem odbył się uroczysty bankiet, który zorganizował wielki książę Henryk. Następnego dnia miała miejsce ceremonia zaślubin kościelnych w Katedrze Notre Dame w Luksemburgu[9]. Suknię panny młodej zaprojektowała Elie Saab. Druhnami zostały księżna Aleksandra Burbon-Parmeńska i Antonia Hamilton, a świadkami książę Feliks Burbon-Parmeński, Don Lawrence Doimi de Frankopan, księżna Ludwika Stolberg-Stolberg i księżna Blanche Merode. Po zakończonej ceremonii małżonkowie udali się na balkon książęcego pałacu, by pozdrowić zgromadzonych tam poddanych.

W ślubie, ogłoszonym największym wydarzeniem w Luksemburgu od wielu lat, uczestniczyli reprezentanci licznych rodzin królewskich: król Belgów Albert II Koburg, królowa Belgów Paola Koburg, królowa Belgii Fabiola Koburg, książę Brabancji Filip Koburg, księżna Brabancji Matylda Koburg, król Bułgarii Symeon II Saxe-Koburg-Gotha, królowa Bułgarii Małgorzata Saxe-Koburg-Gotha, królowa Danii Małgorzata II Glucksburg, książę Fryderyk Glucksburg, księżna Maria Glucksburg, książę Naruhito Japoński, księżna Karolina Hanowerska.

20 października wielki książę Luksemburga Henryk ogłosił dekret, w którym nadał swojej synowej tytuły: „Jej Królewskiej Wysokości Dziedzicznej Wielkiej Księżnej Luksemburga”, „Dziedzicznej Księżnej Nassau” i „Księżnej Burbon-Parma”.

Przypisy