Wilhelm Ernest II

Wilhelm Ernest II Z bożej łaski wielki książę saski na Weimarze i Eisenach
Następca tronu Sachsen-Weimar-Eisenach
Okres panowania	od 20 listopada 1894 do 5 stycznia 1901
Poprzednik	Karol August
Następca	Edward
Wielki książę Sachsen-Weimar-Eisenach
Okres panowania	od 5 stycznia 1901 do 9 listopada 1918
Poprzednik	Karol III Aleksander
Pretendent do tronu Sachsen-Weimar-Eisenach
Okres panowania	od 9 listopada 1918 do 24 kwietnia 1923
Następca	Karol August
Dane biograficzne
Dynastia	Saksonia-Weimar-Eisenach
Urodzony	10 czerwca 1876, Weimar
Zmarł	24 kwietnia 1923, Henryków
Ojciec	Karol August
Matka	Paulina
Żona	1. Karolina Reuß zu Greiz 2. Teodora Sachsen-Meiningen
Rodzeństwo	Bernard Karol
Dzieci	2.: Zofia, Karol August, Bernard, Jerzy Wilhelm
Galeria w Wikimedia Commons

Wilhelm Ernest II von Sachsen-Weimar-Eisenach, niem.: Wilhelm Ernst II. von Sachsen-Weimar-Eisenach (ur. 10 czerwca 1876 w Weimarze, zm. 24 kwietnia 1923 w Henrykowie) - wielki książę Saksonii-Weimaru-Eisenach w latach 1901-1918, tytularny wielki książę Saksonii.

Biografia

Grób księcia w Henrykowie

Wilhelm Ernest był najstarszym z synów księcia-następcy tronu Karola Augusta i Pauliny urodzonym w 1876 r. otrzymując na chrzcie imiona Wilhelm Ernest Karol Aleksander Fryderyk Henryk Bernard Albert Jerzy Herman. Po śmierci swojego dziadka Karola III Aleksandra w 1901 r. został wielkim księciem Sachsen-Weimar-Eisenach, ponieważ bezpośredni sukcesor monarchy (ojciec Wilhelma Ernesta) nie żył już od 1894 r. W tym czasie książę był najbogatszym władcą niemieckim, ponieważ odziedziczył po swej babce Zofii ogromną fortunę powiększoną także o wysoki spadek po zmarłym ojcu. Ze względu na pełnioną funkcję wielkoksiążęcą Wilhelm Ernest przeszedł przyśpieszoną służbę wojskową po czym uzyskał stopień generała piechoty. W 1898 r. został członkiem korporacji studenckiej Corps Borussia Bonn.

Jednym z ostatnich działań księcia przed rewolucją listopadową 1918 r. było zatrudnienie architekta Waltera Gropiusa. 9 listopada rada żołnierska pod dowództem socjaldemokraty Augusta Bauderta wymusiła abdykację księcia. Wilhelm Ernest przeprowadził się do pałacu w Henrykowie na Śląsku, gdzie umarł. Został pochowany w parku otaczającym ów pałac.

Działalność polityczna

Rola partykularnych monarchów II Rzeszy Niemieckiej była ograniczona do reprezentacji interesów swoich krajów w Reichstagu za pośrednictwem posłów. Wielkie Księstwo Sachsen-Weimar-Eisenach miało jednego reprezentanta w parlamencie związkowym i nie mogło prowadzić skutecznej polityki wewnętrznej polegającej na rozbudowie przemysłu lub rolnictwa co należało do zadań tej izby. Dlatego też działalność polityczna Wilhelma Ernesta koncentrowała się na wspieraniu kultury niemieckiej, a także zabieganiu o koronę samodzielnego kraju - Holandii, co dałoby mu większe pole manewru i polityczne uniezależnienie się od cesarza.

"Nowy Weimar"

Ogromne środki finansowe pozwoliły wielkiemu księciu na szereg prac inwestycyjnych w stolicy kraju, Weimarze. Sfinansował on powstanie kilku znaczących dla północnej Saksonii instytucji kulturalnych mających siedzibę w mieście stołecznym wielkiego księstwa. Pierwszym krokiem w tym kierunku było powstanie pod patronatem Wilhelma Ernesta Fundacji Promocji Sztuki, mającej finansować działalność kolekcjonerską miasta oraz organizować plenery malarskie i zapraszać artystów do tworzenia w mieście. Następnie kompetencje oświatowe tej instytucji przejęła powstała w 1905 r. Weimarska Akademia Malarstwa oraz rozpoczynająca swoją działalność w dwa lata później Wielkoksiążęca Weimarska Akademia Sztuki Saksonii. Wilhelm Ernest zapoczątkował także przebudowę centrum Weimaru i stwarzając reprezentacyjne bulwary z zabudową w stylu secesji. Także na zaproszenie wielkiego księcia w Weimarze osiadli znani ówcześni artyści i naukowcy m.in.: Hans Olde, Harry Kessler, Henry van de Velde i Adolf Brütt. dzięki wypłacanym przez kancelarię wielkoksiążęcą stypendiom dla zdolnych studentów oraz ich wykładowców i nauczycieli na Uniwersytecie w Jenie rozpoczęło swoją pracę wielu naukowców, którzy myśleli o rozwoju swojej kariery, m.in. Teodor Fisher i Johannes Schlaf.

Następstwo tronu holenderskiego

Jako wnuk Zofii Orańskiej Wilhelm Ernest został następca tronu Holandii, pozostając bezpośrednim sukcesorem Wilhelminy I. Jednak rząd Królestwa Niderlandów obawiając się całkiem realnych wpływów niemieckich postanowił zmienić odpowiednie ustawodawstwo. Obawiano się, że oddanie korony jednemu z książąt niemieckich może dać poważny pretekst do przejęcia władzy nad państwem przez cesarza i uzależnienia się królestwa od Berlina. Aby temu zapobiec parlament holenderski podjął próbę zmiany konstytucji tak aby wyeliminować Wilhelma Ernesta z sukcesji. Jednak po przez silne podziały partyjne nie udało się to i decyzję pozostawiono królowej. Stwierdziła ona ważność dotychczasowych przepisów i uznała, że jeżeli umrze bezpotomnie tron holenderski odziedziczy po niej właśnie Wilhelm Ernest. Jednak w 1909 r. Wilhelmina urodziła córkę - Julianę. Miała ona panować dożywotnie, a następstwo po niej przejąć jej dzieci wywodzące się z założonej przez nią nowej dynastii.

Rodzina

Po projektowanych zaręczynach Wilhelma Ernesta z córką cesarza Fryderyka III Małgorzatą, książę postanowił poślubić Karolinę, córkę Henryka XXII, księcia Reuss. Ślub odbył się 30 kwietnia 1903 r. w Weimarze. Trwające dwa lata małżeństwo nie doczekało się dzieci. Śmierć młodej księżnej Karoliny wywołała wśród społeczności ogromne poruszenie. 4 stycznia 1910 r. - pięć lat po śmierci swojej pierwszej żony wielki książę żeni się ponownie z Teodorą, księżniczką Sachsen-Meiningen (1890–1972). Para wielkoksiążęca miała czwórkę dzieci: Zofię, Karola Augusta, Bernarda, Jerzego Wilhelma.

Prapradziadkowie	wielki książę Sachsen-Weimar-Eisenach Karol I August (1757–1828) ∞ 1775 Ludwika von Hessen-Darmstadt (1757–1830)	car Rosji Paweł I Romanow (1754-1801) ∞ 1776 Zofia Wirtemberska (1759-1828)	król Holandii Wilhelm I Oranje-Nassau (1772-1843) ∞1791 Wilhelmina Pruska (1774-1837)	car Rosji Paweł I Romanow (1754-1801) ∞ 1776 Zofia Wirtemberska (1759-1828)	wielki książę Sachsen-Weimar-Eisenach Karol I August (1757–1828) ∞ 1775 Ludwika von Hessen-Darmstadt (1757–1830)	książę Sachsen-Meiningen Jerzy I (1761-1803) ∞1782 Ludwika Eleonora zu Hohenlohe-Langenburg (1763-1837)	król Wirtembergii Fryderyk I (1754-1816) ∞1780 Augusta Karolina Welf (1764–1788)	hr. Wirtembergii Ludwik Fryderyk Wirtemberski (1756-1817) ∞1797 Henrietta Nassau-Weilburg (1780-1857)
Pradziadkowie	w. ks. Sachsen-Weimar-Eisenach Karol II Fryderyk (1783-1853) ∞ 1804 Maria Pawłowna Romanowa (1786-1859)		kr. Holandii, w. ks. Luksemburga Wilhelm II Fryderyk Oranje-Nassau (1792–1849) ∞ 1816 Anna Pawłowna Romanowa (1795-1865)		Karol Bernard Sachsen-Weimar-Eisenach (1792-1862) ∞1816 Ida von Sachsen-Meiningen (1794-1852)		król Wirtembergii Wilhelm I Wirtemberski (1781-1864) ∞1820 Paulina Wirtemberska (1800-1873)
Dziadkowie	w. ks. Sachsen-Weimar-Eisenach Karol III Aleksander Sachsen-Weimar-Eisenach (1818-1901) ∞ 1842 nast. tronu Holandii Wilhelmina Maria Zofia Oranje-Nassau (1824-1897)				Herman Bernard von Sachsen-Weimar-Eisenach (1825-1901) ∞1851 Augusta von Württemberg (1826–1898)
Rodzice	nast. tronu Sachsen-Weimar-Eisenach Karol August von Sachsen-Weimar-Eisenach (1844–1894) ∞ 1866 Paulina von Sachsen-Weimar-Eisenach (1852-1904)
Wilhelm Ernest II (1876-1923) wielki książę Sachsen-Weimar-Eisenach
Żona	∞ 1903 Karolina Reuß zu Greiz (1884–1905) ∞ 1910 Teodora von Sachsen-Meiningen (1890–1972)
Dzieci	Zofia (1911-1988)		Karol August (1912-1988)		Bernard (1917-1986)		Jerzy Wilhelm (ur. 1920)

Bibliografia

• Hermann Freiherr von Egloffstein: Das Weimar von Carl Alexander und Wilhelm Ernst. Berlin 1934
• Bernhard Post; Dietrich Werner: Herrscher in der Zeitenwende: Wilhelm Ernst von Sachsen-Weimar-Eisenach, 1876–1923. Glaux, Jena 2006, ISBN 978-3-931743-94-9