Wilhelm Frick
| Wilhelm Frick | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 12 marca 1877 Alsenz, Cesarstwo Niemieckie |
| Data i miejsce śmierci | 16 października 1946.svg){kind=small} Norymberga, Niemcy |
| Minister spraw wewnętrznych Niemiec | |
| Przynależność polityczna | NSDAP |
| Okres urzędowania | od 1933 do 1943 |
| Poprzednik | Franz Bracht |
| Następca | Heinrich Himmler |
| Protektor Czech i Moraw | |
| Okres urzędowania | od 1943 do 1945 |
| Poprzednik | Konstantin von Neurath |
| Następca | Edvard Beneš (Prezydent Czechosłowacji) |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Wilhelm Frick (ur. 12 marca 1877, stracony 16 października 1946 w Norymberdze) - jeden z prominentnych działaczy narodowo socjalistycznych, minister spraw wewnętrznych III Rzeszy, a następnie protektor Czech i Moraw.
Spis treści |
Wczesna kariera [edytuj]
Frick urodził się w Alsenz[1] jako syn nauczyciela. Najpierw uczęszczał do szkoły w Monachium, a następnie studiował prawoznawstwo na Uniwersytetach w Getyndze, Berlinie i Heidelbergu[2]. W latach 1904-1924 pełnił obowiązki funkcjonariusza policji w Monachium. Rozpoczął pracę w charakterze prawniczym w komendzie policji w Monachium. W 1923, gdy był już komendantem policji kryminalnej w tym mieście, został aresztowany za udział w puczu przeciw władzom Republiki Weimarskiej[3]. W kwietniu 1924 sąd niemiecki skazał Fricka na karę 15 miesięcy pozbawienia wolności (w zawieszeniu) oraz zwolnił go z pracy w policji. Członkiem NSDAP Frick był od maja 1924 i został (również w tym miesiącu) wybrany jako poseł do Reichstagu. W 1930 mianowano go ministrem spraw wewnętrznych i oświaty w Turyngii[4].
Minister spraw wewnętrznych Rzeszy [edytuj]
Gdy Adolf Hitler doszedł do władzy w Niemczech w styczniu 1933, Wilhelm Frick został jednym z trzech narodowo socjalistycznych ministrów w jego rządzie (otrzymał tekę ministra praw wewnętrznych)[5]. Jako taki odpowiadał za wprowadzenie rasistowskiego ustawodawstwa antyżydowskiego. Frick był zażartym antysemitą i jego celem było całkowite usunięcie Żydów z życia społecznego i gospodarczego Rzeszy. Brał udział w wydaniu i wykonywaniu osławionych Ustaw norymberskich[6]. Utorowały one drogę do masowej eksterminacji europejskich Żydów. Wydał także akty normatywne zwalczające kościół i związki zawodowe[7]. Zdelegalizował także wszystkie partie polityczne (oprócz NSDAP), przygotowując Gestapo grunt do zupełnego wytępienia opozycji i zamknięcia jej członków w obozach koncentracyjnych.
Frick, jako minister spraw wewnętrznych, podpisywał także ustawy o przyłączeniu do III Rzeszy Austrii, czeskich Sudetów, Kłajpedy, Gdańska, Prus Zachodnich i Poznania oraz niektórych ziem francuskich. Wprowadzał także niemiecką administrację na tych terenach. Wreszcie podpisał ustawę o utworzeniu Protektoratu Czech i Moraw. Początkowo był także formalnym zwierzchnikiem całej policji niemieckiej, ale kompetencję tę utracił już w 1936 na rzecz Heinricha Himmlera. Frickowi podlegały sanatoria, szpitale i poradnie psychiatryczne w których przeprowadzano "eutanazję" umysłowo chorych, inwalidów i starców (tzw. Akcja T4). Wiedział on o tych morderstwach (dochodziły do niego liczne skargi), ale nie zrobił nic by je powstrzymać. Liczbę ofiar akcji T4 oblicza się w dziesiątkach tysięcy. Był także pośrednio związany z instytucją hitlerowskich obozów koncentracyjnych, ustanawiając jurysdykcję Gestapo w tych obozach i upoważnił Himmlera do wydawania "zarządzeń zabezpieczających" zezwalających na umieszczanie w nich obywateli z państw okupowanych.
Protektor Czech i Moraw [edytuj]
W trakcie trwania II wojny światowej tracił stopniowo władzę (w tym stanowisko ministra spraw wewnętrznych w sierpniu 1943) na rzecz Heinricha Himmlera. Początkowo był ministrem bez teki, a 20 sierpnia 1943 otrzymał funkcję Protektora Czech i Moraw[8]. Jako taki Frick ponosi odpowiedzialność za ucisk stosowany wobec czeskiej ludności cywilnej, w szczególności za terroryzowanie jej i zmuszanie do pracy przymusowej oraz deportację Żydów czeskich do obozów zagłady i obozów koncentracyjnych.
Proces i egzekucja [edytuj]
Po zakończeniu wojny został aresztowany przez aliantów i, jako jeden z głównych hitlerowskich zbrodniarzy wojennych, postawiony przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze. W trakcie postępowania sądowego był jedynym oskarżonym, który zrezygnował ze składania wyjaśnień. Trybunał uznał Fricka za winnego zbrodni przeciw pokojowi, zbrodni wojennych i przeciw ludzkości. Został on skazany 1 października 1946 na karę śmierci przez powieszenie. Jego ostatnie słowa przed wykonaniem wyroku 16 października 1946 brzmiały: "Niech żyją wieczne Niemcy"[9].
Bibliografia [edytuj]
- John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999. ISBN 83-241-1998-1.
Przypisy
- ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 193. ISBN 83-241-1998-1.
- ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 193. ISBN 83-241-1998-1.
- ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 193. ISBN 83-241-1998-1.
- ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 193. ISBN 83-241-1998-1.
- ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 193. ISBN 83-241-1998-1.
- ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 194. ISBN 83-241-1998-1.
- ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 195. ISBN 83-241-1998-1.
- ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 193. ISBN 83-241-1998-1.
- ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 198. ISBN 83-241-1998-1.
|
|||||||||||||||||||||||||||||
