Wilhelm Heinrich Waagen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilhelm Heinrich Waagen
Data i miejsce urodzenia 23 czerwca 1841
Niemcy Monachium
Data i miejsce śmierci 24 marca 1900
Austria Wiedeń

Wilhelm Heinrich Waagen (ur. 23 czerwca 1841 w Monachium, zm. 24 marca 1900 w Wiedniu) – niemiecki geolog i paleontolog.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Doktoryzował się na Uniwersytecie Ludwiga Maximiliana w Monachium. Tam też opublikował swoją pracę doktorską z geologii. W 1866 został wykładowcą paleontologii na swoim macierzystej uczelni i jednocześnie uczył księżniczkę Teresę Charlottę i księcia Arnulfa Bawarskiego, dzieci Luitpolda księcia-regenta Bawarii i jego żony Augusty Ferdynandy Toskańskiej. Chociaż był doskonałym wykładowcą, ze względu na swoje zdolności w praktycznych badaniach geologicznych, nie miał większych perspektyw, jeśli chodzi o karierę naukową na uniwersytecie monachijskim. Waagen był bowiem praktykującym katolikiem. W konsekwencji zaakceptował w 1870 propozycję objęcia jednego z kierowniczych stanowisk w wyprawie geologicznej do Indii.

W 1875 powrócił na stałe do Europy, wyczerpany klimatem indyjskim. Od 1877 prowadził, cieszące się dużym zainteresowaniem, wykłady o geologii Indii na Uniwersytecie e Wiedniu. Dwa lata później został profesorem geologii i mineralogii w Niemieckiej Politechnice w Pradze. Od 1890 wykładał peleontologię w Wiedniu. W 1886 odmówił przyjęcia posady w Berlinie.

W 1893 został wybrany konsultantem w dziedzinie kopalnictwa (Oberbergart) i członkiem Austriackiej Akademii Nauk.

Dzieła Waagena powstałe przed wyjazdem do Indii dotyczyły przede wszystkim Jury Frankońskiej i jej skamielin. Jego wiekopomne dzieło dotyczy jednak prezentacji materiału paleontologicznego odnalezionego w Górach Solnych (Sakhisar) w Pendżabie. W 1869, po dokładnych studiach dotyczących znalezionych amonitów, Waagen udokumentował swą teorię mutacji dotyczącą serii skamieniałości. Teoria ta nazywana jest też teorią ewolucji ammonitów.

Będąc młodym naukowcem, brał aktywny udział w życiu monachijskiego Kościoła katolickiego. Na dwa lata przed śmiercią napisał rozprawę na temat pierwszego rozdziału biblijnej starotestamentralnej Księgi Rodzaju.

Wydane dzieła[edytuj | edytuj kod]

Waagen był jednym z wydawców periodyku naukowego Geognostische-paläontologische Beiträge wydawanegow Monachium. W latach 1894-1900 redagował w Wiedniu Beiträge zur Paläontologie Oesterreich-Ungarns und des Orients. Po śmierci Joachima Barrande wydał kilka tomów jego Système silurien. Do najważniejszych dzieł Wilhelma Waagena zaliczne są:

  • Der Jura in Franken, Schwaben und der Schweiz (Monachium 1864),
  • Klassification der Schichten des obern Jura (Monachium 1865)
  • Die Formenreihe des Ammonites subradiatus (Monachium 1869)
  • Ueber die geologische Verteilung der Organismen in Indien (Wiedeń 1878)
  • Das Schopfungsproblem w Natur und Offenbarung (Münster 1898)
  • Gliederun der pelagischen Sedimente des Triassystems (Wiedeń 1895)

W języku angielskim Waagen wydał:

  • Jurassic Fauna of Kutch (1873-1876)
  • Productus Limestone (1879-1891)
  • Fossils from the Ceratite Formation (1892)