Wilhelm Hohenzollern (1882-1951)
| Wilhelm Hohenzollern głowa Domu Hohenzollernów |
|
 |
|
 |
|
| głowa Domu Hohenzollernów | |
| Okres panowania | od 4 czerwca 1941 do 20 lipca 1951 |
| Poprzednik | Wilhelm II Hohenzollern |
| Następca | Ludwik Ferdynand (II) Hohenzollern |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | Hohenzollernowie |
| Urodzony | 6 maja 1882 |
| Zmarł | 20 lipca 1951 |
| Ojciec | Wilhelm II Hohenzollern |
| Matka | Augusta Wiktoria von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg |
| Żona | Cecylia Mecklenburg-Schwerin |
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
Wilhelm von Preußen, niem. Friedrich Wilhelm Victor August Ernst von Hohenzollern (ur. 6 maja 1882 w Poczdamie, zm. 20 lipca 1951 w Hechingen) – ostatni następca tronu (Kronprinz) Prus i Niemiec, syn cesarza Wilhelma II i Augusty Wiktorii von Schleswig-Holstein-Augustenburg.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Książę Wilhelm urodził się 6 maja 1882 roku w Poczdamie. Lata szkolne spędził w Domu Książęcym w Plön. Następnie studiował na Uniwersytecie w Bonn. W czasie studiów, podobnie jak ojciec należał do korporacji akademickiej Corps Borussia Bonn. Nie mieszkał wraz ze innymi studentami, lecz wynajmował specjalną dla niego przygotowaną willę. Po zakończeniu nauki rozpoczął karierę wojskową. W 1911 roku trafił do Gdańska z związku z objęciem dowództwa 1 Regimentu Brygady Przybocznej Huzarów. W Gdańsku stacjonował przez dwa lata od 1911 do 1913 roku. Uczestniczył w I wojnie światowej jako oficer. Objął formalne dowództwo nad 5 armią. Brał udział w bitwie pod Verdun. Faktycznym dowódcą do 21 sierpnia 1916 roku był generał Konstantin Schmidt von Knobelsdorf, a następnie generał baron Walther von Lüttwitz. Podporządkowanie Wilhelma obu generałom było zgodne z życzeniem cesarza.[1]
Po wojnie i abdykacji ojca za namową Paula von Hindenburg zrzekł się praw do tronu i wyjechał do Holandii. Zrobił to, aby uniknąć wojny domowej, ku rozczarowaniu grupy zwolenników utrzymania monarchii z harbią Fryderykiem von der Schulenburg na czele.[2] Na wygnaniu skazany był przez królową Wilhelminę na areszt domowy w probostwie na opustoszałej wyspie Wieringen, na północy kraju. W 1923 powrócił do Niemiec i do Berlina, gdzie zaczął wieść bardzo swobodne życie, spędzając czas na koktajlach i szalonych przyjęciach, z dala od żony, przekonany, iż Hohenzollernowie nigdy już nie wrócą na tron. W 1932 był wymieniany jako jeden z kandydatów na prezydenta Republiki Weimarskiej, ale jego ojciec Wilhelm II nie wyraził zgody na kandydowanie. Syna i ojca dzieliła głęboka przepaść, ponieważ syn od wczesnej młodości cieszył się sławą niezmordowanego uwodziciela, co nie podobało się ojcu. Był znany również jako miłośnik sportu (w 1908 ufundował Puchar Kronprinza w piłce nożnej, obecnie Puchar Niemiec).
Wilhelm odmówił wstąpienia do partii nazistowskiej. Po zamordowaniu jego przyjaciela, byłego kanclerza Kurta von Schleichera w czasie nocy długich noży w 1934, całkiem wycofał się z życia politycznego. W latach międzywojennych rezydował głównie w swych prywatnych zamkach Cecilienhof w Poczdamie i w zamku oleśnickim na Dolnym Śląsku. Po śmierci ojca w 1941 został głową domu Hohenzollernów. Po II wojnie światowej został uwięziony przez Francuzów w Lindau, a następnie umieszczony w areszcie domowym w zamku Hohenzollernów. Umarł na atak serca niemal dokładnie dziesięć lat po ojcu, 20 lipca 1951, i został pochowany w zamku Hohenzollernów.
Małżeństwo i potomstwo [edytuj]
6 czerwca 1905 w Berlinie Wilhelm ożenił się z Cecylią Augustą Marią, księżniczką Mecklenburg-Schwerin (1886–1954), córką księcia Fryderyka Franiszka III i wielkiej księżnej Anastazji Michajłownej Romanowej. Para doczekała się sześciorga dzieci:
- Wilhelma (1906–1940), który zrzekł się praw do tronu i zginął we Francji w czasie II wojny światowej, męża Doroty von Salviati;
- Ludwika Ferdynanda (1907–1994), księcia Prus, męża Kiry Kiriłłownej Romanowej,
- Huberta (1909–1950), męża (1) Marii Anny von Humboldt-Dachroeden, (2) Magdaleny Pauliny Reuß zu Köstritz,
- Fryderyka (1911–1966), męża Lady Brigid Guinness,
- Aleksandryny (1915–1980), z zespołem Downa,
- Cecylii (1917–1975), żony Clyda K. Harrisa.
Wilhelm prowadził życie arystokratycznego bon vivanta. Był typowym dandysem - typem przesadnie dbającego o wykwintne maniery i zgodny z ostatnimi wymogami modny strój, arystokratycznym elegantem.[3] Miał upodobanie do koni wyścigowych, szybkich samochodów i pięknych kobiet, co nie zjednywało mu wyłącznie przyjaciół.[4] Zarzucano mu brak zainteresowania sprawami państwowymi na rzecz dbania własne wygody i przyjemności.[5] Książę paradował często w otoczeniu pięknych kobiet. Ostatnią z nich była wówczas berlińska tancerka kabaretowa Gerda Puhlmann.[6]
Genealogia [edytuj]
Przypisy
- ↑ Kronprinz Wilhelm: „Meine Erinnerungen aus Deutschlands Heldenkampf“ Mittler & Sohn, Berlin 1923, Seite 4.
- ↑ Friedrich Wilhelm Prinz von Preußen: Das Haus Hohenzollern 1918–1945, Langen Müller, München/Wien 2003, S. 281 ff; Karl von Einem: Ein Armeeführer erlebt den Weltkrieg. Hase & Koehler, Leipzig, 1938, S. 468f
- ↑ Martha Schad, Hohenzollernowie, Warszawa 2004, s. 64
- ↑ Martha Schad, op. cit., Warszawa 2004, s. 64
- ↑ Martha Schad, op. cit., Warszawa 2004, s. 64
- ↑ Martha Schad, op. cit., Warszawa 2004, s. 65
Bibliografia [edytuj]
- Paul Herre: Kronprinz Wilhelm. Seine Rolle in der deutschen Politik, München 1954.
- Klaus W. Jonas: Der Kronprinz Wilhelm, Frankfurt/Main 1962.
- Kronprinzessin Cecilie: Erinnerungen an den Deutschen Kronprinzen, Biberach 1952.
- Carl Lange: Der Kronprinz und sein wahres Gesicht, Leipzig 1921.
Linki zewnętrzne [edytuj]
| Poprzednik Wilhelm II |
|
głowa Domu Hohenzollernów 1941 – 1951 |
|
Następca Ludwik Ferdynand (II) Hohenzollern |
| Poprzednik – |
 |
Książę oleśnicki 1926 – 1945 |
|
Następca – |
