Wilhelm Stuckart

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilhelm Stuckart
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1902
Wiesbaden
Data i miejsce śmierci 15 listopada 1953
Hanower
Nadburmistrz Szczecina
Przynależność polityczna NSDAP
Okres urzędowania od 1933
do 1933
Poprzednik Joachim Becker
Następca Erich Mix
Minister Spraw Wewnętrznych Rzeszy Niemieckiej
Przynależność polityczna NSDAP
Okres urzędowania od 6 maja 1945
do 26 maja 1945
Poprzednik Paul Giesler
Następca Sojusznicza Rada Kontroli Niemiec

Wilhelm Stuckart (ur. 16 listopada 1902 w Wiesbaden, zm. 15 listopada 1953 w Hanowerze) – zbrodniarz hitlerowski, sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych III Rzeszy, współodpowiedzialny za wprowadzanie w Niemczech rasistowskiego ustawodawstwa.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Strona protokołu z listą uczestników Konferencji w Wannsee z nazwiskiem Stuckarta.

Urodził się w Wiesbaden, studiował prawo na Uniwersytetach we Frankfurcie nad Menem i w Monachium. Należał do Freikorps i był dwukrotnie uwięziony przez Francuzów za działalność opozycyjną. Jako skrajny prawicowiec, Stuckart wstąpił do NSDAP w 1922, zostając w niej radcą prawnym (1926), a następnie sędzią (1930). Jego kariera nabrała rozpędu po zdobyciu władzy przez narodowych socjalistów w styczniu 1933. W czerwcu 1933 został sekretarzem stanu w pruskim Ministerstwie do spraw Kultury, Oświaty i Kościoła, a we wrześniu tego roku także członkiem pruskiej Rady Stanu. Wreszcie w marcu 1935 Stuckart powołany został na stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych Rzeszy. W 1936 wstąpił do SS.

W Ministerstwie kierował departamentem do spraw konstytucyjnych i ustawodawstwa. Stuckart był jednym z inicjatorów i twórców osławionych Ustaw norymberskich (1935), dyskryminujących niemieckich Żydów. Następnie w 1936, wraz z Hansem Globke, wydał komentarze do narodowosocjalistycznego prawa rasowego. Opublikował także liczne prace dotyczące narodowo socjalistycznej teorii prawa. W 1942 Stuckart wziął udział w konferencji w Wannsee (organizowanej przez Reinharda Heydricha), która zapoczątkowała systematyczną eksterminację europejskich Żydów. Gorąco popierał on w trakcie konferencji plany „ostatecznego rozwiązania”, masową sterylizację wszystkich nie-aryjczyków oraz bezwzględny zakaz tzw. małżeństw mieszanych. W sprawach rasowych Stuckart wykazywał nawet większy radykalizm niż Heydrich.

W 1945 został aresztowany przez aliantów i zasiadł na ławie oskarżonych w tzw. procesie ministerstw (jednym z procesów norymberskich przed Amerykańskimi Trybunałami Wojskowymi). Stuckart twierdził, iż nie wiedział o obozach zagłady, co nie wydaje się odpowiadać rzeczywistości. Mimo że uznany za winnego zbrodni przeciw ludzkości, po ogłoszeniu wyroku został zwolniony z więzienia, gdyż Trybunał uznał, iż Stuckart odbył już swoją karę, przebywając w areszcie przed i w toku procesu. Wypuszczony w 1949, w sumie spędził w więzieniu 3 lata i 10 miesięcy.

Wilhelm Stuckart zginął w 1953 w wypadku samochodowym pod Hanowerem. Pojawiły się plotki, że w jego śmierć zamieszane były grupy szukające zemsty na hitlerowskich zbrodniarzach wojennych[potrzebne źródło].