Wilhelm Wirtemberski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Książę Wilhelm von Württemberg
Zamek w Pokoju

Wilhelm Wirtemberski (niem. Wilhelm Nicolaus von Württemberg, ur. 20 czerwca 1828 w Pokoju, na Górnym Śląsku, zm. 6 listopada 1896 w Merano) – książę wirtemberski, austriacki i wirtemberski generał, właściciel Pokoju.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Książę Wilhelm był synem księcia Eugeniusza Wirtemberskiego (1788–1857) i jego drugiej żony, Heleny, księżniczki Hohenlohe-Langenburg (1807–1880), córki księcia Karola Ludwika Hohenlohe-Langenburg (1762–1825) i jego żony Amalii zu Solms-Baruth (1768−1847). Miał sześcioro rodzeństwa. Starszy brat Eugeniusz (1820–1875) był komendantem 1 Westfalskiego Regimentu Husarii Nr 8. Młodsza siostra Agnieszka poślubiła w Pokoju panującego księcia Henryka XIV von Reuss młodszej linii.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Wilhelm Wirtemberski uczęszczał do publicznej szkoły we Wrocławiu. Po studiach w Genewie, Bonn i w innych uczelniach, wstąpił w 1848 jako porucznik do armii austriackiej – pułku piechoty cesarza Franciszka Józefa I nr 1 w Wiedniu. W wojnie austriacko-piemonckiej w marcu 1849 był kilkakrotnie ranny. W uznaniu jego odwagi został awansowany przez feldmarszałka Josepha Radetzky'ego na kapitana w pułku piechoty nr 45. W 1853 został majorem, w latach 1857 i 1859 podpułkownikiem, pułkownikiem i dowódcą pułku piechoty nr 27 Króla Belgów.

W czerwcu 1859 Wilhelm Wirtemberski brał udział w bitwie pod Magentą oraz pod Solferino. Został odznaczony orderem Pour le Mérite. W czasie wojny prusko-austriackiej w 1866 roku był książę Wilhelm już jako generał major przypisany ze swoją brygadą do armii północnej i walczył w bitwie pod Sadową. Po zakończeniu kampanii przeszedł ze swoją brygadą do Triestu. W 1869 roku mianowany został dowódcą 11. Dywizji Piechoty w Pradze. W dniu 24 października 1869 roku awansowany został do stopnia feldmarszałek-porucznik (Feldmarschallleutnant). Książę Wilhelm uczestniczył także w wojnie francusko-pruskiej oraz wojnie rosyjsko-tureckiej.

W 1883 Wilhelm Wirtemberski został dowódcą XI. Korpusu we Lwowie. Natomiast w 1889 dowódcą 3. Armii w Grazu. W 1891 przeszedł na emeryturę.

W 1877 umarł jego bratanek Wilhelm Eugeniusz Wirtemberski nie pozostawiając po sobie męskiego potomka. Wilhelm został właścicielem dóbr w Pokoju. Wilhelm Wirtemberski nie był żonaty i nie posiadał dzieci. Był niewielkiego wzrostu. Konsekwencje obrażeń wojennych i wypadku samochodowego we Włoszech miały niewątpliwy wpływ na jego zdrowie. Zmarł podczas rekreacyjnego wypoczynku w Tyrolu. Po jego śmierci dobra odziedziczył najmłodszy syn Eugeniusza WirtemberskiegoMikołaj.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rościsław Żerelik w: Sönke Lorenz, Dieter Mertens, Volker Press (Hrsg.): Das Haus Württemberg. Ein biographisches Lexikon. Kohlhammer, Stuttgart 1997, ISBN 3-17-013605-4, ss. 370–371
  • Frank Raberg, Biographisches Handbuch der württembergischen Landtagsabgeordneten 1815–1933. Im Auftrag der Kommission für geschichtliche Landeskunde in Baden-Württemberg. Kohlhammer, Stuttgart 2001, ISBN 3-17-016604-2, s. 1051.
  • Franz Ilwof, Wilhelm Nicolaus, Herzog von Württemberg. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 43, Duncker & Humblot, Leipzig 1898, ss. 213–218.
  • Constantin von Wurzbach: Württemberg, Wilhelm Nicolaus Herzog von, In: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, Band 58 (1889), Verlag L. C. Zamarski, Wien 1856–1891, ss. 253–258 (online auf literature.at)