Wilków (powiat złotoryjski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wsi Wilków w woj. dolnośląskim, pow. złotoryjskim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Wilków
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat złotoryjski
Gmina Złotoryja
Liczba ludności ok. 2000
Strefa numeracyjna (+48) 76
Kod pocztowy 59-500 Złotoryja 1
Tablice rejestracyjne DZL
SIMC 0368728
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Wilków
Wilków
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wilków
Wilków
Ziemia 51°05′N 15°56′E/51,083333 15,933333Na mapach: 51°05′N 15°56′E/51,083333 15,933333
Strona internetowa miejscowości

Wilków (niem. Wolfsdorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie złotoryjskim, w gminie Złotoryja, na Pogórzu Kaczawskim w Sudetach, 3 km na południe od Złotoryi.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa legnickiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Powszechnie uważa się, że nazwa wsi wywodzi się od słów: Wolf = wilk oraz Dorf = wieś. Istnieje jednak inna interpretacja nazwy wsi, „Wherwolf” = Wehrbauern. Zgodnie z tą interpretacją, Wilków pełnił rolę osady obronnej przez fakt, że pan ziemi wyposażał niektórych jej mieszkańców w akcesoria obronne dla odparcia wroga zewnętrznego. Wilków krótko należał do panów z Czerwonego Kościoła.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze historyczne wzmianki o Wilkowie pochodzą z lat 1418, 1422, 1428. Wymieniano nazwę Wolfsdorf lub Wolffsdorff. Powstanie wsi należy jednak przypisać na wiek XIII, na okres pierwszej fali kolonizacyjnej. W roku 1630 potwierdzone jest istnienie w Wilkowie komory celnej. Okres wojny trzydziestoletniej był dla tej miejscowości niezwykle trudny. Większa część Wilkowa została wtedy spalona i długo była niezamieszkana. W roku 1646 legnicki ks. Jerzy Rudolf przekazał Wilków katedrze św. Jana w Legnicy.

Około roku 1800 w Wilkowie było 135 domów, prawie 800 mieszkańców, zamek, folwark, szkoła ewangelicka. Kościoła w Wilkowie nie było i wierni należeli do parafii w Złotoryi. Funkcjonowały 3 młyny, karczma, 5 kuźni, tartak, piec wapienny, kamieniołom.

W roku 1939 liczba ludności wynosiła ok. 830. W związku z rozwojem przemysłu wydobywczego, w roku 1938 rozpoczęto budowę osiedla, które w 1945 roku liczyło 4000 mieszkańców, choć planowano na 9000. W roku 1940 wybudowano tu szkołę z 18. pomieszczeniami. Ze Złotoryją Wilków miał połączenie autobusowe, funkcjonowała również poczta. Dużym udogodnieniem dla mieszkańców było założenie w roku 1912 linii elektrycznej. W 1951 roku uruchomiono linię kolejową pomiędzy Wilkowem a Jerzmanicami-Zdrój, stacja została w 1999 roku zamknięta a w 2004 roku zlikwidowana.

Własnego kościoła Wilków doczekał się dopiero w roku 1959, kiedy przebudowano stodołę, czyniąc z niej kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP. Kościół w krótkim czasie zasłynął z comiesięcznych nabożeństw fatimskich, na które ściągają pielgrzymi z odległych miejscowości. Obecnie w Wilkowie mieszka ok. 1300 mieszkańców w części osiedla i ok. 800 w części wsi.

Przez wiele lat Wilków był siedzibą Gromadzkiej Rady Narodowej. Mieszkańcy utrzymują się z produkcji rolnej oraz usług i przemysłu, szczególnie w obrębie byłej kopalni „Lena”. Teren po byłej kopalni „Lena” jest doskonale położony, w pełni uzbrojony, dostępny do prowadzenia produkcji przemysłowej. Są tam jeszcze wolne do zainwestowania obszary.

Oświata i sport[edytuj | edytuj kod]

  • Szkoła Podstawowa im. Stanisława Staszica
  • Gimnazjum
  • Dom Dziecka im. Jana Wyżykowskiego
  • Wilkowianka, klub sportowy.
  • Orlik 2012 w Wilkowie
  • Biblioteka Publiczna Gminy Złotoryja Filia w Wilkowie Osiedlu
  • Świetlica – ul. Kochanowskiego 1

Ważniejsze przedsiębiorstwa[edytuj | edytuj kod]

  • Przedsiębiorstwo Górniczo-Produkcyjne BAZALT Spółka akcyjna [1]
  • Mine Master Sp. z o.o.
  • Zakłady Mechaniczne Lena, spółka z o.o.
  • KONSTAL Wilków, zakład mechaniczno-konstrukcyjny

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 7 Pogórze Kaczawskie, red. Marek Staffa, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 2002, ISBN 83-85773-47-9.
  • Góry i Pogórze Kaczawskie. Skala 1:40.000. Jelenia Góra: Wydawnictwo Turystyczne Plan, 2004. wyd. II. ISBN 83-88049-02-x.