Wilk andyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilk andyjski
Pierwsze doniesienia 1927 r.
Oficjalny status Kryptyda
Miejsce rzekomego występowania Andy
Proponowana nazwa łacińska Dasycyon hagenbecki (Krumbiegel 1947)

Wilk andyjski, wilk Hagenbecka (proponowana nazwa Dasycyon hagenbecki) - legendarny dziki pies podobny do wilka stojący na granicy kryptozoologii i zoologii, występujący ponoć w wysokich partiach Andów w Ameryce Południowej.

Historia odkrycia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym domniemanym dowodem sugerującym istnienie nieznanego gatunku dzikiego psa była tajemnicza skóra zwierzęcia, zakupiona w 1927 przez Lorenza Hagenbecka w Buenos Aires. Skóra nie była podobna do żadnego z poznanych psowatych, posiadała długą, ciemną sierść, małe uszy i pokaźny ogon. W 1937 zoolog Ingo Krumbiegel odnalazł czaszkę niezidentyfikowanego ssaka. Po skontaktowaniu się z Hagenbeckiem naukowcy doszli do wniosku, że skóra i czaszka należą do jednego zwierzęcia - wilka andyjskiego. Badanie czaszki o bardzo słabym uzębieniu, która miała 31 cm. obwodu wykazało że zwierzę nie zostało dotychczas poznane przez naukę. W 1954 wysunięto hipotezę, że skóra tajemniczego wilka jest po prostu skórą owczarka. Zagadka czaszki nie została do dziś rozwiązana.

Teorie[edytuj | edytuj kod]

Jedna hipoteza mówi że czaszka należała do nieznanego endemicznego gatunku spokrewnionego z lisem falklandzkim (lub nawet jego lądowym przodkiem) i lisami z rodzaju Pseudalopex. Zoolodzy i kryptozoolodzy mówią też że psowaty ten może być jakąś wyizolowaną podczas przemian lodowcowych pierwotną populacją wilka grzywiastego, która w Andach stworzyła całkiem odmienny gatunek. Jeszcze inni naukowcy opowiadają się za tym że zwierzę także jest przeżytkiem plejstoceńskim, żyjącym reliktem, ale należy do monotypowego rodzaju i nie ma obecnie bliskich krewnych. (Pietrzak, 2007)

Występowanie i środowisko[edytuj | edytuj kod]

Być może jakiś niewielki teren Andów, prawdopodobnie zachodnia Argentyna bądź Chile. Może zamieszkiwać jakąś niedostępną kotlinę górską.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Na tropie nieznanych zwierząt". B. Heuvelmans. Wiedza powszechna. Warszawa 1965.
  • "Śladami Noego". H. Wendt. Wiedza powszechna. Warszawa 1969.