Willem Drost
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Willem Drost (ur. ok. 1630 w Amsterdamie, zm. po 1680 w Wenecji) – holenderski malarz okresu baroku.
W późnych latach 40. XVII w. był uczniem Rembrandta. Ok. 1650 wyjechał do Rzymu, gdzie zetknął się z caravaggionistami: Johannem Karlem Lothem i Janem van der Meerem. Ok. 1657 osiadł w Wenecji. W późniejszym okresie twórczości powrócił do stylu Rembrandta.
Malował sceny biblijne, mitologiczne, rodzajowe oraz portrety. Przypisuje mu się wiele dzieł uważanych tradycyjnie za obrazy Rembrandta.
Wybrane dzieła [edytuj]
- Autoportret (1655-63) – Florencja, Uffizi,
- Autoportret (ok. 1645) – Kolonia, Wallraf-Richartz-Museum,
- Batszeba (1654) – Paryż, Luwr,
- Popiersie mężczyzny w kapeluszu z szerokim rondem (ok. 1654) – Dublin, Narodowa Galeria Irlandii,
- Portret kobiety – Haga, Museum Bredius,
- Portret młodej kobiety (1653-55) – Londyn, National Gallery,
- Portret młodej kobiety – Drezno, Gemaeldegalerie,
- Rut i Noemi (1650-52) – Oksford, Ashmolean Museum,
- Starzec z księgą (po 1654) – Warszawa, Muzeum Narodowe,
- Św. Mateusz z aniołem (1660-650 – Raleigh, North Carolina Museum of Art,
- Sybilla (1654-56) – Nowy Jork, Metropolitan Museum of Art,
- Wizja Daniela (1650) – Berlin, Gemaeldegalerie.
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Robert Genaille, Maciej Monkiewicz, Antoni Ziemba: Encyklopedia malarstwa flamandzkiego i holenderskiego, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe; Wydaw. Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-221-0686-6.
Kontrola autorytatywna (osoba):
