William Arthur White

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
William Arthur White

Sir William Arthur White (ur. 13 lutego 1824 w Puławach, zm. 28 grudnia 1891 w Berlinie) – brytyjski mąż stanu, dyplomata angielski, urodzony na terenach byłej I Rzeczypospolitej, konsul generalny w Warszawie, w Gdańsku i w Belgradzie, ambasador Wielkiej Brytanii w Konstantynopolu, znawca zagadnień Europy Wschodniej, przyjaciel narodu polskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Stosunki rodzinne[edytuj | edytuj kod]

William Arthur White był synem Arthura White'a, pracownika brytyjskiej służby konsularnej, i Elizy Lili Gardiner, córki Williama Neville'a Gardinera (1748–1806), generała i dyplomaty brytyjskiego, który w latach 1792–1795 był posłem angielskim na dworze króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Matka Williama Arthura w posagu otrzymała majątek ziemski w okolicy Puław. W 1824 w tym mieście przyszedł na świat mały William Arthur, który imię William otrzymał po jednym dziadku, a imię Arthur po drugim (Arthur White, ojciec Williama Arthura, był synem Arthura White'a, dyplomaty i posiadacza ziemskiego na wyspie Man, i Ludwiki z Harriotów). Jego matką chrzestną była ciotka Maria Anna White (1800–1874), która później wyszła za mąż za pastora ewangelickiego Jana Jakuba Benniego (1800–1863). Młodszymi kuzynami Williama Arthura byli Herman Benni (1834–1900), Artur Wilhelm Benni (1839–1867) i Karol Benni (1843–1916), urodzeni w Tomaszowie Mazowieckim i wychowani wg wzorów angielskich. William Arthur White kilkakrotnie gościł w tym mieście, odwiedzając ciotkę i kuzynów.

W 1867 William Arthur White poślubił Katarzynę Rendzior, córkę Ludwika Rendziora, gdańskiego kupca[1][2]. Miał z nią trzy córki. Najstarsza córka Lila Lucy Katherine Mary White (1867–1941) poślubiła w 1903 Carla Emanuela de Geijer, z którym miała dwóch synów (Williama i Eryka), a następnie została (od 1903) baronessą Abinger, poślubiwszy w 1899 Shelleya Leopolda Lawrence'a Scarletta (1872–1917), piątego barona Abinger.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Mieszkając od dzieciństwa w Polsce (z przerwami aż do 1864), William Arthur White opanował doskonale język polski i nawiązał liczne przyjaźnie z polskimi rówieśnikami. Typowo angielskie wykształcenie zdobywał w King William's College na wyspie Man (na wyspie tej mieszkał jego dziadek Arthur White) i w Trinity College na Uniwersytecie Cambridge[3]. W latach 1843–1857 żył w Polsce jako właściciel ziemski[4], a w 1857 wstąpił do brytyjskiej służby konsularno-dyplomatycznej[4].

Służba konsularno-dyplomatyczna[edytuj | edytuj kod]

  • 1857–1864 – służba konsularno-dyplomatyczna w Warszawie (od urzędnika do konsula generalnego)
  • 1864–1875 – konsul w Gdańsku[5]
  • 1875–1879 – konsul generalny w Serbii[5]
  • 1879–1886 – przedstawiciel dyplomatyczny (ang. agent, envoy extraordinary) Wielkiej Brytanii w Bukareszcie[5]
  • 1886–1891 – ambasador brytyjski w stolicy Turcji Konstantynopolu[5]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. White, Lady Katherine. W: Petra Wilhelmy: Der Berliner Salon im 19. Jahrhundert (1780-1914). Walter de Gruyter, 1989, s. 885. ISBN 3110118912. (niem.)
  2. Nazwisko zapisywano również jako Kędzior, Kendzior lub Renzior.
  3. Edwards Henry Sutherland: Sir William White, for Six Years Ambassador at Constantinople: His Life and Correspondence. BiblioBazaar, LLC, 2009, s. 3. ISBN 1113526483. [dostęp 2010-08-05]. (ang.)
  4. 4,0 4,1 Edwards Henry Sutherland: Sir William White, for Six Years Ambassador at Constantinople: His Life and Correspondence. BiblioBazaar, LLC, 2009, s. 5–6. ISBN 1113526483. [dostęp 2010-08-05]. (ang.)
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Classic Encyclopedia: Sir William Arthur White (ang.). www.1911encyclopedia.org. [dostęp 2010-08-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • The Dictionary of National Bibliography founded in 1882 by G. Smith, edited by Sir L. Stephen and Sir S. Lee. T. 21. London: 1921, s. 84–85. (ang.)
  • Krzysztof Tomasz Witczak. Teodora Tripplina „Wycieczki w Rawskie do Tomaszowa Mazowieckiego”. „Rocznik Łódzki”. 56 zwł. 65, s. 51–70, 2009. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]