William Evans

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
William Evans
Evans W.png
Państwo  Walia
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1790
Pembroke
Data i miejsce śmierci 3 sierpnia 1872
Ostenda
a b c d e f g h
8
Chessboard480.svg
a8 black rook
c8 black bishop
d8 black queen
e8 black king
g8 black knight
h8 black rook
a7 black pawn
b7 black pawn
c7 black pawn
d7 black pawn
f7 black pawn
g7 black pawn
h7 black pawn
c6 black knight
c5 black bishop
e5 black pawn
b4 white pawn
c4 white bishop
e4 white pawn
f3 white knight
a2 white pawn
c2 white pawn
d2 white pawn
f2 white pawn
g2 white pawn
h2 white pawn
a1 white rook
b1 white knight
c1 white bishop
d1 white queen
e1 white king
h1 white rook
8
7 7
6 6
5 5
4 4
3 3
2 2
1 1
a b c d e f g h
Gambit Evansa w partii włoskiej

William Davies Evans (ur. 27 stycznia 1790 w Pembroke, zm. 3 sierpnia 1872 w Ostendzie) – walijski szachista.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Evans był marynarzem, w wieku czternastu lat zaciągnął się na swój pierwszy statek. Po kilkunastu latach służby, w 1819 roku, został kapitanem statku pocztowego. Szachy poznał dopiero w wieku 28 lat. Wolne chwile podczas regularnych rejsów pomiędzy walijskim a irlandzkim wybrzeżem poświęcał na analizy szachowe. Owocem tych analiz był, między innymi, wariant partii włoskiej, znany dzisiaj jako gambit Evansa[1]. W 1826 roku kapitan Evans zastosował swoje otwarcie w wygranej partii przeciwko Alexandrowi McDonnellowi, uważanemu wówczas za najsilniejszego brytyjskiego szachistę. Gambit okazał się na tyle skuteczny i odkrywczy, że McDonnell sam zaczął go chętnie używać, a po nim inni wybitni mistrzowie XIX wieku.

Evans podał również analizę gry końcowej, w której obie strony mają po królu i trzy piony na pozycjach wyjściowych. Wykazał, że ta pozycja nie jest remisowa, jak sądzono dotychczas, lecz wygrana przez stronę, która wykona pierwszy ruch.

W styczniu 1840 roku pogarszający się stan zdrowia zmusił Evansa do przejścia na emeryturę, jednak jeszcze przez dwa lata służył na Morzu Śródziemnym. Był wynalazcą trójkolorowych świateł sygnalizacyjnych, które zapobiegały kolizjom statków podczas nocnych rejsów. Za swój wynalazek został wynagrodzony pokaźną kwotą przez rząd brytyjski, a także złotym zegarkiem i premią pieniężną od cara Rosji. Mimo to schyłek życia spędził w chorobie i ubóstwie. Zmarł w Belgii, nie mając środków na powrót do Walii.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]