William McArthur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
William McArthur
{{{nazwa}}}
Data i miejsce urodzenia 26 lipca 1951
Laurinburg (Karolina Północna)
Narodowość amerykańska
Status w stanie spoczynku
Funkcja specjalista misji,
dowódca ekspedycji,
inżynier pokładowy
Czas spędzony w kosmosie 224 dni 22 godziny 18 minut
i 18 sekund
Misje STS-58, STS-74, STS-92, Sojuz TMA-7, Ekspedycja 12
Emblematy załóg STS-58 STS-74 STS-92 Sojuz TMA-7 Ekspedycja 12
Stopień US Army O6 shoulderboard rotated.svg pułkownik United States Army
Odznaczenia
Master Army Aviator Wings
Distinguished Service Medal  (Stany Zjednoczone) Defence Superior Service Medal (USA)
Bronze oakleaf-3d.svg
Medal Departamentu Obrony za Chwalebną Służbę - dwukrotnie (USA)
Bronze oakleaf-3d.svg
Medal za Chwalebną Służbę - dwukrotnie (Stany Zjednoczone)
Medal Pochwalny Sił Lądowych  (Stany Zjednoczone) National Defense Service Medal (dwukrotnie) Army Service Ribbon NASA Distinguished Service Medal NASA Outstanding Leadership Medal NASA Exceptional Service Medal (dwukrotnie) NASA Space Flight Medal (czterokrotnie) Medal „Za zasługi w podboju kosmosu” (Rosja)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Misja STS-92 – Leroy Chiao (z lewej)
i William McArthur na pokładzie ISS

William Surles McArthur, Jr. (ur. 26 lipca 1951 w Laurinburgu w stanie Karolina Północna) – amerykański astronauta, pilot wojskowy, inżynier, pułkownik United States Army.

Wykształcenie i służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

  • 1969 – ukończył szkołę średnią w Red Springs (Red Springs High School) w Karolinie Południowej.
  • 1973 – absolwent Akademii Wojskowej w West Point.
  • 1973–1975 – służył w 82. dywizji powietrznodesantowej (82nd Airborne Division) w bazie lotniczej Fort Bragg w Karolinie Północnej.
  • 1976 – ukończył szkołę lotniczą armii amerykańskiej (US Army Aviation School).
  • 1976–1978 – służył w 2. dywizji piechoty (2nd Infantry Division) stacjonującej w Korei Południowej.
  • 1978 – otrzymał przydział do 24. bojowego batalionu lotniczego (24th Combat Aviation Battalion) w Savannah w Georgii. Pełnił tam m.in. funkcje dowódcy kompanii i oficera operacyjnego.
  • 1983 – ukończył Georgia Institute of Technology, otrzymując magisterium w dziedzinie inżynierii lotniczej.
  • 1983–1986 – był adiunktem na Wydziale Mechaniki (Department of Mechanics) Akademii Wojskowej w West Point.
  • Czerwiec 1987 – ukończył kurs w Szkole Pilotów Doświadczalnych (US Naval Test Pilot School) w bazie lotniczej Patuxent River w stanie Maryland.
  • Ukończył ponadto kurs spadochronowy (Army Parachutist Course) oraz Kolegium Dowodzenia i Sztabu Generalnego (United States Army Command and General Staff College).
  • 1987 – jako inżynier został skierowany do Centrum Lotów Kosmicznch im. L. Johnsona (JSC).
  • 2001 – zakończył czynną służbę wojskową, przechodząc w stan spoczynku w stopniu pułkownika.

Jako pilot wylatał ponad 9000 godzin na 41. typach statków powietrznych i kosmicznych.

Praca w NASA i kariera astronauty[edytuj | edytuj kod]

  • 1987 – po raz pierwszy próbował zostać astronautą. Był jednym ze 117. finalistów podczas naboru do 12. grupy astronautów NASA (NASA-12). Nie został jednak przyjęty.
  • 17 stycznia 1990 – zakwalifikował się do 13. grupy astronautów NASA (NASA-13) jako kandydat na specjalistę misji.
  • Podczas pracy w NASA pełnił różne funkcje: był szefem wydziału zabezpieczenia lotów (Flight Support Branch), kierował przygotowaniami przedstartowymi promów kosmicznych oraz pełnił funkcję koordynatora NASA (Director of Operations) w rosyjskim Centrum Wyszkolenia Kosmonautów im. J. Gagarina w Gwiezdnym Miasteczku.
  • W ramach trzech misji przebywał w kosmosie na pokładzie wahadłowców przez ponad 35 dni. Spędził ponad 13 godzin w otwartej przestrzeni kosmicznej podczas dwóch wyjść w czasie lotu STS-92.
  • Był dowódcą 12. stałej załogi Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS), na pokład której udał się na statku Sojuz TMA-7 razem z Walerijem Tokariewem i amerykańskim „turystą kosmicznym” Gregorym Olsenem w październiku 2005.
  • 2007 – 12 marca przestał być czynnym astronautą. Pozostał w NASA, pełniąc m.in. funkcję dyrektora ds. bezpieczeństwa i zaopatrzenia misji kosmicznych. Ma status astronauty-menedżera.

Program Space Shuttle oraz ISS[edytuj | edytuj kod]

W dniach 18 października – 1 listopada 1993 uczestniczył w wyprawie STS-58 jako specjalista misji (MS-2). Razem z nim w kosmos polecieli: John E. Blaha (dowódca), Richard A. Searfoss (pilot), Margaret R. Seddon (specjalista misji – MS-1), David A. Wolf (MS-3), Shannon W. Lucid (MS-4) oraz Martin J. Fettman (specjalista ładunku – PS-1). Podczas misji astronauci przeprowadzali eksperymenty medyczne, mające rozszerzyć wiedzę o fizjologii ludzi i zwierząt zarówno na Ziemi jak i w kosmosie. Ponadto wykonano szesnaście testów technicznych i utrzymywano łączność z radioamatorami na całym świecie. Po wykonaniu 225. okrążeń Ziemi wahadłowiec Columbia wylądował w bazie lotniczej Edwards w Kalifornii.

W dniach 12–20 listopada 1995 brał udział w misji STS-74 w charakterze specjalisty (MS-3). Dowódcą wyprawy był Kenneth D. Cameron a pilotem James D. Halsell. Pozostałymi specjalistami misji byli: Kanadyjczyk Chris A. Hadfield (MS-1) oraz Jerry L. Ross (MS-2). Był to drugi lot, podczas którego amerykański wahadłowiec połączył się z kompleksem orbitalnym Mir. Załoga dostarczyła na pokład Mira ponad 1,5 tony ładunku, w tym zapasy żywności, tlenu i narzędzia naprawcze. Dostarczono również moduł cumowniczy DM (Docking Module). Ponadto wykonano eksperymenty z wykorzystaniem połączonych ze sobą stacji Mir i wahadłowca Atlantis. Po wykonaniu 129. okrążeń Ziemi prom wylądował na Przylądku Canaveral.

W dniach 11–24 października 2000 był specjalistą misji (MS-2) podczas wyprawy STS-92, którą dowodził Brian Duffy. Udział w niej wzięli również: pilot – Pamela A. Melroy, specjaliści misji – Leroy Chiao (MS-1), Peter J. K. Wisoff (MS-3), astronauta japoński Kōichi Wakata (MS-4) oraz Michael E. Lopez-Alegria. Do połączenia ze stacją ISS doszło 14 października. Dzień później, 15 października, McArthur oraz Chiao wyszli na zewnątrz stacji i przez ponad sześć godzin łączyli kablami energetycznymi i telemetrycznymi moduł Unity z kratownicą oznaczaną jako Z1, stanowiącą podstawę dla zestawu paneli słonecznych. 16 października Wisoff i Lopez-Alegria zainstalowali na Unity łącznik PMA-3 (Pressurized Mating Adapter 3). 17 października McArthur oraz Chiao po raz drugi wyszli w otwarty kosmos. Przez ponad sześć i pół godziny ponownie pracowali przy kratownicy Z1, instalując na jej powierzchni kontener ze sprzętem dla astronautów pracujących na zewnątrz stacji oraz konwertery przetwarzające do systemu stacji prąd uzyskiwany z paneli baterii słonecznych. 20 października Discovery odłączył się od Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. 24 października, z dwudniowym opóźnieniem spowodowanym złą pogodą, po wykonaniu 202 okrążeń Ziemi wylądował w bazie Edwards.

  • W marcu 2001 został wyznaczony do składu Ekspedycji 8 jako inżynier pokładowy. Razem z nim udział w misji mieli wziąć Michael Foale i Walerij Tokariew. Jednakże po katastrofie Columbii stałe załogi ISS zostały ograniczone do dwóch osób, wskutek czego przeformowano składy załóg przygotowujących się do kolejnych lotów.
  • W lutym 2003 został nominowany dowódcą załogi rezerwowej ISS-8 oraz podstawowej ISS-9. W obu wypadkach jego partnerem był Walerij Tokariew. Lot ISS-9 miał odbyć się wiosną 2004, jednak w styczniu owego roku rosyjscy lekarze zgłosili zastrzeżenia odnośnie stanu zdrowia McArthura i wycofali go ze składu załogi. Zastąpił go Leroy Ciao, który podjął treningi z Tokariewem.
  • Sojuz TMA-7 (ISS-12)

28 stycznia 2005 po raz kolejny zmieniono składy załóg i McArthur wraz z Tokariewem zostali wyznaczeni do załogi rezerwowej ISS-10, a także podstawowej ISS-12. Od maja 2005 dołączył do nich Gregory Olsen, który miał zostać trzecim „turystą kosmicznym” i po krótkim locie powrócić na Ziemię razem z członkami Ekspedycji 11. 14 września oficjalnie zatwierdzono skład załogi, która 1 października poleciała w kosmos na pokładzie statku kosmicznego Sojuz TMA-7. Start nastąpił godzinie 3:55 (GMT) z kosmodromu Bajkonur. 8 kwietnia 2006, po 189. dniach pobytu na orbicie McArthur powrócił na Ziemię.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Wykaz lotów[edytuj | edytuj kod]

Loty kosmiczne, w których uczestniczył William S. McArthur
Nr Data startu Data lądowania Statek kosmiczny Funkcja Czas trwania
1
18 października 1993
1 listopada 1993
STS-58
Columbia F-15
Specjalista misji (MS-2)
14 dni 12 minut i 32 sekundy
2
12 listopada 1995
20 listopada 1995
STS-74
Atlantis F-15
Specjalista misji (MS-3)
8 dni 4 godziny 30 minut i 44 sekundy
3
11 października 2000
24 października 2000
STS-92
Discovery F-28
Specjalista misji (MS-2)
12 dni 21 godzin 42 minuty i 41 sekund
4
1 października 2005
8 kwietnia 2006
Sojuz TMA-7
Dowódca Ekspedycji 12
Inżynier pokładowy Sojuza TMA-7
189 dni 19 godzin 52 minuty i 21 sekund
Łączny czas spędzony w kosmosie – 224 dni 22 godziny 18 minut i 18 sekund

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]