Willy Falck Hansen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Willy Falck Hansen
Willy Falck Hansen.JPG
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1906
Dania Helsingør, Dania
Data i miejsce śmierci 18 marca 1978
Rumunia Braşov, Rumunia
Dyscypliny kolarstwo torowe
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Dania
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Amsterdam 1928 kolarstwo
(1 km)
Srebro
Paryż 1924 kolarstwo
(Tandemy)
Brąz
Amsterdam 1928 kolarstwo
(Sprint)
Mistrzostwa świata
Złoto
Budapeszt 1928 Sprint (A)
Złoto
Kopenhaga 1931 Sprint
Srebro
Kolonia 1927 Sprint (A)

Willy Falck Hansen (ur. 4 kwietnia 1906 w Helsingør - zm. 18 marca 1978 w Braşovie, Rumunia) – duński kolarz torowy, trzykrotny medalista olimpijski oraz trzykrotny medalista mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy sukces w karierze Willy Falck Hansen osiągnął w 1923 roku, kiedy zdobył złoty medal w wyścigu na 1 km podczas mistrzostw krajów nordyckich. Rok później wystartował na igrzyskach olimpijskich w Paryżu, gdzie wspólnie z Edmundem Hansenem wywalczył srebrny medal w wyścigu tandemów. Na tych samych igrzyskach był szósty w drużynowym wyścigu na dochodzenie, a rywalizacji w sprincie i wyścigu na 50 km nie ukończył. W 1926 roku zwyciężał na mistrzostwach nordyckich na dystansach 1 i 10 km, a rok później zdobył srebrny medal w sprincie amatorów na mistrzostwach świata w Kolonii, ulegając jedynie Niemcowi Mathiasowi Engelowi. Igrzysk olimpijskie w Amsterdamie w 1928 roku przyniosły mu kolejne dwa medale: złoty w wyścigu na 1 km oraz brązowy w sprincie - wyprzedzili go tylko Francuz Roger Beaufrand oraz Holender Antoine Mazairac. W tym samym roku Duńczyk zwyciężył w sprincie na mistrzostwach świata w Budapeszcie. W 1929 roku przeszedł na zawodowstwo, a podczas rozgrywanych w 1931 roku mistrzostw świata w Kopenhadze zdobył swój jedyny medal w tej kategorii, zwyciężając w sprincie. Hansen startował w zawodach do 1949 roku, ale nie zdobył już medalu na międzynarodowej imprezie. Do tego czasu zdobył jednak 29 złotych medali torowych mistrzostw kraju oraz łącznie siedem medali mistrzostw krajów nordyckich, w tym cztery złote. W 1950 roku zakończył karierę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]