Wincenty Kadłubek
| Wincenty Kadłubek | ||
| biskup krakowski | ||
|
|
||
| Kraj działania | ||
| Data i miejsce urodzenia | 1150/1160 Karwów |
|
| Data i miejsce śmierci | 8 marca 1223 Jędrzejów |
|
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Nominacja biskupia | 1208 | |
| Sakra biskupia | brak danych | |
| Błogosławiony | |
| Wincenty Kadłubek | |
| Kościół/ wyznanie |
rzymskokatolicki |
| Data beatyfikacji | 18 lutego 1764 przez Klemensa XIII |
| Wspomnienie | 9 października |
| Patron | diecezji sandomierskiej, Sandomierza |
Mistrz Wincenty, zwany Kadłubkiem (ur. po 1150 lub ok. 1160 według tradycji we wsi Karwów koło Opatowa[1], zm. 8 marca 1223 w Jędrzejowie) – biskup krakowski (w l. 1208-1218), związany z kancelarią księcia Kazimierza Sprawiedliwego. Autor Kroniki polskiej, drugiego tego typu utworu w dziejach polskiej historiografii. Od 1764 błogosławiony Kościoła rzymskokatolickiego, patron diecezji sandomierskiej.
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Tradycja przekazana przez Jana Długosza przypisuje mu szlacheckie pochodzenie, miał wywodzić się z rodu Różyców (pieczętujących się herbem Poraj), a jego ojcem miał być komes Stefan. Inna tradycja, wynikająca przede wszystkim z pospolicie brzmiącego przezwiska, przypisuje mu chłopski rodowód. Współcześni historycy odrzucają oba przekazy, aczkolwiek istnieje zgodność co do tego, że Kadłubek wywodził się z rycerstwa (z rodu Łabędziów lub Lisów).
Pierwsze nauki pobierał w katedralnej szkole krakowskiej pod kierunkiem Amileusza. Wspierał kolegiatę w Kielcach i katedrę w Krakowie. Szczególnie troszczył się o klasztory cysterskie w Jędrzejowie, Sulejowie i Koprzywnicy i bożogrobców w Miechowie, zwiększając ich uposażenie.
W latach 1167-1185 studiował nauki wyzwolone i prawo w Paryżu lub Bolonii. Nie ma pewności, czy ukończył swoją naukę tytułem magistra, czy też określenie Mistrz (łacińskie magister), towarzyszące jego imieniu jest związane z przypisywaną mu funkcją opiekuna szkoły katedralnej na Wawelu.
W 1215 roku był jednym z ojców soborowych na IV Soborze Laterańskim[2].
Był jednym z dwóch (obok Henryka Kietlicza) przywódców obozu reformatorskiego w polskim Kościele dążącego m.in. do wprowadzenia celibatu i uniezależnienia się Kościoła od władzy świeckiej. Wobec upadku politycznego tego obozu w 1217 zrezygnował z biskupstwa krakowskiego i rozpoczął życie zakonne. Podziwiał rygoryzm cysterskiej ascezy. Wybrał więc cieszące się wielką sławą opactwo w Jędrzejowie. Drogę z Krakowa do Jędrzejowa przeszedł pieszo. Mnisi jędrzejowscy mieli powitać go około kilometr od klasztoru, o czym przypomina usypany później na tym miejscu Kopiec spotkania.
Na polecenie księcia Kazimierza II Sprawiedliwego spisał po łacinie liczące cztery księgi dzieło pt. Kronika polska, które stanowi główne, aczkolwiek niezbyt wiarygodne źródło historii dziejów Polski tamtego okresu. W kronice tej podkreśla głównie moralny wymiar opisywanych wydarzeń.
W murach opactwa jędrzejowskiego spędził ostatnie pięć lat życia i tam też został pochowany. Po śmierci został otoczony czcią cystersów. W 1764 roku Papież Klemens XIII zaakceptował kult[3][4] Wincentego Kadłubka - wówczas to jego doczesne szczątki zostały przeniesione do Katedry Królewskiej na Wawelu, gdzie do dziś spoczywają w kaplicy bpa Piotra Tomickiego. Wprowadził w Polsce zwyczaj palenia wiecznego światła przed Najświętszym Sakramentem.
Wspomnienie liturgiczne w Kosciele katolickim obchodzone jest w dzienną rocznicę śmierci (9 października)[4].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Funkcjonuje również pogląd, że urodził się we wsi Kargów koło Stopnicy.
- ↑ Katedra Wawelska
- ↑ 3,0 3,1 Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007, s. 606. ISBN 978-83-7318-736-8.
- ↑ 4,0 4,1 4,2 Błogosławiony Wincenty Kadłubek, biskup. 01.10.2011. [dostęp 2012-10-28].
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Bibliografia w LitDok Europa Środkowo-Wschodnia / Herder-Institut (Marburg)
- link z Archiopactwa w Jędrzejowie, miejscu kultu i spoczynku bł. Wincentego Kadłubka
|
||||||||
- Błogosławieni katoliccy
- Biskupi krakowscy
- Kanonicy sandomierscy
- Polscy biskupi cysterscy
- Polscy kronikarze
- Polscy myśliciele polityczni
- Polscy pisarze nowołacińscy
- Polscy pisarze średniowiecza
- Średniowieczni kronikarze
- Pochowani w bazylice archikatedralnej św. Stanisława i św. Wacława w Krakowie
- Urodzeni w XII wieku
- Zmarli w 1223