Wincenty Kraśko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wincenty Kraśko
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1916
Kotowicze
Data i miejsce śmierci 10 sierpnia 1976
Koszalin
Wiceprezes Rady Ministrów
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 13 lutego 1971
do 28 marca 1972
Poseł VII kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 21 marca 1976
do 10 sierpnia 1976
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy
Grób Wincentego Kraśki na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, 23 lipca 2008

Wincenty Kraśko (ur. 1 czerwca 1916 w Kotowiczach na Wileńszczyźnie, zm. 10 sierpnia 1976 w Koszalinie[a]) – działacz komunistyczny, prawnik, dziennikarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Piotra[1], robotnika rolnego. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Wileńskim (1938). W Wilejce od 1 sierpnia 1940 do 22 czerwca 1941 członek Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom i Związku Zawodowego Pracowników Sądowych[1]. Od 1 sierpnia 1945 do 1 stycznia 1951 działał jako członek zarządu w Zrzeszeniu Prawników Demokratów w Gdyni[1]. Od 1 stycznia 1946 do 1950 członek zarządu Związku Zawodowego Dziennikarzy RP[1]. Od sierpnia 1948 członek Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej w Gdyni, a od 1 lutego 1950 członek zarządu wojewódzkiego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Bułgarskiej w Gdańsku[1]

Od połowy czerwca 1948 kandydat na członka Polskiej Partii Robotniczej[1], następnie od połowy grudnia 1948 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[1], zajmował wiele funkcji w kierownictwie lokalnym i centralnym partii: członek egzekutywy KW PZPR w Kielcach (1951-1954), następnie sekretarz ds. propagandy (od października 1954 do 1 listopada 1956). W tym okresie zaliczany do "puławian" podczas walki o władzę w kierownictwie PZPR[2]. I sekretarz (od 3 listopada 1956 do 20 lutego 1960) Komitetu Wojewódzkiego w Poznaniu, członek Komitetu Centralnego (od 1959 do śmierci), kierownik Wydziału Kultury KC (od 5 stycznia 1960 do 13 lutego 1971), sekretarz KC (od 15 lutego 1974 do śmierci)[1]. Członek Egzekutywy KW PZPR w Poznaniu, współpracownik KM i KW PZPR w Gdańsku jako prelegent, wykładowca i konsultant Wojewódzkiego Ośrodka Szkolenia Partyjnego[1]. Ukończył trzyletnie Studium Zaoczne Szkoły Partyjnej przy KC PZPR[1].

Wiceprzewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Obrońców Pokoju, od lipca 1972 do sierpnia 1976 prezes Rady Naczelnej Towarzystwa Łączności z Polonią Zagraniczną "Polonia", od 1974 członek Światowej Rady Pokoju, od 1974 członek Rady Naczelnej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (ZBoWiD)[1].

W latach 1945–1954 pracował w redakcji "Dziennika Bałtyckiego", następnie kierował pismami partyjnymi: od 1 stycznia 1951 do 1 kwietnia 1976 był redaktorem naczelnym "Kuriera Szczecińskiego", od 1 września 1952 do marca 1954 redaktorem naczelnym "Słowa Ludu" (Kielce), od marca 1954 do sierpnia 1954 redaktorem naczelnym "Gazety Poznańskiej"[1]. W okresie od 16 kwietnia 1951 do 30 września 1952[b] pełnił funkcję redaktora naczelnego pierwszego powojennego dziennika w Poznaniu "Głosu Wielkopolskiego"[1].

Od stycznia 1957 do sierpnia 1976 był posłem na Sejm PRL[1] II, III, IV, V, VI i VII kadencji (od 1957), w kadencji VI (od 1972 do marca 1976) przewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych.

Od 13 lutego 1971 do 28 marca 1972 wicepremier[1] w piątym rządzie Józefa Cyrankiewicza. Od 28 marca 1972 do 9 sierpnia 1976 członek Rady Państwa[1]. W marcu 1976 wybrany do Rady Państwa na kolejną kadencję, zmarł po kilku miesiącach.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Miał syna Tadeusza. Jego wnukiem jest reporter i dziennikarz telewizyjny Piotr Kraśko.

Uwagi

  1. Instytut Pamięci Narodowej podaje datę śmierci 9 sierpnia 1976.
  2. Instytut Pamięci Narodowej podaje ramy czasowe od 1 kwietnia 1951 do 1 września 1952.

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 Wincenty Kraśko. ipn.gov.pl. [dostęp 12 grudnia 2013].. Na podstawie źródeł: APP, KW PZPR, 3733,11838; AAN, KC PZPR, XXIII-882; Słownik Biograficzny Działaczy Polskiego Ruchu Robotniczego, t. 3, Warszawa 1992, s. 426-427; T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944-1991, s. 172, 379.
  2. Październik i „Mała stabilizacja". W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944-1989. Warszawa: POW „BGW", 1992, s. 61-62. ISBN 8370662080.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski [red.]: Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 377-378. ISBN 83-01-02722-3.