Wincenty Nowaczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wincenty Nowaczyński
płk Wincenty Nowaczyński
płk Wincenty Nowaczyński
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 16 marca 1883
Kamionna  Królestwo Prus
Data i miejsce śmierci 31 stycznia 1940
Poznań  III Rzesza
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne War Ensign of Germany 1903-1918.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Polska Armia Wielkopolska
Polska Korpus Ochrony Pogranicza
Stanowiska dowódca 68 Pułku Piechoty Wielkopolskiej
dowódca 3 Brygady Ochrony Pogranicza
dowódca 1 Brygady Ochrony Pogranicza
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Wojna polsko-bolszewicka
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Wincenty Nowaczyński (ur. 16 marca 1883 w Kamionnie, w pow. międzychodzkim, zamordowany 31 stycznia 1940 w Forcie VII w Poznaniu) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1914 zmobilizowany został do Armii Cesarstwa Niemieckiego. Walczył na froncie rosyjskim i rumuńskim w szeregach 6, a następnie 333 Pułku Piechoty 89 DP. 20 lutego 1919 przyjęty został do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim i przydzielony do 3 Pułku Strzelców Wielkopolskich, późniejszego 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej. Dowodził kompanią, a od 10 marca 1919 - III batalionem. W listopadzie tego roku przeniesiony został do 11 Pułku Strzelców Wielkopolskich, późniejszego 69 Pułku Piechoty Wielkopolskiej na stanowisko dowódcy II batalionu. W czerwcu 1920 objął dowództwo 68 Pułku Piechoty Wielkopolskiej i sprawował je do zimy 1927. W czasie wojny z bolszewikami, 22 lipca 1920, nad Niemnem został ciężko ranny. Do 27 września tego roku leczył się w szpitalu w Grodzisku Wlkp.

W listopadzie 1927 przeniesiony został do Korpusu Ochrony Pogranicza i mianowany dowódcą 3 Brygady Ochrony Pogranicza w Wilejce[1]. W lipcu 1929, w związku z rozformowaniem 3 Brygady OP, przeniesiony został na równorzędne stanowisko dowódcy 1 Brygady Ochrony Pogranicza[2]. Z dniem 30 września 1932 przeniesiony został w stan spoczynku[3]. W 1936 nabył gospodarstwo rolne w Izdebnie.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 uczestniczył w Obronie Warszawy. Pełnił funkcję delegata komendanta miasta Warszawy przy gen. bryg. Zulaufie, dowódcy Odcinka "Warszawa-Wschód". Po kapitulacji załogi stolicy trafił do niewoli niemieckiej. 14 października 1939, po zwolnieniu z niewoli, powrócił do Izdebna. Dwa dni później, w Chrzypsku Wielkim został zatrzymany przez gestapo i aresztowany w Międzychodzie, a następnie w Skwierzynie. 31 stycznia 1940 przetransportowany został do Fortu VII w Poznaniu i tam zamordowany.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik – 23 listopada 1915
  • porucznik – 4 kwietnia 1919
  • kapitan – 1919
  • major – wrzesień 1920
  • podpułkownik – 4 lutego 1922, zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 143 lokatą w korpusie oficerów piechoty
  • pułkownik – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 24 lokatą w korpusie oficerów piechoty

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław T. Łożyński, Wincenty Nowaczyński (1883-1940), "Informator Międzychodzki" Nr 11 (53) z 21 listopada 2008 r., ISSN 1733-3466
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych