Wiolaksantyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wiolaksantyna
Wiolaksantyna
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C40H56O4
Masa molowa 600,85 g/mol
Wygląd pomarańczowe kryształy
Identyfikacja
Numer CAS 126-29-4
PubChem 448438[1]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Wiolaksantyna (E161e) − organiczny związek chemiczny z grupy ksantofili (podgrupa karotenoidów). Naturalny, pomarańczowy barwnik spożywczy, występujący w kwiatach fiołków (Viola)[2].

Ksantofile są częścią aparaty fotosyntetycznego roślin wyższych, mogą być zarówno barwnikami pomocniczymi absorbującymi energię świetlną, jak i elementami strukturalnymi kompleksów zbierających światło[3]. Energia wzbudzenia może być przenoszona z wiolaksantyny z wydajnością około 54%[4]. Także u glonów stwierdzono przyczynianie się wiolaksantyny do absorpcji świata[5].

Wiolaksantyna bierze udział w cyklu ksantofilowym chroniącym rośliny przed nadmiarem światła. Wzajemne przekształcenie w zeaksantynę odbywa się z przy udziale deepoksydazy wiolaksantyny i epoksydazy zeaksantyny. Produktem pośrednim jest anteraksantyna[6]. Cykl ksantofilowy zapewnia ochronę przed nadmiarem światła roślinom oraz glonom[7]. Przekształcenie wiolaksantyny w zeaksantynę wiąże się ze mianami konformacyjni w kompleksach LHC co umożliwia wygaszenie fluorescencji przez rozpraszanie ciepła[8][9]. Wiolaksantyna jest też substratem dla szlaku biosyntezy kwasu abscysynowego[10].

Wiolaksantyna jest także stosowana (choć już rzadko) do barwienia żywności. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi 5 mg/kg ciała[2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiolaksantyna – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. 2,0 2,1 Food-Info.net: E161d: Wioloksantyna (pol.). [dostęp 2011-01-09].
  3. L. Dall'Osto, A. Fiore, S. Cazzaniga, G. Giuliano i inni. Different roles of alpha- and beta-branch xanthophylls in photosystem assembly and photoprotection.. „J Biol Chem”. 282 (48), s. 35056-68, Nov 2007. doi:10.1074/jbc.M704729200. PMID 17913714. 
  4. WI. Gruszecki, W. Grudzinski, A. Banaszek-Glos, M. Matula i inni. Xanthophyll pigments in light-harvesting complex II in monomolecular layers: localisation, energy transfer and orientation. „Biochim Biophys Acta”. 1412 (2), s. 173-83, Jun 1999. PMID 10393259. 
  5. C. Wilhelm, I. Lenarz-Weiler. Energy transfer and pigment composition in three chlorophyll b-containing light-harvesting complexes isolated from Mantoniella squamata (Prasinophyceae), Chlorella fusca (Chlorophyceae) and Sinapis alba.. „Photosynth Res”. 13 (2), s. 101-11, Jan 1987. doi:10.1007/BF00035234. PMID 24435780. 
  6. AD. Hieber, RC. Bugos, HY. Yamamoto. Plant lipocalins: violaxanthin de-epoxidase and zeaxanthin epoxidase.. „Biochim Biophys Acta”. 1482 (1-2), s. 84-91, Oct 2000. PMID 11058750. 
  7. P. Jahns, D. Latowski, K. Strzalka. Mechanism and regulation of the violaxanthin cycle: the role of antenna proteins and membrane lipids.. „Biochim Biophys Acta”. 1787 (1), s. 3-14, Jan 2009. doi:10.1016/j.bbabio.2008.09.013. PMID 18976630. 
  8. T. Morosinotto, R. Baronio, R. Bassi. Dynamics of chromophore binding to Lhc proteins in vivo and in vitro during operation of the xanthophyll cycle.. „J Biol Chem”. 277 (40), s. 36913-20, Oct 2002. doi:10.1074/jbc.M205339200. PMID 12114527. 
  9. AJ. Young, HA. Frank. Energy transfer reactions involving carotenoids: quenching of chlorophyll fluorescence.. „J Photochem Photobiol B”. 36 (1), s. 3-15, Oct 1996. doi:10.1016/S1011-1344(96)07397-6. PMID 8988608. 
  10. H. Neuman, N. Galpaz, FX. Cunningham, D. Zamir i inni. The tomato mutation nxd1 reveals a gene necessary for neoxanthin biosynthesis and demonstrates that violaxanthin is a sufficient precursor for abscisic acid biosynthesis.. „Plant J”. 78 (1), s. 80-93, Apr 2014. doi:10.1111/tpj.12451. PMID 24506237.