Wirus świnki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wirus świnki
Mumps virus, negative stained TEM 8758 lores.jpg
Obraz wirusa w mikroskopie elektronowym
Systematyka
Rodzina Paramyksowirusy
Cechy wiralne
Skrót MuV
Kwas nukleinowy RNA
Liczba nici ssRNA(-)
Nagi kwas nukleinowy niezakaźny
Rezerwuar człowiek
Wywoływane choroby świnka
Wirus świnki – uwolniona część kapsydu z otoczki

Wirus świnki – wirus RNA z rodziny paramyksowirusów wywołujący u człowieka świnkę. Występuje jako pojedynczy serotyp i nie ma rezerwuaru zwierzęcego. Zawiera jednoniciowy łańcuch RNA o ujemnej polarności. Po raz pierwszy wirus został opisany w 1945 roku przez Johna Franklina Endersa[1]. W 1954 roku za pomocą mikroskopii elektronowej określono jego morfologię[2].

Wielkość wirusa wynosi od 120 do 200 nm. Posiada on otoczkę grubości około 10 nm, która osłania nić RNA występującą w postaci helikalnego kapsydu. Łańcuch RNA ma długość 15384 nt i koduje 7 genów: nukleokapsydowy (N), błonowy (M), fosforowy (P), fuzyjny (F), mały hydrofobowy (SH), hemaglutyninowo-neuraminidazowy (HN) i białkowy (L). Gen mały hydrofobowy (SH) jest najbardziej zmienny[3]. Charakter epidemiologiczny wirusa świnki związany jest z obecnością 10 (lub więcej) genotypów nazwanych literami od A do J, które różnią się sekwencją w genie SH. Pewne genotypy wirusa świnki takie jak C, D, H, J oraz typ Urabe Am 9 – znajdujący się w szczepionce – są prawdopodobnie odpowiedzialne za objawy zwiększonej zjadliwości wobec układu nerwowego[4].

Nić RNA związana jest z RNA-zależną polimerazą RNA, co pozwala po zainfekowaniu komórki gospodarza zsyntetyzować brakującą drugą nić RNA (o dodatniej polarności).

Otoczka składa się z trzech warstw:

  • warstwy zewnętrznej zbudowanej z glikoproteiny oraz heterodimeru hemaglutyniny z neuraminidazą, dzięki którym dochodzi do wiązania się z komórkami gospodarza
  • warstwy środkowej utworzonej z błony komórkowej gospodarza
  • warstwy wewnętrznej, na którą składają się nieglikozylowane strukturalne białka wirusa

Ze względu na swoją lipidową otoczkę wirus jest wrażliwy na działanie mydeł, eteru, wysychanie i działanie temperatury oraz promieniowania ultrafioletowego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Choroby zakaźne. Wrocław: Urban&Partner, 1998, s. 281. ISBN 8385842144.

Przypisy

  1. The hemoagglutinative properties of amniotic fluid from embryonated eggs infected with mumps virus. „Science”. 102 (2640), s. 117-120, 1945. PMID 17777358. 
  2. An investigation of the mumps virus by electron microscopy. „J. Pathol. Bacteriol.”. 1 (67), s. 247-52, 1954. PMID 13152639. 
  3. Powtórne zachorowania na świnkę – obserwacje własne i przegląd piśmiennictwa. „Przew Lek”. 11, s. 78-83, 2004. 
  4. Kathrin Mühlemann. The molecular epidemiology of mumps virus.. „Infect Genet Evol.”. 3 (4), s. 215-9, 2009. PMID 15450201.